ဘန္ဘာ ခရိုင္ က်န္းမာေရး ဦးစီးမွူး ေဒါက္တာ လူဂါဆာ သည္ ျပူတင္းေပါက္ ကိုဖြင့္လိုက္၏။ နံနက္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္ဝယ္ တဖ်တ္ ဖ်တ္ တလက္လက္ အေရာင္ေတာက္ေနေသာ ဇိုင္ယာျမစ္ ကို လွမ္းျမင္ ေနရ သည္။ သူ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထိုျမစ္ကို ဇိုင္ယာျမစ္လို့ မေခါှခ်င္။ ဒဏဿဍာရီလာ စိတ္လွုပ္ရွားဖြယ္ အမည္ ျဖစ္သည့္ ကြန္ဂို ျမစ္ဟုသာ အျမဲတမ္း ေခါှခ်င္သည္။ ျမစ္အေျကာင္းေတြးေနသည့္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ ၏ စိတ္သည္ အလုပ္ ဆီသို့ ျပန္ေရာက္လာ၏။ သူသည္ စာကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္လိုက္သည္။ ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံု မွ စာ။ စာမွ တကယ့္ ျပသဿသနာ စာ။ ဂ်ြန္ေနာှဒိုက္ အမည္ရွိေသာ အေမရိကန္

ေက်ာင္းသား တစ္ဦး နွင့္ အီဘိုလာ ျမစ္ နံေဘးက လယ္သမား တစ္ဦး ထူးဆန္းးစြာ ေသဆံုးသည့္ အေျကာင္း။ သာသနာျပု ဆရာဝန္၏ အဆိုအရ ထိုေဒသတြင္ ဘာမွန္းမသိေသးသည့္ ကူးစက္ ေရာဂါ ဆိုး တစ္ခု အစျပု ေနျပီ ျဖစ္၏။ ဂ်ြန္ေနာှဒိုက္နွင့္ တစ္ခန္းထဲ ေဆးရံုတြင္ ေနခဲ့ရသည့္ လူနာ နွစ္ဦး၊ လယ္သမား ကို ျပုစုသည့္ လူနာေစာင့္ ေလးဦး နွင့္ ျပင္ပ လူနာ ဌာန သို့လာျပေသာ လူနာ ဆယ္ဦးမွာ အလားတူ ေရာဂါ လကဿခဏာမ်ား ေတြ့ေနရျပီ ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာ လူဂါဆာ အဖို့ ေရြးစရာ လမ္း နွစ္သြယ္ ရွိ၏။ ပထမ တစ္လမ္းက ဉာဏ္ျကီးျကီး ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ ေသာလမ္း ဟုဆိုနိုင္ေလာက္သည့္ ဘာမွ မလုပ္ပဲ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေနဖို့။ သူ့ဘာသာ ျခံုပုတ္ထဲ ေနေန ျကေသာ ေဒသတြင္းမွ ေရာဂါပိုးမ်ားကို ဘုရားမျကိုက္ နတ္မျကိုက္ သြားမဆြေလနွင့္။ အခ်ိန္တန္ ေတာ့ သူ့ဖာသာ ေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္။ ဒုတိယလမ္းက သူ့အထက္ က်န္းမာေရး အာဏာပိုင္ အဆင့္ဆင့္ကို မိုးထိေအာင္ ဗ်ူရိုကေရစီ ေလွကားေထာင္၍ ျမို့ေတာှ ကင္ရွာဆာ အထိ ဒီအေျကာင္း သတင္းပို့၊ အေပါှဆံုး ေရာက္သြားလ်ွင္ အစည္းအေဝး ထိုင္ေတာ့ မေယာင္ေယာင္၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ နွိမ္နင္းေတာ့ မေယာင္ ေယာင္ လုပ္ျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပဲ ေနျကလိမ့္ဦးမည္။

ဒုတိယ လမ္းကို ေရြးလိုက္ျခင္း အားျဖင့္ အခုခ်က္ခ်င္း သူ့အတြက္ ရလာမည့္ ဆိုးက်ိုးကေတာ့ အခုလို အင္မတန္ ပူအိုက္ စိုစြတ္ ေသာ အခ်ိန္တြင္ ယမ္ဘူကူသို့ ခရီးျကမ္းနွင္ရျခင္း ျဖစ္မည္မွာ ေျမျကီး လက္ခတ္ မလြဲ။

ေဒါက္တာ လူဂါဆာသည္ သက္ျပင္းရွိုက္ရင္း အမွိုက္ပံုးထဲသို့ စာကို ပစ္ထည့္လိုက္သည္။

—————————

၁၉၇၆ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၂၃) ရက္

တစ္ပါတ္အျကာတြင္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာသည္ ဘန္ဘာေလဆိပ္တြင္ မတ္တပ္ရပ္ရင္း အိုမင္းလွျပီ ျဖစ္ေသာ ဒီစီ-၃ ေလယာဉ္ပ်ံ ဆင္းသက္လာသည္ကို တုန္လွုပ္စြာ ျကည့္ေနရ၏။ ေလယာဉ္ေပါှမွ ပထမဆံုး ဆင္းလာသူမွာ ကင္ရွာဆာမွ သူ့အထက္ အရာရွိ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္ ျဖစ္၏။ မေန့ကပဲ သူ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္ကို ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံုမွ ကူးစက္ ေရာဂါ ဆိုး အေျကာင္း တယ္လီဖုန္း ဆက္လိုက္ သည္။ အခုေတာ့ ထိုေရာဂါမွာ ေဆးရံု ဝန္ထမ္းမ်ားကိုပါ ကူးစက္ လာျပီ ျဖစ္၏။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပါတ္ က  ထိုအေျကာင္း သတင္းပို့ထားသည့္ စာ ကို သူရခဲ့သည္ ဆိုျခင္းကိုေတာ့ ထည့္မေျပာ။

ဆရာဝန္ နွစ္ဦး ဖက္လဲ တကင္း နွုတ္ဆက္ျကျပီးေနာက္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ၏ တိုရိုတာ ကိုရိုလာ ကားေပါှ သို့ တက္လိုက္ျကသည္။

ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္က ယမ္ဘူကူ သတင္းေမး၏။ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီေန့မနက္ေရာက္သည့္ သတင္းအရ ရြာသူ ရြာသား တစ္ရာ့ ေလးဆယ္ နွင့္ ေဆးရံု ဝန္ထမ္း (၁၁) ေယာက္ ေသျပီးခဲ့ျပီ။ ေဆးရံုလည္း ပိတ္လိုက္ ျပီ ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္က ဘန္ဘာ ခရိုင္ တစ္ခုလံုးကို ကြာရန္တင္း လုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္သည္။ ကြာရန္တင္း ဆိုသည္က ထိုေဒသ တစ္ခုလံုးရွိ လူမ်ားကို ေရာဂါ ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိသူမ်ားဟု သတ္မွတ္၍ အျခား ေဒသမ်ားသို့ ေျပာင္းေရြ့ခြင့္ ပိတ္ပင္ တားဆီးလိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။ အနုနည္းနွင့္ တား၍ မရလ်ွင္၊ ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္၍ အျကမ္းနည္းျဖင့္ တားရလိမ့္မည္။

ဘူးခ်တ္ဒ္ သည္ ကင္ရွာဆာသို့ ဖုန္းအျကိမ္ျကိမ္ေခါှျပီးေနာက္ မနက္ျဖန္ ယမ္ဘူကူ သြားဖို့ အသင့္ျပင္ ထား ရန္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာကို ညြွန္ျကား၏။ အေျခအေနကို မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ ေတြ့ရမွ ျဖစ္မည္။

———————-

၁၉၇၆ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၂၄) ရက္

ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ တိတ္ဆိတ္လ်ွက္ ရွိသည့္ ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံုသည္ ဆရာဝန္ နွစ္ဦးကို ေအးစက္ တုန္လွုပ္ဖြယ္ ျကိုဆိုလ်ွက္ ရွိသည္။ အပုပ္နံ့လွိုင္ေနသည့္ ေဆးရံု။ အဝင္ဝတြင္ ဟိုသည္ ေလ်ွာက္ ေျပး ေန ေသာ ျကြက္တစ္ေကာင္သာ ရွိ၏။ လန္ရိုဗာ ကားေပါှမွ လက္ကိုင္ပုဝါ ကိုယ္စီ နွာေခါင္းစီးျပီး ဆင္းခဲ့ ျကေသာ ဆရာဝန္ျကီး နွစ္ဦးသည္ အနီးဆံုး အေဆာက္အဦးထဲသို့ မရဲတရဲ ေခ်ာင္းျကည့္ လိုက္ျကသည္။ အထဲ တြင္ ပုပ္သိုးစ ျပုေနေသာ အေလာင္း နွစ္ေလာင္း။ တတိယေျမာက္ အေဆာက္အဦးထဲတြင္ေတာ့ ေမ်ွာှလင့္ မထားေသာ ျမင္ကြင္း တစ္ခုကို သြားေတြ့ျက၏။ ေသအံ့မူးမူး အဖ်ားတက္ေနေသာ သူနာျပု ဆရာမ တစ္ဦး။ ဆရာဝန္ နွစ္ဦးသည္ ခြဲစိတ္ခန္းသို့ အျမန္ေျပးသြားျပီး ဝတ္ရံု၊ နွာေခါင္းစည္း နွင့္ လက္အိတ္မ်ားကို အျမန္ ဝတ္ျကျပီး ထို သူနာျပု ဆရာမ ကို အျမန္ သယ္ထုတ္သည္။ ေနာက္ထပ္ အသက္ရွင္သူ ရွိလို ရွိျငား လိုက္ရွာသည္။ သံုးဆယ္ ခန့္ေသာ အေလာင္းမ်ားျကားတြင္ ေသလုေသခင္ လူနာ ေလးေယာက္ကို ထပ္ေတြ့လိုက္ျကရ၏။

ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္သည္ ကင္ရွာဆာသို့ ေရဒီယိုဆက္သြယ္ေရးျဖင့္ အားခ်င္း ဆက္သြယ္ျပီး လူနာမ်ားအား ျမို့ေတာှ ေဆးရံုသို့ ပို့ရန္ ဇိုင္ယာ ေလတပ္ ၏ ေလေျကာင္း အကူအညီကို ေတာင္းခံေလေတာ့သည္။ ေလေျကာင္းခရီးျဖင့္ သယ္ေဆာင္ရာတြင္ စိတ္ခ်ရသည့္ ကာကြယ္ေရး အစီအမံမ်ား အတြက္ တကဿကသိုလ္ ေဆးရံု ကူးစက္ေရာဂါ အထူးကု ဋဿဌာနမွ ညြွန္ျကားခ်က္မ်ား နာခံ အျပီးတြင္ လူနာငါးေယာက္ အနက္ ဘယ္လ္ ဂ်ီယမ္ သူနာျပု တစ္ဦးသာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္ ေတာ့သည္။ အကာအကြယ္ စီမံခ်က္မ်ား မလုပ္၍ မျဖစ္၊ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္၏ အဆို အရ အလြန္ ကူးစက္ လြယ္ျပီး အင္မတန္ အေသျမန္ေသာ ေရာဂနဿတရ ကပ္ ျကီး နွင့္ သူတို့ နဖူးေတြ့ ဒူးေတြ့ ေတြ့ေနျကျပီ ျဖစ္သည္။

————————–

၁၉၇၆ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၃ဝ) ရက္

ကင္ရွာဆာသို့ ေလေျကာင္းခရီးျဖင့္ ပို့ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ သူနာျပုသည္ နံနက္ (၃) နာရီတြင္ အနိစဿစ ေရာက္သြားခဲ့ျပီ။ ေျခာက္ရက္မ်ွ အျပင္းအထန္ အားသြန္ ခြန္စိုက္ ကုသ ေသာှျငားလည္း ဘာေရာဂါ ဟု နာမည္ မတပ္နိုင္ခဲ့။ သူ့ အေလာင္းကို ခြဲစိတ္ျပီးေနာက္ ေသြး၊ အသည္း၊ ေဘလံုး နွင့္ ဦးေဏွာက္ အသားစ နမူနာ မ်ားကို ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ နိုင္ငံ အန္ဝပ္ရွိ အပူပိုင္း ေဆးပညာ တကဿကသိုလ္သို့ လည္းေကာင္း၊ အေမရိကန္ နိုင္ငံ၊ အတဿတလန္တာ ရွိ ဗဟို ေရာဂါ ထိန္းခ်ုပ္ေရး ဋဿဌာန (ဗ ရ ဋဿဌ) သို့ လည္းေကာင္း၊ အဂဿငလန္ နိုင္ငံ ေပါှတြန္ ေဒါင္း ရွိ မိုက္ခရုပ္ ပိုးမြွား သုေတသန ဌာနသို့ လည္းေကာင္း အသီးသီး ပို့လိုက္၏။ ယမ္ဘူကူ တစ္ဝိုက္တြင္ ေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူ နွစ္ရာ ကိုးဆယ့္ ေလးေယာက္ အထိ ရွိလာျပီး ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးနွုန္း က (၉ဝ) ရာခိုင္နွုန္း အနည္းဆံုး။

——————-

၁၉၇၆ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာ (၁၃) ရက္

အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ဓါတ္ခြဲခန္း သံုးခု က တစ္ျပိုင္နက္ထဲ နီးပါး ယမ္ဘူကူ ေရာဂါ ဆိုး၏ တရားခံ လက္သည္ မွာ ဗိုင္းရပ္စ္ ျဖစ္ေျကာင္း ေဖာှထုတ္နိုင္ခဲ့ျကသည္။ ယူဂနဿဓာေမ်ာက္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ရာမွ တဆင့္ ဓါတ္ခြဲခန္း လုပ္သားမ်ားတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး ၁၉၆၇ ခုနွစ္က ေဖာှထုတ္နိုင္ခဲ့သည့္ မာဘတ္ခ္ ဗိုင္းရပ္စ္ နွင့္ ပံုသဏဿဍာန္ခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္။ သို့ေသာှ မာဘတ္ခ္ထက္ အမ်ားျကီး ပို၍ ဆိုးရြား ေသာင္းက်န္းပံု ရ၏။ သူ့ ကို နာမည္ ေပးရေတာ့မည္။ ဘန္ဘာ ခရိုင္ အီဘိုလာျမစ္၏ ေျမာက္ဖက္မွာ စတင္ ေတြ့ရွိခဲ့သည္ကို အစြဲျပု ၍ သူ့နာမည္ အီဘိုလာ ဗိုင္းရပ္စ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အျကိတ္ပုလိပ္ ကပ္ဆိုး ျပီးေနာက္ အဆိုးဆံုး ဟု ယူ ဆ ရ ေသာ လူသတ္သမား လက္သစ္ တစ္ေကာင္ ေပါှထြက္ လာေခ်ျပီ။

———————–

( ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ ျဖင့္ ေရးသည္)

(၁)

ဤဝတဿတုသည္ နာမည္ေက်ာှ အေမရိကန္ စာေရး ဆရာ (သူတို့ ဆီမွာေတာ့ story teller ဟုသံုးသည္၊ ပံုေျပာဆရာ၊ ဇာတ္ ေျကာင္းေျပာ ဆရာ၊ ကြက္စိတ္ ဆရာ ဟုမ်ား ဘာသာျပန္ရမည္လားမေျပာတတ္) ေရာှဘင္ကြတ္ခ္၏ Outbreak ကို ဘာသာျပန္ ထားျခင္း ျဖစ္သည္။

(၂)

စာေရး ဆရာ၏ အမည္ရင္းမွာ ေရာှဘင္ ဝီလီယမ္ အာသာ ကြတ္ခ္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၄ဝ ခုနွစ္ တြင္ ေမြးဖြားသည္။ ေဆးပညာ ကို သင္ျကားကာ အမ္ဒီ (MD) ဘြဲ့ရသည္။ ေဘာ့စတြန္ တြင္ ေဆးဝါးကုသ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လ်ွက္ ရွိစဉ္ စာေပေရးသားျခင္း အလုပ္ကို တြဲဖက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ နတ္နြယ္ ဘာသာျပန္ေသာ တဖန္ ျပန္၍ မနိုးေသာ ေဝဒနာ အမည္ရသည့္ ကိုမာ (Coma) အပါအဝင္ ေအာင္ျမင္ေက်ာှျကား ေသာ ေဆးပညာ ေနာက္ခံ ဝတဿတုေပါင္းမ်ားစြာ ေရးသားခဲ့သည္။ သူ့ဝတဿတု မ်ားစြာသည္ ေဟာလီးဝုဒ္ ၏ လူျကိုက္မ်ားေသာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ယခု ဖေလာှရီဒါ တြင္ ေနထိုင္ကာ စာေပ ဆက္လက္ ေရးသား ေနဆဲ၊ ေဆးကုသျခင္း အလုပ္ကို လုပ္ေနဆဲ ဆရာဝန္ စာေရး ဆရာျကီး တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

(၃)

ေရာှဘင္ကြတ္ခ္က ေဆးပညာ ေနာက္ခံ သူ့ ဝတဿတုမ်ားကို Faction ဟု စကားလံုးသစ္ ထြင္၍ အမည္ ေပး ၏။ အခ်က္အလက္ (Facts) နွင့္ စိတ္ကူးယဉ္ (Fiction) တို့ ကို ေရာသမေမြွ ထားျခင္း ဟု ဆိုသည္။ ေရာှဘင္ကြတ္ခ္သည္ ဆရာဝန္ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အားေလ်ွာှစြာ ေဆးပညာဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို  ဗဟိုျပု၍ နိုင္ငံေရး၊ လူမွုေရး၊ ဘာသာေရး အေျခအေနမ်ားနွင့္ စိတ္ကူးယဉ္ ေပါင္းစပ္ ေရာသမေမြွ ရာတြင္ အလြန္ ထူးခ်ြန္သူ ျဖစ္၏။

(၄)

ဤဝတဿတု မိစဿဆာ သည္ ေရာှဘင္ကြတ္ခ္၏ အျခား အျခား ေသာ ဝတဿတုမ်ား နွင့္ ကြဲျပားျခားနား၏။ အမွန္တကယ္ ရွိခဲ့သည္ ကပ္ေရာဂါ တစ္ခု ျဖစ္ေသာ အီဘိုလာကပ္ေရာဂါ ကို အရင္းတည္ကာ အေမရိကန္ ေဆးေလာက တစ္ခုလံုးကို ေမြွေနွာက္ ေျခာက္ခ်ားေအာင္ ဇာတ္အိမ္တည္ထားျပီး ကပ္ေရာဂါ ေဗဒ (Epidemiology) ပညာရပ္၊ ျပည္သူ့ က်န္းမာေရး ပညာရပ္ (Public Health)၊ အေမရိကန္ ပုဂဿဂလိက ေဆးရံု ေဆးခန္း မ်ား နွင့္ ျကိုတင္ေငြေပး က်န္းမာေရး အာမခံ စနစ္ (Pre-paid health insurance plan) တို့ကို အခ်ိုးက်က် ေမြွေနွာက္ ကာ ေရးသားထား၏။ ေဆးပညာရပ္ကို ေဈးကြက္အတြင္း သြတ္သြင္းျခင္း (Commercialization of medicine) ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္ရပ္မ်ား အေျကာင္း ကို ေဇာင္းေပး ေရးသား ထားသည္ ဆိုလ်ွင္ မွားအံ့ မထင္။

(၅)

တစ္ကမဿဘာလံုး ေဈးကြက္စီးပြားေရးကို က်င့္သံုးလာသည့္ ခုခ်ိန္ ကာလ သမယ ဝယ္ ေဈးကြက္အလိုက် ေဆးကြက္ စီးပြားေရးသည္လည္း ကမဿဘာ့ နိုင္ငံ အသီးသီး တြင္ ျဖစ္ထြန္း လာျက၏။ ျမင္ရံုနွင့္ ရင္တုန္ ေလာက္သည့္၊ ပုဂဿဂလိက ေဆးရံုျကီးမ်ား ေဆးခန္းျကီးမ်ား အျပိုင္း အရိုင္း ေပါှထြန္းလာျက၏။ ထိုအခါဝယ္——————————-။

(၆)

နာမည္ေက်ာှ မင္းသား (The prince) က်မ္းျပုစုသူ မကဿကရာ ဗယ္လီ၏ ေျပာစမွတ္ျပုေလာက္သည့္ စကား တစ္ခြန္း ရွိသည္။ The end justifies the means- လူသားသည္ ဆိုးရြား၏။ ထို ဆိုးရြားေသာ လူသားတို့ စံပါယ္ရာ ဆိုးညစ္ ပုတ္ပြ လူ့ေလာက ကို စိုးမိုး အုပ္ခ်ုပ္ရန္ အာဏာကို ရယူ ထိန္းသိမ္း ရာတြင္ မည္သည့္နည္းနွင့္ ရရ၊ ရျခင္း သည္သာ ပဓာန။ ေျကာင္ျဖူတာ မည္းတာ သာမည၊ ျကြက္ေသဖို့သာ အဓိက ဟု ဆို၏။

က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု လုပ္ငန္း တြင္ ေငြေျကး အက်ိုး အျမတ္ ရလိုစိတ္အားျကီးျပီး ေျကာင္ျဖူ တာ မည္းတာ သာမည၊ ျကြက္ေသဖို့သာ အဓိက ဆိုေသာ အထက္ပါ သေဘာ တရား အတိုင္း က်င့္သံုး လာ ျက ေသာ အခါ- မိစဿဆာ ကဲ့သို့ ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ေပါှေပါက္ လာေလ ေတာ့သည္။

သင့္လူ

မိစဿဆာ

OUTBREAK BY ROBIN COOK

အစ

၁၉၇၆ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၇) ရက္

အာဖရိက၊ ဇိုင္ယာ နိုင္ငံ

အသက္ (၂၁) နွစ္သား ေယး တကဿကသိုလ္ ဇီဝ ေဗဒ ေက်ာင္းသား ဂ်ြန္ေနာ္ဒိုက္သည္ ဇိုင္ယာ နိုင္ငံ၊ ဘန္ဘာ ေဒသ ေျမာက္ဖက္ အစြန္အဖ်ားရွိ ရြာကေလး တစ္ရြာတြင္ အိပ္ေပ်ာှေနရာမွ ရုတ္တရက္ လန့္နိုးလာသည္။ အခ်ိန္က ေဝလီ ေဝလင္း။ ေခ်ြးမ်ားျဖင့္ နစ္ေနေသာ အိပ္ယာေပါှတြင္ လူးလိမ့္ေနရင္း ဂ်ြန္သည္ သူ၏ နိုင္လြန္ ရြက္ဖ်င္တဲ ေခါင္မိုးကို ေငးျကည့္ေန၏။ အပူပိုင္း မိုးသစ္ေတာ၏ အသံ ဗလံမ်ား၊ နိုးထစ ျပုလာေသာ ေက်းရြာမွ အသံမ်ားကို နားထဲတြင္ ျကားေန၏။ ေလညွင္း တစ္ခ်က္ ေနာ့ေလ ေသာ အခါ သူ့ နွာေခါင္းထဲတြင္ နြားေခ်းနံ့မ်ားနွင့္ မီးခိုးနံ့ မ်ား ရလာ၏။

ဂ်ြန္သည္ ျကိုးစားျပီး ထထိုင္လိုက္၏။ လူက ကိုင္ရိုက္ထားသလို နံုးခ်ည့္ျပီး တစ္ကိုယ္လံုး အားအင္ ကုန္ခမ္း ေနသလို ခံစားေနရသည္။ အေျခအေနက ညတုန္းကထက္ ပိုဆိုး၏။ ညစာစားျပီး တစ္နာရီ ခန့္ အျကာတြင္ သူ ေကာက္ခါ ငင္ခါ ဆိုသလို ခ်မ္းတုန္ဖ်ား လာ၏။ ဒီေလာက္ ကလိုရိုကြင္းေတြ ဂရုတစိုက္ ေသာက္ေနတဲ့ ျကားက ဌက္ဖ်ား ငါ့ကို တြယ္ပဟ လို့ အဲဒီတုန္းက သူ့ စိတ္ထဲ ျဖစ္မိေသးသည္။ တြယ္ခ်င္ လည္း တြယ္ေပ မေပါ့။ အင္မတန္ နက္လွ ေခါင္လွသည့္ ဤေတာျကီး မ်က္မည္းထဲတြင္ ဟို တစ္ခု ဒီ တစ္ခု ျပန့္ျကဲ ေနသည့္ ေရအိုင္ငယ္ ေလးမ်ားမွ တပ္ေထာင္တာ ဗိုလ္ထုျဖင့္ ခ်ီတက္လာျကသည့္ ျခင္ ေခါဘဏီတပ္ျကီးကို လြတ္ ေအာင္ေရွာင္ဖို့ရန္ ခက္လွသည္ မဟုတ္လား။

တံု့ေနွးေနွး ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ သူရြာထဲသို့ ေလ်ွာက္လွမ္းသြားျပီး အနီးဆံုး ေဆးကုခန္း ကို စံုစမ္းသည္။ တိုင္းရင္းသား ဘုန္းျကီး တစ္ပါးဆီက အေရွ့ဖက္ ကီလို မီတာ အနည္းငယ္ အကြာရွိ ယမ္ဘူကူ ျမို့တြင္ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ သာသနာျပု ေဆးရံု ရွိမွန္း သိခဲ့ရသည္။ ေနမေကာင္းသျဖင့္ သာေခြယိုင္ ေနေသာ ဂ်ြန္ သည္ ခ်က္ခ်င္း သူ့ပစဿစည္းေတြ သိမ္းဆည္းျပီး ယမ္ဘူကူ သို့ ခရီးထြက္ခဲ့သည္။

ဂ်ြန္တစ္ေယာက္ ေကာလိပ္မွ ခြင့္ ေျခာက္လ ယူ၍ ဇိုင္ယာ လို နိုင္ငံကို ေရာက္ေနရျခင္း အေျကာင္း အရင္း မွာ မ်ိုးတုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ လုဆဲဆဲ ေတာင္ေပါှ ေမ်ာက္ဝံ လို အာဖရိကန္ သတဿတဝါ မ်ိုးစိတ္မ်ား အေျကာင္း ဓါတ္ပံု မွတ္တမ္း ရိုက္ကူးရန္ ျဖစ္သည္။ ဆယ့္ကိုးရာစုနွစ္က လူစြန့္စား ခရီးသြားမ်ားကဲ့သို့ အာဖရိက လို ေဒသ မ်ိုးကို စြန့္စားလာေရာက္ရန္ ကိစဿစမွာ သူ၏ ကေလး ဘဝ ထဲက အိပ္မက္ ျဖစ္သည္။

ယမ္ဘူကူမွာ သူေနခဲ့ေသာ ရြာထက္ မဆို စေလာက္ေလးသာ ျကီး၏။ သာသနာျပုေဆးရံု ဆိုသည္ မွာ လည္း တြန့္လိမ္ ေနေသာ သြပ္မ်ား မိုးထားျပီး စုတ္ျပတ္ ယိုင္ယြဲ့ ေနေသာ အေဆာက္ အဦး ေဟာင္း မ်ား သာ ျဖစ္သည္။ လ်ွပ္စစ္မီးလည္း မရွိ။ အထင္ျကီးစရာလည္း တစ္ကြက္မွ မျမင္။

ျပင္သစ္စကား တစ္မ်ိုးသာ ေျပာတတ္ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ မယ္သီလရွင္ တစ္ပါးက သူ့ကို အနည္းငယ္ ေမးျမန္းျပီးေနာက္ ဆရာဝန္ အလာကို တသီ တတန္းျကီး ေစာင့္ေနျကေသာ တိုင္းရင္းသား လူနာ မ်ား၏ ေနာက္တြင္ သူ တန္းစီ ရ၏။ အျခား အျခားေသာ ေဝဒနာရွင္ လူနာမ်ားကဲ့သို့ပင္ သူ့မွာ ျဖစ္ေနသည့္ ေရာဂါ သည္ သူထင္သည္ထက္ အမ်ားျကီး ပိုဆိုးမွန္း ထိုအခ်ိန္က သူ သတိမထားမိ။

——————-

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဂဿငလိပ္စကား အနည္းငယ္ ေျပာတတ္ေသာ၊ အျမဲ ပ်ာယာခတ္ေနတတ္ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီ ယမ္ ဆရာဝန္ နွင့္ သူေတြ့ခြင့္ ရျပီ။ ဆရာဝန္က ခပ္ျမန္ျမန္ စမ္းသပ္ျပီး သူထင္သည့္ အတိုင္း ဌက္ဖ်ားဟု ေရာဂါ အမည္ တပ္၏။ ကလိုရိုကြင္း ထိုးေဆး တစ္လံုး ခပ္သြက္သြက္ ထိုးရန္ ညြွန္ျကားသည္။ ေနာက္ေန့ မသက္သာ လ်ွင္ ျပန္လာခဲ့ဟု ညြွန္ျကားသည္။

ဂ်ြန္သည္ ေဆးထိုးဖို့ တန္းစီ ေစာင့္ဆိုင္းရျပန္၏။ အလိုေလး- ေဆးထိုးေနပံုကိုလည္း ျကည့္ပါဦး။ သူနာျပု ဆရာမ သည္ ေဆးထိုးျပြန္ သံုးေခ်ာင္းကို တစ္လွည့္စီ သံုး၍ ေဆးထိုးအပ္မ်ားကို ဘာပိုးမွ မသတ္ပဲ တစ္ျပြတ္ျပြတ္ ထိုးေန၏။ သူ့အလွည့္ေရာက္ေသာှ ေဆးထိုးအပ္မ်ား ပိုးသတ္ေဆးနွင့္ နည္းနည္း စိမ္ရန္ ေျပာခ်င္ေသာှလည္း ျပင္သစ္ စကားျဖင့္ ဘယ္လို ေျပာရမွန္း မသိသည့္ အတြက္ေျကာင့္ လည္းေကာင္း၊ အေရးတျကီး ေဆးထိုးဖို့ လိုေနသည္ဟု ထင္၍ ေသာှလည္းေကာင္း ဒီအတိုင္းသာ အထိုးခံ လိုက္ရသည္။

———————–

သူ့ေရာဂါသည္ ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ အတြင္း သက္သာလာသည္။ သို့ေသာှ ယမ္ဘူကူျမို့မွ သူ မျပန္ ေသး။ ဘက္ဒ္ဇာ လူမ်ိုးစုမ်ားကို လွည့္ပါတ္ ဓါတ္ပံု ရိုက္ေနသည္။ အာဖရိက မုဆိုးမ်ား ျဖစ္ေသာ ဘက္ဒ္ဇာ ေတြကလည္း လူျဖူ တစ္ဦး သူတို့ကို ဓါတ္ပံု လာရိုက္ေနသည္ကို ျမူးတူး ေပ်ာှပါးစြာ ကိုယ္ဟန္ျပ ေနျကသည္။

ယမ္ဘူကူ ေရာက္ျပီး တတိယေန့တြင္ ဟင္နရီ စတန္ေလ သြားခဲ့ သလို ဇိုင္ယာျမစ္ တစ္ေလ်ွာက္ ခရီးသြား ရန္ ျပင္ဆင္ဆဲ မွာပင္ က်န္းမာေရး အေျခအေန သည္ ရုတ္တရက္ ျပန္ဆိုး လာခဲ့ သည္။  ပထမဆံုး သူ စ သတိ ထားမိ သည္က ကြဲထြက္ေတာ့ မတတ္ ေခါင္းကိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။ ထို့ေနာက္တြင္ေတာ့ ခိုက္ခိုက္ တုန္ ေအာင္ ခ်မ္းျခင္း၊ အဖ်ားတက္ျခင္း၊ ပ်ို့ျခင္း နွင့္ ဝမ္းေလ်ွာျခင္းတို့ ဖဝါး ေျခထပ္ လိုက္ပါလာျက၏။ မနက္ က်ရင္ ေကာင္းသြားမွာပါေလ ဟုေတြးရင္း အိပ္ယာ ဝင္၏။ အိမ္မွ သန့္ရွင္း သပ္ယပ္ ေမြွးျကိုင္ေသာ သူ့ အိပ္ခန္း ကေလးကို အိပ္မက္ မက္သည္။ မနက္ လင္းအားျကီးတြင္ ပိုဆိုးလာသည္။ အန္ရလြန္းအားျကီး သျဖင့္ ေရဓါတ္ ခန္းေျခာက္ လာသည္။ ဘယ္လိုမွ မေနနိုင္ေတာ့ သျဖင့္ ပစဿစည္းေတြ သိမ္းဆည္းျပီး သာသနာျပု ေဆးရံုကို သြားသည္။ ေဆးရံု အဝင္ မွာ ေဝါကနဲ အန္ခ် လိုက္သည္။ ပူေနြး နီရဲ ပ်စ္ခ်ြဲေသာ ေသြးမ်ား။ သူ သတိေမ့ သြားသည္။

————————

ေနာက္ တစ္နာရီ အျကာ သူ သတိျပန္ရလာေတာ့ ေဆးရံု တြင္းရွိ အခန္း တစ္ခု ထဲတြင္ ေရာက္ေနသည္။ သူ့အခန္းထဲတြင္ ေဆးမတိုးေသာ ဌက္ဖ်ားေရာဂါ ခံစား ေနရသည့္ အျခား လူနာ နွစ္ေယာက္ လည္း ရွိ ေန ၏။

ဂ်ြန့္ကို ပထမအျကိမ္က စမ္းသပ္ စစ္ေဆးခဲ့ေသာ ဆရာဝန္ ကိုပ်ာယာ ေရာက္လာသည္။ ဂ်ြန္၏ ဆိုးရြား ေသာ အေျခ အေနကို ေတြ့လိုက္ရသျဖင့္ ပို၍ ပ်ာယာခတ္ သြားသည္။ အေသးစိတ္ စမ္းသပ္သည္။ ဂ်ြန္၏ ခနဿဓာကိုယ္တြင္ ဆန္းျပားေသာ လကဿခဏာ အခ်ို့ကို သူေတြ့ရွိရသည္။ ရင္ဘတ္ေပါှမွ အစက္ အေျပာက္မ်ား နွင့္ မ်က္လံုးထဲတြင္ ေသြးျခည္ဥ ေနျခင္းမ်ား။ သို့ေသာှ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆရာဝန္၏ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ မွာ ဌက္ဖ်ားသာ ျဖစ္၏။ ပံုမွန္ မဟုတ္ေသာ ပံုမွား ဌက္ဖ်ားဟု သူေကာက္ခ်က္ ခ်၏။ သို့ေသာှ ဆယ္ေရး တစ္ေရး ကိုးေရး တစ္ရာ တိုက္ဖြိုက္ အူေယာင္ ငန္းဖ်ား ကို ကာကြယ္ဖို့ရန္ ေကာင္ကေလးကို ကလိုရမ္ ဖန္နီေကာလ္ ေပးမည္ဟု ဆရာဝန္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။

——————-

( ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ ျဖင့္ ေရးသည္)

အခန္း (၂) – ပထမပိုင္း

ဆယ့္ေျခာက္ရာစု နွစ္တြင္ ပင္လယ္ဓါးျပျကီး ဆာ ဖရန္စစ္ ဒရိတ္က ရိုင္ယိုဟာခ်ာ ျမို့ကို က်ူးေက်ာှ ခ်ိန္ဝယ္၊ အာဆူလာ အီဂြာရန္ ၏ ဘင္မျကီးသည္ နားကြဲမတတ္ ဆူညံေသာ အေျမွာက္သံမ်ားနွင့္ ငရဲပြက္ သလို ေအာှဟစ္ေနေသာ လူသံမ်ား၊ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံမ်ားေျကာင့္ အေျကာက္ျကီး ေျကာက္ျပီး လုပ္မိလုပ္ရာ မီးေတာက္ေနေသာ မီးဖို ေပါှသို့ ဖင္ထိုင္ခ်မိခဲ့သည္။ အက်ိုးဆက္အေနျဖင့္ ေအာက္ပိုင္း တစ္ပိုင္းလံုး မီးေလာင္ခံလိုက္ရေသာ ထို မိန္းမျကီးသည္ သူ့လက္က်န္ ဘဝတစ္ေလ်ွာက္လံုး သံုးစား၍ မရ သည့္ အိမ္ေထာင္ရွင္မ တစ္ဦး အျဖစ္ စခန္း သြားခဲ့ရရွာသည္။ သူထိုင္ခ်င္ျပီ ဆိုလ်ွင္ ေခါင္းအံုး မ်ား ခံ ထား ေသာ ထိုင္ခံုေပါှတြင္ ဖင္ တစ္ျခမ္းေစာင္း၍ ထိုင္ရ၏။ အင္မတန္ ရယ္စရာ ေကာင္းလွေသာ လမ္းေလ်ွာက္ ဟန္ေျကာင့္ လူျမင္ကြင္းတြင္ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းမေလ်ွာက္ေတာ့။ လူမွုကိစဿစ အားလံုးကို စြန့္လြွတ္၍ အိမ္တြင္း ခ်ည္း ေအာင္းေနေတာ့သည္။ သူ့နားကပ္လိုက္လ်ွင္ အျမဲတမ္း ေညွာှနံ့လိုလို ရတတ္ေသး၏။

အရုဏ္တက္လာလ်ွင္ သူ့ကို အျမဲလိုလို အိမ္ေဘး ေျမကြက္လပ္တြင္ ေတြ့ရ၏။ အနည္းဆံုးေတာ့ ထြက္ျပူ လာေသာ ေနမင္းကို ျကည့္ေနရျခင္းသည္ အျမဲလိုလို မက္တတ္သည့္ အိပ္မက္ထဲမွ သူ့အိပ္ခန္း ျပူတင္းကို ေက်ာှဝင္လာျပီး သူ့ကို အေသအေျက ကိုက္ခဲရန္ ျကိုးစားသည့္ အဂဿငလိပ္ ဓါးျပျကီး၏ ေခြးဆိုးျကီးမ်ား အနဿတရာယ္ မွ လြတ္ကင္းသည္ မဟုတ္လား။

ဤျဖစ္ရပ္မ်ား မျဖစ္ခင္ ကေတာ့ သူ့ခင္ပြန္း ကုန္သည္ အာရာဂိုနက္စ္ အတြက္ သူ ရင္ေသြး နွစ္ဦး ေမြးဖြား ေပးခဲ့ျပီး ျဖစ္ သည္။ ခင္ပြန္းသည္ ပိုင္ဆိုင္ေသာ စည္းစိမ္ တစ္ဝက္ခန့္မွာလည္း သူ့ေဆးဖိုး အျဖစ္ ျပုတ္ျပုတ္ ျပုန္းခဲ့ရျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ့ခင္ပြန္းသည္ လုပ္ငန္းအားလံုး ေရာင္းခ်လိုက္ျပီး မိသားစုကို ေခါှေဆာင္ကာ ပင္လယ္နွင့္ေဝးေသာ၊ ေတာင္ေျခနွင့္ နီးေသာ၊ ေအးခ်မ္းသည့္ အင္ဒီးယန္းတို့ ဌာေန ရြာကေလး တစ္ရြာ မွာ အေျခခ်ခဲ့ေတာ့ သည္။ ေနအိမ္အသစ္တြင္ေတာ့ အိပ္မက္ဆိုး အျမဲမက္တတ္ေသာ ဇနီးသည္ အတြက္ ျပူတင္းေပါက္ လံုးဝ မပါေသာ အိပ္ခန္း တစ္ခန္း ေဆာက္လုပ္ ေပး၏။

ထိုရြာကေလးတြင္ ေဆးရြက္ျကီး စိုက္ပ်ိုးေသာ ရြာေနရြာခံ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ ဒြန္ ဟိုေဆး အာကာဒီယို ဘူဝမ္း ဒီးယား နွင့္ အာဆူလာ၏ ဘင္ထီးျကီးတို့သည္ လုပ္ငန္း စပ္တူ လုပ္ေသာ ဘဝသို့ ေရာက္ခဲ့ျကသည္။ ကံ အက်ိုး ေပးေကာင္း သျဖင့္ လုပ္ငန္း အျကီး အက်ယ္ ျဖစ္ထြန္းခဲ့သည္။ ရာစုနွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္ ခဲ့ ေသာ အခါ ရြာေနရြာခံ၏ က်ြတ္ထီးကေလးနွင့္ အာရာဂိုနက္စ္၏ က်ြတ္မ ကေလး တို့သည္ ပါတနာေကာင္း ပီသစြာ စုလ်ွားရစ္ပါတ္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမား ခဲ့ျကသည္။ အာဆူ လာသည္ သူ့ ေယာက်ာှး ဟိုေဆး၏ ထူးေထြသည့္ အံ့ရာေသာှဝ္ အျကံအစည္ မ်ားကို ျကံုရတိုင္း သူ့ကို ဒီ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ တြန္းပို့ခဲ့ သည့္ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္ေပါင္း သံုးရာက ဆာ ဖရန္စစ္ ဒရိတ္ ရိုင္ယိုဟာခ်ာ ျမို့ကို ဝင္ေရာက္စီးနင္းခဲ့သည့္ က်ိန္စာသင့္ေသာ ထိုရက္ကိုသာ က်ိန္ဆဲျပီးရင္း က်ိန္ဆဲ ေနမိေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့လည္း အခ်စ္ ေျကာင့္ ဆိုျခင္းထက္ပဋဿဌာန္း ဆက္ ပါ၍ ညားျကျခင္း သာပါေလ။ သူတို့ ဇနီးေမာင္နွံ သည္ ေမာင္နွစ္မ ဝမ္းကြဲလည္း ေတာှစပ္၏။ သူတို့၏ ဘိုး-ေဘး-ဘီ-ဘင္မ်ား လက္ထက္ထဲက တစ္ရြာတည္းေန၊ တစ္ေရ ထဲေသာက္၊ အလုပ္ အတူ လုပ္ခဲ့ျကျပီး အင္ဒီးယန္းရြာကေလးကို ျပည္နယ္ တစ္ခုလံုးမွာ အေကာင္းဆံုး ျမို့ ျဖစ္ ေအာင္ ဖန္တီး တည္ေဆာက္ ခဲ့သည့္ မ်ိုးနြယ္စု နွစ္စုသည္ သူတို့ ေမြးလာကထဲက ေပးစားဖို့ ျကံစည္ ထားျပီး ျဖစ္၏။ သို့ေသာှလည္း ဟိုေဆး နွင့္ အာဆူလာ အရြယ္ေရာက္၍ တစ္ဦး အေပါှ တစ္ဦး ေမတဿတာ သက္ဝင္ ခ်စ္ခင္ လာျကေသာ အခါ ထိုသို့ ေပးစားရန္ ျကံစည္ထားသည့္ နွစ္ဖက္ ေဆြမ်ိုးမ်ားက သူတို့၏ ခ်စ္ျခင္း၊ သူတို့၏ မဂဿငလာပြဲကို ပ်က္ေအာင္ ျကံစည္ ျကျပန္ေလေတာ့သည္။ ၎တို့၏ အဆိုအရ အျပန္ အလွန္ ဖင္ျပန္ ေခါင္းျပန္ ေဆြမ်ိုးေတာှေနျကေသာ အမ်ိုးအနြယ္ နွစ္ခု အခ်င္းခ်င္း ျပန္ယူေနျကသည့္ အစဉ္ အလာကို ရပ္တန္းက ရပ္မွ ဟသဿငာကိုးေသာင္းဇာတ္ အျဖစ္ဆိုးမ်ိုးကို တားဆီးနိုင္မည္ ဆိုပဲ။ ေျကာက္စရာ သာဓက ျကီးတစ္ခုကလည္း သက္ေသျပစရာ အရန္သင့္ ရွိေနသည္ကိုး။ အာဆူလာ၏ အေဒါှ တစ္ေယာက္ သည္ ဟိုေဆး၏ ဦးေလး တစ္ေယာက္နွင့္ ယူ၏။ သားတစ္ဦး ထြန္းကား၏။ ထိုသားသည္ ဘဝ တစ္ေလ်ွာက္လံုး ေဘာင္းဘီပြျကီးမ်ားကိုသာ ဝတ္ဆင္ျပီး အသက္ ၄၂ နွစ္အထိ လူပ်ိုစစ္စစ္ ဘဝျဖင့္ ေန ကာ ဘဝကို နိဂံုး ကပဿမါတ္ အဆံုးသတ္သြားခဲ့ရရွာသည္။ သူေမြးလာကထဲက ဖင္မွာ အေမြွးစုစု နွင့္ ဝက္ျမီး တိုေလး တစ္ခု ပါလာခဲ့သည္။ ထိုအျမီးကေလးေျကာင့္ အရွက္သည္းျပီး မိန္းမမ်ားကို ေဝရာမဏိ လုပ္ခဲ့ သည္။ ေနာက္ဆံုး သူ့အျဖစ္ကို မျကည့္ရက္သည့္ သူ့သူငယ္ခ်င္း အမဲသားသည္က အျမီးကေလးကို ဓါးျဖင့္ ခုတ္ေပးခဲ့ရာ ေသြးလြန္ျပီး ေသရွာေလ၏။

အသက္ ဆယ့္ကိုးနွစ္အရြယ္ ဟိုေဆး ကေတာ့ ဤသို့ ရဲရဲေတာက္ ေျကညာ၏။

“က်ုပ္ကေတာ့ က်ုပ္သားသမီးမွာ ဘာအျမီး ေပါက္ေပါက္ ေသာက္ဂရု မစိုက္ဘူး၊ အဲဒီ ဝက္ျမီးက က်ုပ္ကို စကားေျပာလာ ရင္ေတာ့ တစ္မ်ိုးေပါ့ လဗ်ာ”

သံုးရက္တိုင္က်င္းပေသာ ပြဲေတာှခ်ိန္တစ္ခု အတြင္း သူတို့ လက္ထပ္ခဲ့ျကသည္။ အကယ္၍သာ အာဆူလာ့ အေမက သူတို့ ေမြးဖြားလာမည့္ သားသမီးမ်ား၏ ေျကာက္စရာ့ အသြင္ သဏဿဍာန္ဆိုးအေပါှ ရင္ေလးျပီး အာဆူလာ့ကို ေယာက်ာှးနွင့္ အတူမေနဖို့ တိတ္တိတ္ျကိတ္ျပီး စကား မထည့္ထားခဲ့ပါလ်ွင္ သူတို့ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ သာသာ ယာယာ ေပ်ာှေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္ ျဖစ္မည္မွာ ေျမျကီးလက္ခတ္ မလြဲပင္။ ခုေတာ့ မဂဿငလာ ေဆာင္ျပီးမွ အာဆူလာ အေျကာက္ျကီး ေျကာက္ေနမိသည္။ ညဖက္ အိပ္ေမာက်ေနတုန္း သန္မာ ေတာင့္တင္းလွသည့္ သူ့ခင္ပြန္းက သူ့ကို အနိုင့္အထက္ျပုျပီး ကာမကို ဇြတ္အတင္း အဓမဿမ ရယူခဲ့ေသာှ ဘယ့္နွယ့္ လုပ္ရပါ့။ အေမနွင့္ အျပင္းအထန္ ေဆြးေနြးျပီး သားအမိ နွစ္ေယာက္ ထူးေထြသည့္ အံ့ရာေသာှဝ္ အျကံ အစည္ကို အေကာင္ အထည္ ေဖာှျက၏။

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ အာဆူလာသည္ သားေရဖံုး အတြင္းခံ တစ္ထည္ကို ေရွ့တည့္တည့္တြင္ ဧရာမ သံေသာ့ခ ေလာက္ျကီး တစ္ခု ခတ္ကာ စိတ္တိုင္းက် ဝတ္ဆင္ျပီးမွ စိတ္ခ် လက္ခ် အိပ္ေတာ့၏။ ဒါကိုက သူ၏ ညစဉ္ နိစဿစ ဓူဝ အလုပ္ ျဖစ္လာသည္။ ဒီလိုနွင့္ ညေပါင္းမ်ားစြာ၊ လေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္ သြားခဲ့သည္။ ေန့ခင္း ေန့လည္မ်ားတြင္ ဟိုေဆးက သူ၏ တိုက္ျကက္မ်ားနွင့္ အလုပ္ရွုပ္ေနခ်ိန္ဝယ္ အာဆူလာက သူ့အေမထံ သြား၍ စက္ခ်ုပ္ေနလိုက္သည္။ ညဖက္က်လ်ွင္ေတာ့ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ သာသာ ယာယာ ခ်စ္တင္း ေနွာ ရမည့္ အစား သူတို့ အိပ္ခန္းတြင္းမွ မထိတ္သာ မလန့္သာ နဘန္းသတ္သံမ်ားကို နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ျကားရပါ မ်ားလာေသာ အိမ္နီးနားခ်င္း မ်ားသည္ ဒီလင္မယား တစ္ခုခုေတာ့ မွားေနျပီ ျဖစ္ေျကာင္း ဝမ္းတြင္း ပါ အာရံုသိျဖင့္ သိကုန္ျက၏။ သူတို့ အခ်င္းခ်င္း တီးတိုး တီးတိုး သဖန္းပိုး လုပ္ျက၏။ ဒီလိုနွင့္ လက္ထပ္ျပီး တစ္နွစ္ျကာသည္ အထိ အာဆူလာသည္ အပ်ိုစင္ တစ္ေယာက္ ဘဝ နွင့္ပင္ ရွိေသးေျကာင္း၊ အဘယ့္ေျကာင့္ ဆိုေသာှ ဟိုေဆးသည္ ေယာက်ာှးမပီသ၍ ျဖစ္ေျကာင္း ေကာလာဟာလ တစ္ခု ျပန့္လာ၏။ အဆိုပါ သတင္းကို ေနာက္ဆံုးမွ ျကားမိသူက ဟိုေဆး။ သူက အာဆူလာ့ကို ေအးေဆး တည္ျငိမ္စြာ ေျပာ ၏။

“လူေတြ ေျပာေနျကတာ ျကားတယ္ မဟုတ္လား အာဆူလာ”

“အို-လ်ွာအရိုး မရွိတိုင္း ေလ်ွာက္ေျပာ ေနျကတာ၊ ေျပာစမ္းပါေစေတာှ၊ သူတို့ ေျပာတာ မဟုတ္မွန္း က်ြန္မ တို့ နွစ္ေယာက္လံုး သိျကတာပဲ”

ေနာက္ေျခာက္လ အထိ အေျခအေနသည္ ဗိုလ္ေနျမဲ၊ က်ားေနျမဲ။ တစ္ခုေသာ တနဂဿငေနြေန့မွာေတာ့ ဟိုေဆး သည္ ပရူဒန္စီရို အဂြီလာကို ျကက္တိုက္ရာတြင္ အနိုင္ျကီး နိုင္လိုက္သည္။ ေဒါပြေနေသာ အရွံူး သမားသည္ လူပံု အလယ္တြင္ အားလံုးျကားေလာက္သည့္ အသံျဖင့္ ဟိုေဆးအား-

“ဂုဏ္ယူ ပါတယ္ကြာ၊ ငါ့ေကာင္ျကီး လူကသာ အစြမ္း အစ မရွိတာ၊ ျကက္ကေတာ့ စြမ္းသားပဲဟ၊ ဒီျကက္ကို မင္းမိန္းမ နဲ့ အိပ္ခိုင္းလိုက္ပါလား” ဟု ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္း ေစာှကား လိုက္၏။

ဟိုေဆးသည္ သူ့ တိုက္ျကက္ကို သိမ္းလိုက္၏။ ပရိသတ္ဖက္သို့ လွည့္ျပီး-

“က်ုပ္ အခု ျပန္လာခဲ့မယ္” ဟု ေအးေအး ေဆးေဆး ေျပာ၏။ ထို့ေနာက္ ပရူဒန္စီယို ကို ျကည့္ျပီး-

“သြား- အိမ္ျပန္ျပီး လက္နက္ တစ္ခုခု သြားယူ၊ ငါမင္းကို ဒီေနရာမွာတင္ သတ္မယ္” ဟု တစ္လံုးခ်င္း ေျပာ၏။

ဆယ္မိနစ္ခန့္ အျကာတြင္ သူ့ ဘိုးေအျကီး၏ လက္စြဲေတာှ လွံျကီးကို ကိုင္ျပီး ဟိုေဆး တကယ္ပဲ ျပန္ေရာက္ လာ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမို့လူထု တစ္ဝက္ခန့္ ထိုေနရာသို့ ေရာက္ေနျကျပီ။ သူတို့ကို အုန္းအုန္း ျကြက္ျကြက္ ဝိုင္းျကည့္ေနျက၏။ ပရူဒန္စီယို က အသင့္အေနအထားျဖင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနေသာှလည္း သူ့မွာ ခုခံဖို့ အခ်ိန္ မရွိရွာပါ။ ဟိုေဆးသည္ နြားသိုး တစ္ေကာင္၏ ခြန္အားမ်ိုးျဖင့္ လွံကို ပစ္ထည့္လိုက္၏။ ဘိုးေအျကီး ကိုယ္တိုင္ က်ားသစ္ကို သတ္ရန္ အထူး တလည္ စီမံ ထားေသာ လွံသြားသည္ ပရူဒန္စီယို ၏ လည္မ်ိုကို ထုတ္ခ်င္းခတ္ စိုက္ဝင္သြား၏။

ထိုညမွာပင္ ဟိုေဆးသည္ ေသြးစြန္းေနေသာ လွံျကီး ကိုင္ျပီး အိပ္ခန္းထဲ ဝင္သြား၏။ အာဆူလာ ဝတ္ထား ေသာ သားေရ အတြင္းခံ၏ အဓိက ေနရာတြင္ ခတ္ထားေသာ ေသာ့ခေလာက္ျကီးကို လွံျဖင့္ ရြယ္ရင္း-

“ခုဖြင့္လိုက္စမ္း” ဟု ခပ္ျပတ္ျပတ္ အမိန့္ေပး၏။

အာဆူလာသည္ ဟိုေဆး၏ တစ္ေျကာင္းထဲေသာ စိတ္ကို ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္သည္။ ေျပာသည့္ အတိုင္း မလုပ္ခဲ့လ်ွင္ အေျကာင္းဆိုးသြားမည္ကို ေကာင္းစြာ ဆင္ျခင္ မိ၏။ သူတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္ေသးသည္။

“ေနာက္ပိုင္း ျဖစ္လာသမ်ွ ကိစဿစ အားလံုး ရွင္တာဝန္ယူရမွာေနာှ”

ဟိုေဆးက လွံျကီးကို ေျမသားျကမ္းျပင္ေပါှ ေဆာင့္စိုက္ လိုက္ျပီး-

“ဘာမွ ထပ္မေျပာနဲ့ေတာ့၊ ငါတို့ ကေလးေတြမွာ ဝက္ျမီး ပါရံုမကလို့ တိရိစဿဆာန္ေလးေတြပဲ ေမြးေမြး၊ ကိုယ့္သား သမီး ကိုယ္ တာဝန္ယူ ေစာင့္ေရွာက္ရမွာပဲ။ မင္းေျကာင့္ ငါ လူထပ္ မသတ္ခ်င္ဘူး အာဆူလာ” ဟု ေျပာ လိုက္ သည္။

ထိုညသည္ ေအးစက္တိတ္ဆိတ္၍ လကေလး သာေနေသာ ဇြန္လ၏ ညတစ္ည ျဖစ္သည္။ သူတို့ တစ္ည လံုး မအိပ္ျက။ အရုဏ္လာခ်ိန္ အထိ အိပ္ယာထက္တြင္ အတိုးခ်၍ အခ်စ္စစ္ပြဲ ဆင္နြွဲေနျက၏။ အိပ္ခန္း ျပူတင္းကိုျဖတ္၍ ျငင္ျငင္သာသာ တိုက္ခတ္လာေသာ ေလျပည္ေလညွင္းကေလးသည္ ပရူဒန္စီယို၏ ေဆြမ်ိုး သားခ်င္းမ်ား ၏ ေအာှဟစ္ ငိုေျကြးသံမ်ားကို သယ္ေဆာင္ လာရ သျဖင့္ အက်ည္းတန္ အရုပ္ဆိုး သြားခဲ့သည္။

ပရူဒန္စီယို ကိစဿစသည္ ဂုဏ္သိကဿခာ နွင့္ အသက္ လဲလွယ္ခဲ့သည့္ ကိစဿစ ျဖစ္ေျကာင္း အားလံုး သိခဲ့ျက ေသာှလည္း သူတို့ လင္မယားနွစ္ေယာက္သည္ ထိုကိစဿစနွင့္ ပါတ္သက္၍ ဥပါဒ္ဒါန္ေျကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္ခဲ့ ျက ရသည္။ တစ္ညတြင္ အာဆူလာ သည္ အိပ္မေပ်ာှသျဖင့္ အိမ္ျပင္သို့ထြက္ျပီး ေရအိုးမွ ေရေသာက္ဖို့ အသြား ေရအိုးအနီးတြင္ ပရူဒန္စီယို အဂြီလာကိို ဘြားကနဲ ေတြ့လိုက္၏။ ပရူဒန္စီယိုသည္ တစ္ကိုယ္လံုး ျပာနွမ္း ေန၏။ မ်က္နွာက ဝမ္းနည္း ေျကကြဲေသာ အသြင္ကို ေဆာင္ေန၏။ ဟိုေဆး လွံနွင့္ထိုးထားေသာ လည္ပင္း မွ အေပါက္ကို ျမက္မ်ားျဖင့္ ဆို့ထား၏။ အာဆူလာ ေျကာက္စိတ္မဝင္မိ၊ ပရူဒန္စီယိုကို သနားစိတ္သာ ရွိ၏။ အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ဝင္ လာျပီး ဟိုေဆးကို ထိုအေျကာင္း ေျပာျပ၏။ ဟိုေဆးက စိတ္၏ အထင္အျမင္ အာရံု လွည့္စားမွု မ်ွသာ ျဖစ္ေျကာင္း အာဆူလာကို ေျပာသည္။ ေနာက္နွစ္ရက္ခန့္ အျကာတြင္ အာဆူလာ တစ္ေယာက္ ပရူဒန္ စီယိုကို ေတြ့ရျပန္၏။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပရူဒန္စီယို ကို ေရခ်ိုးခန္းထဲမွာ ေတြ့ရျပန္သည္။ လည္ပင္းအေပါက္ကို ဆို့ထားသည့္ ျမက္ထံုးမွာ ကပ္ျငိေနေသာ ေသြးခဲကို ေရျဖင့္ေဆးေျကာေနသည္။ ေနာက္တစ္ညမွာေတာ့ မိုးရြာထဲတြင္ ေလ်ွာက္သြားေနေသာ ပရူဒန္စီယိုကို ေတြ့ျပန္၏။ ဟိုေဆးသည္ သူ့ မိန္းမ၏ ထင္ေယာင္မွားမွုမ်ားကို ေျဖရွင္းရန္ လွံကိုကိုင္ျပီး အိမ္အျပင္ ထြက္သြားလိုက္သည္။ အိမ္ေဘး ကြက္လပ္ထဲမွာ ရပ္ေနေသာ ပရူဒန္စီယို တေစဿဆကို သူ မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ေတြ့ခဲ့ရသည္။

ဟိုေဆးက ေအာှေျပာလိုက္သည္။

“ပရူဒန္စီယို၊ မင္းေနရာ မင္းျပန္စမ္း၊ ငါ့အိမ္ေနာက္ထပ္ လာရင္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္သတ္ လိုက္မွာေနာှ”

ပရူဒန္စီယိုက ေနရာမွ မေရြ့။ ဟိုေဆးကလည္း တစ္ဆံျခည္မ်ွင္ေတာင္ မလွုပ္ရွားပဲ ေနရာတြင္ပင္ ရပ္၍ လူနွင့္ တေစဿဆ အျကည့္ျခင္း ျပိုင္ေန ျကသည္။ ထိုညမွစ၍ ဟိုေဆး ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာှေတာ့။ မိုးေပါက္ေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနေသာ ညက သူ့ကို စိုက္ျကည့္ေနေသာ ပရူဒန္စီယို၏ ေျကာက္စရာ အျကည့္ ကို အျမဲတမ္း မ်က္စိထဲ ျမင္ေနသည္။ အာဆူလာ့ကို သူေျပာလိုက္သည္။

“ပရူဒန္စီယိုဟာ အေတာှကို ခံစားခဲ့ရရွာတယ္နဲ့ တူတယ္ကြာ၊ ဘဝေျပာင္းသြားတာေတာင္ သူ့မွာ အရမ္းကို အထီးက်န္ေနရတယ္”

အာဆူလာ နားလည္ ပါသည္။ ေနာက္တစ္ျကိမ္ အိမ္ထဲတြင္ ပရူဒန္စီယိုကို ေတြ့ျပန္၏။ သူ့လည္ပင္း အေပါက္ ပိတ္သည့္ ျမက္ေျခာက္ထံုးကို ေဆးရန္ ေရအိုး လိုက္ရွာေနပံု ရသည္။ အာဆူလာသည္ သူတို့ အိပ္ခန္း အပါ အဝင္ တစ္အိမ္ လံုး အနွံ့ ေရအိုးေတြ ခ်ေပး ထားလိုက္သည္။ တစ္ညမွာေတာ့ အိပ္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္လ်ွက္ ျမက္ထံုးကို ေရေဆးေနေသာ ပရူဒန္ စီယို တေစဿဆကို ဟိုေဆး ကိုယ္တိုင္ ေတြ့လိုက္ရသည္။ သူ ဆက္ျပီး သည္းမခံနိုင္ေတာ့။

“ပရူဒန္စီယိုေရ၊ ငါတို့ ဒီျမို့က ထြက္သြားေတာ့မယ္ ေလကြာ၊ ေနာှ၊ သြားနိုင္ သေလာက္ ဟိုး အေဝးျကီး ကို သြားမယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူးကြာ၊ ငါ ကတိ ေပးတယ္ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းလည္း လြတ္ရာ က်ြတ္ရာ ကို သြားပါေတာ့ကြာ၊ သြားေတာ့ေနာှ”

ဤသည္ကား ဟိုေဆးတို့ တစ္သိုက္ ေတာင္တန္းျကီးမ်ားကို အသက္နွင့္ရင္းျပီး ေက်ာှျဖတ္လာခဲ့သည့္ အဓိ က အေျကာင္း အရင္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ အဲဒီတုန္းက ဟိုေဆးက ခပ္ငယ္ငယ္၊ သူ့ခရီးစဉ္ ကို စြန့္စားခန္း တစ္ခု အျဖစ္ သေဘာထားကာ သူနွင့္ ရင္ခုန္သံ တူျကေသာ သူ့ အေပါင္းအသင္း မ်ားကလည္း သူတို့ မိသားစု မ်ားကို ေခါှေဆာင္ကာ ဟိုေဆးတို့နွင့္ အတူ တေပ်ာှတပါး လိုက္ပါလာခဲ့ျကသည္။ ဘယ္ကို ေရာက္ ၍ ဘယ္ကို ေပါက္မည္ ဆိုျခင္းကို ဘယ္သူမွ မသိျက။ သူတို့ မထြက္ခြာမီ ဟိုေဆးသည္ အိမ္ေဘးရွိ ေျမကြက္လပ္တြင္ သူ့လွံကို ထာဝရ ျမွုပ္နွံခဲ့သည္။ တယုတယ ေမြးထားေသာ တိုက္ျကက္ အားလံုးကို လည္လွီးသတ္သည္။ ပရူဒန္စီယို အတြက္ သူလုပ္နိုင္တာ အားလံုး လုပ္ေပးခဲ့သည္။ ဦးတည္ရာမဲ့ ခရီးရွည္ ျကီးအတြက္ အာဆူလာ ယူေဆာင္ခဲ့ေသာ ပစဿစည္းမ်ားမွာ သူ၏ မဂဿငလာဝတ္စံုမ်ား၊ မရွိမျဖစ္ အိမ္သံုး ပစဿစည္း မ်ားနွင့္ အေဖ့အေမြ ေရြွဒဂဿငါး ေသတဿတာေလး တစ္လံုးမ်ွသာ။

သင့္လူ

အခန္း (၁)

ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အၾကာ ဗိုလ္မွူးႀကီး ေအာ္ရဲလီယာနို ဘူဝမ္ဒီယား သည္ သူ႔ကို ပစ္သတ္ရန္ အသင့္ျပင္ ေနေသာ ေသနတ္ပစ္ အဖြဲ႕ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ေနစဥ္မွာပင္ သူ႔ အေဖ သူႏွင့္ အတူ ေရခဲ ရွာပုံ ေတာ္ ဖြင့္ ခဲ့သည့္ တစ္ညေနကို မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ ရွိေနဆဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက  မာကြန္ဒို သည္ အိမ္ေၿခ ႏွစ္ဆယ္ ခန႔္သာ ရွိေသာ ရြာစြန္ ဇနပုဒ္ ကေလး တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒိုင္နိုေဆာဥ ႀကီးမ်ား လို ျဖဴေဖြး ေနသည့္ ေက်ာက္လုံးႀကီးမ်ား ကို ဒိုးယိုေပါက္ျမင္ရေလာက္ေအာင္ ၾကည္လင္ေအးျမသည့္ ေရမ်ား စီးဆင္း ရာ အမည္မဲ့ ျမစ္ကမ္း နဖူးေပၚတြင္ ေမးတင္ထား သည့္ ရြာကေလး။ ကမ႓ာ့ သက္တမ္းက ႏုနယ္ လွေသး ေသာေၾကာင့္ အရာအားလုံး အတြက္ အမည္ နာမ မရွိေသးပါ။ ႏွစ္စဥ္ မတ္လ ေရာက္တိုင္း အိမ္ေျခမဲ့ ဂ်စ္ပ္စီ မ်ားသည္ ရြာကေလး အနီးတြင္ တဲကေလးမ်ား ထိုး၍ လာေရာက္ ေနထိုင္ ၾကသည္။ တူရိယာ မ်ိဳး စုံ ကို တီးမွုတ္ ကခုန္ ၾကသည္။ ဤေနရာ ဤေဒသ တြင္ သံလိုက္ကို ပထမဆုံး စတင္ မိတ္ဆက္ ေပးခဲ့ သည္ မွာလည္း ထို ဂ်စ္ပ္ဆီ မ်ားပင္။ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ဟု ေခၚေသာ မုတ္ဆိတ္ဖြားဖြားႏွင့္ ဧရာမ ဂ်စ္ပ္ဆီႀကီး တစ္ဦး သည္ မက္ဆီ ဒိုးနီးယား မွ ေျမေလၽွာက္ဝိဇၹာ၏ အဌမ ေျမာက္ အံ့ဖြယ္ တန္ခိုးေတာ္ဟု ေၾကျငာ ေမာင္းခတ္ၿပီး သံလိုက္ ႏွစ္တုံးကို အိမ္ႀကိဳ အိမ္ၾကား မွ ႀကိဳးျဖင့္ ေလၽွာက္ဆြဲ၏။ သံျဖင့္ ျပဳလုပ္ ထားေသာ ပစၥည္း မွန္ သမၽွ အိမ္ထဲမွ ေျပးထြက္ၿပီး သံလိုက္မ်ားတြင္ ေျပးကပ္ၾကသည္ကို ရြာသူ ရြာသား မ်ားက မ်က္လုံး အဝိုင္း သား ေငးၾကည့္ေနၾက၏။ ဂ်စ္ပ္ဆီႀကီးက အသံကြဲႀကီးျဖင့္ ေအာ္ေန၏။

“အရာဝတၳဳတိုင္း မွာ အသက္ ရွိတယ္။ အခု က်ဳပ္က သူတို႔ရဲ့ ဝိဉာဥ္ေတြကို ႏွိုးေပးေနတာ”

ဟိုေဆး အာကာဒီယို ဘူဝမ္းဒီးယား ၏ စိတ္ကူး စိတ္သန္း မ်ားသည္ သဘာဝထက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ပဥၥလက္ ထက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တံခိုး ျပာဋိဟာ ထက္ေသာ္ လည္းေကာင္း ဆန္းၾကယ္၏။ ထို ဂ်စ္ပ္ဆီ ႀကီး ဆြဲသြားေသာ တေျပာင္ေျပာင္ တလက္လက္ ဝတၳဳ ပစၥည္း သည္ အသုံး မက်၊ တန္ဖိုး မရွိ သည့္ သံတို သံစ မ်ားကို သူေခၚရာ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ နိုင္စြမ္း ရွိခဲ့ပါလၽွင္ ဘူမိ ကဗၺလာ ေျမသားလႊာ ေအာက္တြင္ ပုန္းကြယ္ေနေသာ ေရႊစင္ အတုံးအခဲ မ်ားကို ဘာေၾကာင့္ ဆြဲေဆာင္ နိုင္စြမ္း မရွိရ မည္နည္း။ မာလ္ကြီယာဒီးစ္ ကေတာ့ သူ႔ကို ထိုသို႔ လုပ္၍ မရေၾကာင္း ရိုးရိုး သားသား သတိေပး ရွာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဟိုေဆးက ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔၏ ရိုးသားမွု ကို အႀကီး အက်ယ္ သံသယ ရွိသည့္ အားေလၽွာ္စြာ ထို အံ့ဖြယ္ ပစၥည္း ႏွစ္ခု ကို သူ၏ အႆထိုရ္ျမင္း ဟု ကင္ပြန္းတပ္ ထားေသာ ျမည္းတစ္ေကာင္၊ နို႔စား ဆိတ္မ ႏွစ္ ေကာင္ ႏွင့္ ဇြတ္အတင္း အဓမၼ အလဲ အထပ္ ျပဳလိုက္သည္။ အိမ္၏ စားဝတ္ ေနေရး အတြက္ ထို သတၱဝါ မ်ား အေပၚ အမွီ သဟဲ ျပဳေနရေသာ သူ႔ မိန္းမ အာဆူလာ အီ ရန္ က လည္း သူ႔ကို နားမခ်နိုင္။ ဟိုေဆး က အာဆူလာကို-

“မင္းၾကည့္ေန၊ မၾကာခင္ ငါ ေရႊေတြ တန္ခ်ီၿပီး ရလာရင္ အိမ္ေခါင္မိုး ကို ေရႊနဲ႔ မိုးပစ္မယ္” ဟု မစားရ ဝခမန္း ေျပာ၏။ ဟိုေဆးသည္ သူ႔ စိတ္ကူးကို မဆိုင္း မတြ လက္ေတြ႕ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္၏။ ဤေနရာ ဤ ေဒသ ဤေျမကို၊ ျမစ္တြင္းပါ မေနရ တစ္လက္မ မက်န္ ပိုက္စိတ္တိုက္၍ သူ႔ သံလိုက္တုံး မ်ားျဖင့္ ဆြဲၾကည့္ သည္။ သံေခ်း အထပ္ထပ္ တက္ေနေသာ ဆယ့္ငါးရာစုႏွစ္က သံခ်ပ္ကာ ဝတ္႐ုံ တစ္ခုကို သံလိုက္တုံး မ်ား က ဆြဲမိသည္။ ဟိုေဆး တစ္ေယာက္ သူ႔လူ ေလးေယာက္ႏွင့္ အျပင္း အထန္ တူးေဖာ္၏။ သံခ်ပ္ကာ ဝတ္႐ုံ အတြင္းမွ ေက်ာက္ျဖစ္လုနီးပါး အရိုးစု တစ္ခု ေတြ႕ရ၏။ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္၏ ဆံႏြယ္ေခြ ကေလး ထည့္ထားေသာ ေၾကးေလာ့ကက္ ေလး တစ္ခု က အရိုးစု လည္ပင္းမွာဆြဲလၽွက္သား။

———————————————-

မတ္လ ေရာက္ေတာ့ ဂ်စ္ပ္ဆီမ်ား ျပန္လာၾကျပန္သည္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ သူတို႔ ဆီမွာ တယ္လီ စကုတ္ ႏွင့္ ဒရမ္ျပားခန႔္ႀကီးေသာ မွန္ဘီလူးႀကီး တစ္လက္ပါလာသည္။ ဒါေတြကို အမ္စတာဒမ္ ဂ်ဴးပညာရွိ မ်ား၏ ေနာက္ဆုံးေပၚ ေတြ႕ရွိမွုႀကီး ဟု ကင္ပြန္း တပ္ၾက ျပန္သည္။ ဂ်စ္ပ္ဆီ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကို ရြာ၏ တစ္ဖက္ စြန္းမွာ ရပ္ခိုင္း ထားၿပီး သူတို႔ တဲအေပါက္ဝတြင္ တယ္လီ စကုတ္ကို အမ်ိဳးသမီး တည့္တည့္ သို႔ ခ်ိန္ထား၏။ ႀကိဳက္တဲ့လူ လာၾကည့္လွည့္၊ တစ္ခါၾကည့္ ငါးျပား။ အမ်ိဳးသမီးသည္ လက္တစ္ကမ္း အကြာ လွမ္းဆြဲ၍ ပင္ ရေသာ အေန အထားမွာ ေရာက္ေနသည္။ မာလ္ကြီယာဒီးစ္ က ဥဒါန္းၾကဴးရင့္ ျပန္၏။

“သိပၸံပညာဟာ ေျမေၾကာရွုံ႔နိုင္တယ္ဗ်၊ မၾကာခင္မွာ လူသားဟာ အိမ္က တစ္ဖဝါးမွ မခြာပဲ ကမၻာေပၚက ဘယ္ ေနရာကို မဆို စိတ္တိုင္းက် ၾကည့္နိုင္ေတာ့မွာ”

ေက်ာကြဲ မတတ္ပူလွသည့္ ေန႔လည္ခင္း တစ္ေန႔ မွာေတာ့ ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔သည္ မွန္ဘီလူး၏ အစြမ္းကို ျပၾက ျပန္၏။ ေကာက္ရိုး မ်ားကို လမ္း အလည္တြင္ ခ်ထားလိုက္ၿပီး မွန္ဘီလူး အကူ အညီျဖင့္ ေနေရာင္ကို စုကာ မီးေလာင္ ေစ သည္။ သံလိုက္ကိစၥ တြင္ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ခဲ့ေသာ ဟိုေဆးသည္ မွန္ဘီလူး ကို ၾကည့္ၿပီး ေရႊ ဉာဏ္ေတာ္ ကြန႔္ျမဴးျပန္၏။ ဒီဟာႀကီးကို တိုက္ပြဲဝင္ လက္နက္ အျဖစ္ သုံးဖို႔ရန္ အႀကံဉာဏ္ သည္ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ဝင္းကနဲ လက္ကနဲ လၽွပ္ျပက္သကဲ့သို႔ ဝင္ေရာက္ လာ၏။ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ထံ သြားျပန္၏။ အႀကိတ္ အနယ္ အေၿခ အတင္ စကားေျပာၾကၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာ သံလိုက္ ႏွစ္တုံး၊ ေရွး ေရႊဒဂၤါး သုံးျပားႏွင့္ မွန္ဘီလူးကို အေရာင္း အဝယ္ တည့္သြား၏။ အာဆူလာ ငိုလိုက္သည္မွာ အလူး အလဲ။ ဒီေရႊဒဂၤါးေတြက သူ႔အေဖ၏ အေမြ ပစၥည္း။ မသုံးရက္သျဖင့္ တစ္သက္လုံး အိပ္ယာေအာက္ တြင္ ထားကာ အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ခဲ့ရသည့္ ပစၥည္းမ်ား။ ဟိုေဆးကေတာ့ လုံးဝ ေခ်ာ့ဖို႔ စိတ္မကူး။ သိပၸံ၏ မာယာေၾကာတြင္ နစ္ေမ်ာလၽွက္ လိုအပ္လၽွင္ အသက္ကိုပင္ စြန႔္လႊတ္ရန္ သႏၵိဌာန္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ခ် ထားၿပီးသူ တစ္ေယာက္ အဖို႔ မိန္းမ မ်က္ရည္ေၾကာင့္ စိတ္မေပ်ာ့ စေကာင္း။ ရန္သူ အင္အားစု မ်ားကို တိုက္ ထုတ္ရန္ အလို႔ငွာ မွန္ဘီလူး၏ တံခိုး အာႏုေဘာ္ကို သူ႔ကိုယ္သူ စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႔ စိတ္ကူး၏။ လက္ေတြ႕ အေကာင္ အထည္ ေဖာ္လိုက္၏။ အသားကို မီးေလာင္ကာ ေသရာပါ အမာရြတ္ႀကီး တစ္ခု လက္ေဆာင္ ရ လိုက္၏။ မိန္းမ က အျပင္း အထန္ ကန႔္ကြက္ ဆူပူ ေနသည့္ၾကားမွ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ႀကံစည္ ႀကိဳးစား ျပန္၏။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ကို လုပ္မွ ျဖစ္မည္။ အိမ္ကို မီးျမႇိုက္ၾကည့္ရလၽွင္ ေကာင္း မလား။ သူ အခန္းထဲမွ မထြက္။ သူ၏ ဝရဇိန္လက္နက္ျဖင့္ တိုက္ခိုက္နိုင္မည့္ ျဖစ္တန္စြမ္း မဟာ ဗ်ဴဟာ ေပါင္း မ်ားစြာကို ဘက္စုံ ေထာင့္စုံ တြက္ခ်က္ၿပီး မွတ္စုမ်ား တကုပ္ကုပ္ ထုတ္ေနသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သ႐ုပ္ေဖာ္ပုံေပါင္း အသေခၤ် အနႏၲ ႏွင့္ ဟိုေဆး၏ မွန္ဘီလူး ေသနက ဗ်ဴဟာ က်မ္းႀကီး ဆုံးခန္း တိုင္ သြား ၏။ ေနဦး- ဤမၽွ ခက္ခဲ နက္နဲ ၿပီး အစြမ္းထက္ လွစြာေသာ ေသနက ဗ်ဴဟာ က်မ္းသည္ အစိုးရမင္းမ်ားႏွင့္ သာ ထိုက္တန္သည္ မဟုတ္တုံေလာ။ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ သြားရာလမ္းသည္ ဓါးေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ ကို ျဖတ္ရမည့္ လမ္း ျဖစ္၏။ ေတာင္တန္းကိုေက်ာ္၊ ႏြံအိုင္ကိုျဖတ္၊ လွိုင္းထန္သည့္ ျမစ္မ်ားကို ကူး၊ သားရဲကို သတ္၊ ပုလိပ္ကပ္ကို ႀကံ့ႀကံ့ခံကာ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ သြားမည့္ အေထာက္ေတာ္ တစ္ဦးထံ သူ႔က်မ္းကို အပ္၏။ အကယ္၍သာ အစိုးရမင္းမ်ားက အလိုေတာ္ရွိသည္ဟု မိန႔္ေတာ္မူ ခဲ့ပါလၽွင္ မည္သည့္ တန္ဖိုးကို ေပးဆပ္ ရသည္ ျဖစ္ေစကာမူ သူကိုယ္တိုင္ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ စြန႔္စား လာေရာက္၍ တပ္မေတာ္ကို ေနေရာင္ျခည္ စစ္ပြဲ အတြက္ ေသနက ဗ်ဴဟာ မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ သင္ၾကားေပးပါမည့္ အေၾကာင္း အထပ္ထပ္ မွာၾကား၏။ ဟိုေဆး လည္တဆန႔္ဆန႔္ ႏွင့္ ေစာင့္ေမၽွာ္ လိုက္သည္ မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေညာင္း သြားသည္။ ေပၚမလာ အေတာ္ၾကာ ဇာတ္ခင္းသြားမွန္း ေသခ်ာသြားေသာ အခါ စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ ျဖင့္ သူက်ရွုံးသြား သည့္ အေၾကာင္း မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ထံသြား၍ ၿငီးတြား၏။ ဂ်စ္ပ္ဆီႀကီးက မွန္ဘီလူးကို ျပန္ယူရွာပါသည္။ အလဲ အထပ္ သေဘာျဖင့္ ေပၚတူဂီ ေျမပုံ အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေရေၾကာင္းၿပ ကိရိယာ အခ်ိဳ႕ကို ဟိုေဆးအား ေပး၏။ သုံးစြဲပုံ သုံးစြဲနည္း အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ထုတ္ထားေသာ မွတ္စု အခ်ိဳ႕ ကိုလည္း ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးေသာ ေၾကာင့္ သူတို႔ ခြဲခြာခ်ိန္ဝယ္ ဟိုေဆးသည္ သံလိုက္ အိမ္ေျမႇာင္ ကဲ့သို႔ေသာ ကိရိယာ အခ်ိဳ႕ကို ကိုင္တြယ္ သုံးစြဲ နိုင္ေခ်ၿပီ။

မိုးတြင္း တစ္တြင္း လုံး ဟိုေဆး တစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းမွ မထြက္။ သူ၏ လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္ခ်က္မ်ား ကို မည္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ မွ မေႏွာက္ယွက္ နိုင္ေစရန္ အလို႔ငွာ အိမ္ ေနာက္ဖက္ရွိ သူကိုယ္တိုင္ ေဆာက္ လုပ္ ထားေသာ အခန္းငယ္ေလး ထဲတြင္ တကုတ္ကုတ္ အလုပ္ေတြ ရွုပ္ေန၏။ အိမ္ေထာင္ဦးစီး အဆင့္မွ မွီခို အဆင့္သို႔ ဆင္းၿပီး ပညာေရ ယာဥ္ေၾကာ မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး နစ္ေျမာ၏။ ညကာလမ်ားတြင္ အိမ္ ေနာက္ ဖက္ ေျမကြက္လပ္ တြင္ ေျခစုံရပ္၍ အနႏၲ စၾကာဝဠာ တိုက္တစ္ေသာင္းမွ ၾကယ္မ်ားကို စူးစိုက္ၾကည့္ ကာ ပညာ ဉာဏ္အလင္း ဖြင့္ေနေသာ ဟိုေဆး။ ေန႔အခါတြင္ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္ ကို အတိအက် သိနိုင္ဖို႔ မီးထြက္ ေအာင္ ပူသည့္ ေနပူႀကီးထဲ မတ္တပ္ရပ္ သုေတသန မၾကာခဏ ျပဳ လုပ္ ေသာေၾကာင့္ အပူရွပ္ကာ ေသမလို မၾကာခဏ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ဟိုေဆး။ ခုေတာ့ ပညာ အေတာင္ အလက္ စုံခဲ့ၿပီ။ သီတာ ခုႏွစ္တန္ကို ေက်ာ္လႊား နိုင္စြမ္း ရွိခဲ့ၿပီ။ နယ္သစ္ ပါယ္သစ္ မ်ား ရွာေဖြ နိုင္စြမ္း ရွိေတာ့မည္။ ထို ဟိုေဆး၊ အႏွီ ဟိုေဆး၊ လူစြန႔္စား ဟိုေဆး၊ လူစြမ္းေကာင္း ဟိုေဆး၊ ပညာရွင္ ဟိုေဆး၊ ပါရမီရွင္ ဟိုေဆး။ မၾကာမီ သူ႔ အမည္ကို သမိုင္းေမာ္ကြန္းသစ္ ေရးထိုးနိုင္ေတာ့မည္။

အာဆူလာ ႏွင့္ ကေလးမ်ား ယာထဲတြင္ ခါးက်ိဳး မတတ္ အလုပ္လုပ္ေနၾကခ်ိန္ဝယ္ ဟိုေဆးကား တစ္ကိုယ္ တည္း စကားေတြေျပာ၊ အိမ္ထဲမွာ ေခါက္တုန႔္ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလၽွာက္ကာ တစ္ေယာက္ထဲ ဇယားရွုပ္ ေန၏။ ေနာက္ေတာ့ ခ်က္ျခင္း ဆိုသလို ေအးခ်မ္း တည္ၿငိမ္သြားျပန္၏။ စုန္းျပဳစား ခံရသလို ပါးစပ္မွ တစ္ တြတ္တြတ္ ရြတ္ေနျပန္၏။ ဒီဇင္ဘာလ၏ တစ္ခုေသာ အဂၤါ ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ မွာေတာ့ ဟိုေဆးသည္ တစ္ခ်ိန္ လုံး သူ႔ေက်ာေပၚထမ္းထားရသည့္ ပညာ ဝန္ထုတ္ ဝန္ပိုး ႀကီးကို လႊတ္ခ် လိုက္ ေတာ့သည္။ ကေလး တစ္သိုက္ သည္ ထိုစဥ္က သူ႔အေဖ ျဖစ္ပ်က္ ေနပုံ ကို သူတို႔ တစ္သက္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေမ့နိုင္မည္ မထင္။ ဟိုေဆးက ပညာရွိ ဆန္ဆန္ စကား စေျပာ၏။

“ကမၻာႀကီးဟာ လိေမၼာ္သီးလို လုံးဝန္း ေနသကြ”

အာဆူလာ တစ္ေယာက္ ေပါက္ကြဲၿပီ။ ေဒါသ က ေက်ာမ ထိ လွိမ့္တက္ လာသည္။

“ဒီမွာ ရွင္ ႐ူးမယ္ ဆိုလည္း ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေအးေအး ေဆးေဆး ႐ူး၊ ဂ်စ္ပ္ဆီ ေတြနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ေပါက္ပန္း ေသး အ႐ူးခ်ီးပန္း စကား ေတြကို က်ဳပ္ကေလးေတြ လာ မ ေျပာ နဲ႔”

သူ၏ ပစၥည္း မ်ားကို ေပါက္ခြဲလၽွက္ ေဒါသကို အစြမ္းကုန္ ေဖာက္ခြဲေနေသာ အာ ဆူ လာ ကို ဟိုေဆး မတုန္ မလွုပ္ ၾကည့္ေန လိုက္၏။ မိန္းမ မ်ား ၏ ေဒါသ ဆိုသည္က ေန လာ ႏွင္းေပ်ာက္ မ ဟုတ္လား။ ဖက္ၿပိဳင္ အန္တု ေနရန္ မလို။

ဟိုေဆးသည္ ရြာသားမ်ားကို သူ႔ စမ္းသပ္ခန္း သို႔ ဖိတ္ေခၚ၏။ မည္သူမွ နားမလည္ေသာ သူ၏ သီအိုရီမ်ား ကို ပါးစပ္မွ အျမႇုပ္ ထြက္ မတတ္ ရွင္းျပ၏။ သူ႔ အေျပာ အရ အေရွ႕ စူးစူး သို႔ တစိုက္မတ္မတ္ ရြက္လႊင့္ သြားလၽွင္ ေနာက္ဆုံးတြင္ မူလ ထြက္ခြာရာ ေနရာသို႔ ျပန္ေရာက္မည္ ဆိုပဲ။ ဟိုေဆးတစ္ေယာက္ သြက္သြက္ ခါေအာင္ ႐ူးသြားၿပီ ဟု တစ္ရြာလုံးက မွတ္ခ်က္ ခ်၏။

ဂ်စ္ပ္ဆီမ်ား ျပန္လည္ ေရာက္ရွိ လာေသာ အခါ အ႐ူးဟု သတ္မွတ္ျခင္း ခံထားရသည့္ ဟိုေဆးသည္ အင္မတန္ ထူးျခားေသာ၊ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးက်ယ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး ျဖစ္ရျပန္ေတာ့သည္ တမုံ႔။  မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ အေနျဖင့္ အျခားသူမ်ား လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္ ေအာင္ျမင္ၿပီး ခဲ့ေသာ အလုပ္တစ္ခု ကို တစ္ခါ မွ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ဖူး ပါပဲ လၽွက္ မာကြန္ဒို လို ရြာစြန္ ဇနပုဒ္ မွ ေန၍ ေဟာကိန္း ထုတ္နိုင္ေသာ ဟိုေဆး၏ ဇာတိႆရ ဉာဏ္ကို အႀကီး အက်ယ္ အမႊန္း တင္ ဂုဏ္ျပဳ၏။ ပညာရွိ၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ေမြးဖြားရာ မာကြန္ဒိုရြာ မွ ပညာ ပါရမီ ထူးသူ တမိေပါက္ တစ္ေယာက္ထြန္း ဟိုေဆး။ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ သည္ ဟိုေဆးကို အမွန္ တကယ္ ၾကည္ညိဳ ေလးစားေၾကာင္း လက္ေတြ႕ သက္ေသျပသည့္ အေန ျဖင့္ လက္ ေဆာင္ တစ္ခု ကို ဖုတ္ပူ မီးတိုက္ စီစဥ္ ေတာ့၏။ သူေပးမည့္ လက္ေဆာင္က မာကြန္ဒို ရြာမွ ဉာဏ္စဥ္ အ လင္းရ ဝိဇၨာဓိုရ္ အတြက္ အဂၢိရတ္ ဓါတ္ခန္း တစ္ခု။

မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ သည္ အလြန္ အင္မတန္ လၽွင္ျမန္စြာ အိုစာ လာသလို ထင္ရသည္။ မာကြန္ဒို သို႔ သူတို႔ ဂ်စ္ပ္ဆီ တစ္သိုက္ စေရာက္ခါစက မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ သည္ ဟိုေဆး ႏွင့္ အသက္ခ်င္း မတိမ္း မယိမ္း။ ဟိုေဆးက တစ္ေန႔ တစ္ျခား သန္မာ ႀကံ့ခိုင္ လာၿပီး ျမင္းတစ္ေကာင္ကို နားရြက္က ဆြဲလွဲ နိုင္ေလာက္ ေအာင္ အင္အား ရွိေနခ်ိန္မွာပင္ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ က ဘိုးႀကီးအို အလား ထင္မွတ္ရေလာက္ေအာင္ က်သြားသည္။ အမွန္ တကယ္ေတာ့ ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔ ထုံးစံ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ တစ္ကမႆဘာလုံး ေလၽွာက္သြား ရင္း အမွတ္တမဲ့ ရခဲ့ေသာ ေရာဂါ မ်ား သည္ အိုမင္း စျပဳလာၿပီ ျဖစ္ေသာ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ကို ႏူရာ ဝဲစြဲ၊ လဲရာ သူခိုးေထာင္းျခင္း သာ ျဖစ္၏။

ဟိုေဆး အတြက္ အဂၢိရတ္ ဓာတ္ခန္း ေဆာက္လုပ္ေပးေနခ်ိန္မွာပင္ ေသျခင္းတရား သည္ သူ႔ေနာက္မွ ဖဝါး ေျခထပ္ ထပ္ခ်ပ္ မကြာ လိုက္ပါလာခဲ့ၿပီ။ သူ႔ေဘာင္းဘီအနားစမ်ားကိုပင္ ေသမင္းက နမ္းရွုံ႔ေနခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ က်ီစယ္ယုံ က်ီစယ္၍ တကယ္ မေခၚေသး။ နို႔ေပသိ ဆင္က်ီစားရာ ဆိတ္မခံသာ ဆိုသလိုပင္ ေသမင္း၏ က်ီစယ္ မွုကို မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ အလူးအလဲ ခံေနရ၏။ ေရာဂါ ေဝဒနာ ေထြေထြရာ တို႔သည္ တပ္ေထာင္တာ ဗိုလ္ထု ျဖင့္ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ထံသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။

အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္။ ပါရွားတြင္ ခံစား ခဲ့ရေသာ ပလာဂရာ (ဗီတာမင္ ဘီ ၂ ခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ေဝဒနာ။ ဝမ္းေလၽွာျခင္း၊ အေရျပား ေရာဂါ ျဖစ္ျခင္း ႏွင့္ မွတ္ဉာဏ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းျခင္း ဟူေသာ လကၡဏာေရး သုံးပါးျဖင့္ လူကို ႏွိပ္စက္၏) သည္ လည္းေကာင္း၊ မေလးရွား ကၽြန္းဆြယ္တြင္ စြဲကပ္ခဲ့ေသာ စကာဗီ (ဗီတာမင္ စီ ခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ေဝဒနာ။ မၾကာ ခဏ ဖ်ားျခင္း၊ အနာ က်က္ခဲျခင္း၊ သြားဖုံး ေသြးယိုျခင္း၊ ေရစီး ကမ္းၿပိဳ လိုက္ျခင္း၊ အရိုး က်ိဳးလြယ္ျခင္း တို႔ ျဖစ္တတ္သည္) သည္ လည္းေကာင္း၊ အလက္ဇန္းဒရီးယား တြင္ မိတ္ဖြဲ႕ခဲ့ေသာ အနာႀကီး ေရာဂါ သည္ လည္းေကာင္း၊ ဂ်ပန္တြင္ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ခဲ့ေသာ ဘယ္ရီ ဘယ္ရီ (ဗီတာမင္ ဘီ-၁ ခ်ိဳ႕တဲ့သည့္ ေရာဂါ။ ႏွလုံးေရာဂါ၊ အတိတ္ေမ့ ေရာဂါ အသြင္ ျဖင့္ လာတတ္၏) သည္ လည္းေကာင္း၊ မက္ဒါဂါစကား တြင္ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ၾကဳံခဲ့ရေသာ အႀကိတ္ ပုလိပ္ ေရာဂါသည္ လည္းေကာင္း သူ႔ကို ဇီဝိန္ ေႁခြျခင္းငွာ မစြမ္းသာ ခဲ့ၾက။ သူသည္ စစၥလီ ကၽြန္းတြင္ ငလၽွင္ႀကီး ႏွင့္ ၾကဳံတုန္းကလည္း အျပဳံး မပ်က္။ မက္ဂ်ယ္လန္တြင္ သေဘၤာ ေမွာက္ေတာ့လည္း ေအးေအး ေဆးေဆး။ အမတ မေသေဆး စားထား ေသာ ပုဂၢိဳလ္ ဟု တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသြးနားထင္ ေရာက္ခဲ့ေသာ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ သည္ ခုေတာ့ စိတ္ဓါတ္ အႀကီး အက်ယ္ က်ဆင္းေနေသာ လူအိုႀကီး လုံးလုံး ျဖစ္သြား ခဲ့ၿပီ။

က်ီးကန္း တစ္ေကာင္ အေတာင္ပံ ျဖန႔္ထားသလို အသြင္ သ႑ာန္ သည့္ ဦးထုပ္မည္းႀကီးကို ေဆာင္းၿပီး ရာစုႏွစ္ တစ္ခုမၽွ ၾကာၿပီ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနေသာ ကတၱီပါ အကၤ်ီကို ဝတ္ထား သည္ လူအိုႀကီး မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္။ ပညာရွိႀကီး မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္။ ထို မာလ္ကြီ၊ အႏွီ မာလ္ကြီ သည္ ဘယ္ကေလာက္ ပညာဉာဏ္ႀကီးႀကီး လူထဲက လူသာ ျဖစ္သည့္ အတြက္ ေျမႀကီးႏွင့္ ကင္းကြာ၍ မရ စေကာင္း။ မာလ္ကြီ သည္ အိုမင္း မစြမ္း ျဖစ္ရျခင္း အေပၚ ၿငီးျငဴ၏။ ဆင္းရဲတြင္းနက္လွသည့္ အတြက္ ျငဴစူ ၏။ စကာဗီ၏ ႏွိပ္စက္မွုေၾကာင့္ သြားေတြ ကၽြတ္ထြက္ကုန္သည့္ အေပၚ စိတ္ဆင္းရဲ၏။ ထိုသြားေတြ ကၽြတ္ ကုန္ ကတည္းက သူ ခပ္တည္တည္ႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ သြားေပၚေအာင္ ရယ္ျပဳံးျခင္း အမွု ကို သတိ ထား၍ ဆင္ျခင္ ေနရ၏။

အသက္ရွုက်ပ္ေလာက္ေအာင္ ပူလွသည့္ မြန္းတည့္ခ်ိန္ တစ္ေန႔ မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္က ဟိုေဆးကို ထိုအေၾကာင္းမ်ား ရင္ဖြင့္၏။ သူ႔အတြက္ တစ္သက္မခြဲ ေရႊလက္တြဲမည့္ မိတ္ေဆြစစ္ကို ရလိုက္ၿပီ မွန္း ဟိုေဆး အေသအခ်ာ သိလိုက္သည္။ သူ႔ကေလးမ်ားက မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္၏ စကားေရယာဥ္ေၾကာတြင္ ပါးစပ္ကေလးမ်ား အေဟာင္းသားႏွင့္ ပက္လက္ေရာ၊ ေမွာက္ခုံပါ ေမ်ာေနၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္က ငါးႏွစ္ပင္ မျပည့္တတ္ေသးေသာ္လည္း ေအာ္ရဲလီယာနို သည္ အဲဒီ တုန္းက ျမင္ကြင္းကို စိတ္အာ႐ုံဝယ္ ျပက္ျပက္ ထင္ထင္ မွတ္မိေနဆဲ ျဖစ္၏။ မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္က ေနေရာင္စူးရွလြန္း၍ ေရာင္ျပန္ တလက္လက္ ထ ေန ေသာ ျပဴတင္းေပါက္ကို ေက်ာေပးၿပီး ထိုင္ကာ နဖူးႏွင့္ နားထင္မွ ေခၽြးမ်ား၊ အဆီမ်ား စီးၾကလၽွက္၊ အသံနက္ႀကီးျဖင့္ စကားေျပာေနပုံကို သူဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိုင္။ သူ႔ အကို ဟိုေဆး အာကာဒို သည္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ ဟိုေဆး အာကာဒို ကေတာ့ မေမ့နိုင္႐ုံမၽွ မက ဒီအေၾကာင္းကို သားစဥ္ ေျမးဆက္ စားျမဳံ႕ျပန္တတ္ေသး၏။ သူတို႔ အေမ အာဆူလာ အတြက္လည္း ထိုေန႔က ျမင္ကြင္းသည္ ေအာ့ႏွလုံး နာေလာက္ေအာင္ မေမ့နိုင္ေသာ ျမင္ကြင္း ျဖစ္ေနျပန္ပါေသး။ အခန္းထဲသို႔ အာဆူလာ ဝင္လာခ်ိန္ဝယ္ မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ သည္ ဓါတ္ဗူး တစ္လုံး ကို နေမာ္ နမဲ့ ခ်ခြဲၿပီးၿပီ။ အာဆူလာ က ႏွာေခါင္းကို ရွုံရင္း-

“နံလိုက္တာ၊ ငရဲ ျပည္ ေရာက္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္”

“အို-အို- မဟုတ္ေသးဘူးေလ၊ ငရဲျပည္က အက္ဆစ္ အခ်ဥ္နံ့ ရွိတယ္ကြဲ႕၊ ဒီအနံ့ က ဒါမ်ိဳးမဟုတ္ဖူး” မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ က အမွားျပင္ေပး ေနေသးသည္။

အာဆူလာက သူ႔ကို နည္းနည္းမွ ဂ႐ုမစိုက္။ ကေလးမ်ားကို ဘုရား ရွိခိုးဖို႔ ေခၚသြား၏။ ေနာက္ပိုင္း မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ အေၾကာင္း စဥ္းစားမိတိုင္း ထိုေန႔က အနံ့ဆိုးကို အာဆူလာ ႏွာေခါင္းထဲမွာ ရလာသလိုလို ရွိ၏။

ပါရမီရွင္ ဟိုေဆး အတြက္ အဂၢိရတ္ ဓာတ္ခန္း။ ဖန္ခြက္မ်ား၊ ဖန္အိုးမ်ား၊ ဖန္ႁပြန္မ်ား ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လၽွက္။ ျပဒါးရွင္လုံး၊ ဓါတ္လုံး၊ သံေသ တစ္ေဆြဝ၊ ျပဒါးေသ တစ္ျပည္ဝ သည့္ ေမွာ္ဓာတ္လုံးမ်ား ထုတ္လုပ္ရာ ေနရာ။ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ က ၿဂိဳလ္ခုႏွစ္လုံး ကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ သတၱဳ ခုႏွစ္မ်ိဳးကိုလည္း ေမတၱာလက္ေဆာင္ ထည့္သြင္းေပးထား ေသးသည္။ မိုးဇက္ႏွင့္ ဇိုဆီမက္စ္ တို႔၏ ေရႊကို ျဗဟၼာ့ တံခိုးျဖင့္ ႏွစ္ဆ တိုးေစေသာ ေဖာ္ျမဴလာမ်ား၊ ဓါတ္လုံး ေဖာ္နည္းကားမ်ား က အစုံအလင္၊ တစ္ပုံ တစ္ပင္။

လြယ္ကူ ရိုးရွင္းသည့္  ေရႊႏွစ္ဆ တိုးေစသည့္ ေဖာ္ျမဴလာ၏ ကြန္ခ်က္ မိသြားျပန္ေသာ ဟိုေဆးသည္ အာဆူ လာ ကို ရက္သတၱပါတ္ ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖားေယာင္း ေသြးေဆာင္ၿပီး ျမႇုပ္ထားေသာ ေရႊဒဂၤါး မ်ားကို ေဖာ္ယူ ၏။ ေယာကၤ်ားျဖစ္သူ၏ အေၾကာင္းကို သိေသာ အာဆူလာက လည္း ေထြေထြ ထူးထူး ျငင္းမေနေတာ့။ ထုတ္ေပး လိုက္သည္။

ဟိုေဆး အလုပ္ စၿပီ။ လုံတစ္လုံး ထဲသို႔ ေၾကးနီ၊ ခဲ ႏွင့္ အျခား ပစၥည္းပစၥယ မ်ားထည့္၍ ေထာင္း၏။ ၾကက္ဆူဆီျဖင့္ ေညာင္ေစးက်ေအာင္ က်ိဳ၏။ ရလာေသာ အရာသည္ ေရႊႏွင့္ မတူ ပဲ တင္လဲရည္ႏွင့္ တူေန ၏။

ေနာက္တစ္ဆင့္က ပိုအေရးႀကီး လာၿပီ။ ၿဂိဳလ္ခုႏွစ္လုံးကို ကိုယ္စားျပဳေသာ သတၱဳ ခုႏွစ္မ်ိဳးကို ႀကိဳ၍ ျပဒါး ေရာထည့္၊ ဆိုက္ပရပ္စ္ သံလြင္ဆီႏွင့္ ေရာႀကိဳ၍ ေပါင္းခံ။

ထိုေပါင္းခံရည္ကို ပထမ အဆင့္ ရခဲ့သည့္ အရည္ႏွင့္ေရာ၊ ေရႊဒဂၤါး မ်ားထည့္၍ မီးျပင္းတိုက္ၿပီး ႀကိဳထည့္ လိုက္ရာ အာဆူလာ အသက္တမၽွ တန္ဖိုးထားခဲ့ေသာ အေမြပစၥည္း ေရႊဒဂၤါး မ်ားမွာ လုံေအာက္ေျခမွာ မည္းသည္း၍ ျပားကပ္ ကုန္ေတာ့၏။

ေနာက္ႏွစ္ ဂ်စ္ပ္ဆီမ်ား ျပန္ေရာက္ လာေသာ အခါ အာဆူလာႏွင့္ တကြ တစ္ရြာလုံးလိုလို သူတို႔ကို ခါးခါး သီးသီး ျဖစ္ေန ၾကၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း စပ္စုခ်င္စိတ္သည္ အေၾကာက္တရား ႏွင့္ အမုန္းတရား တို႔ထက္ ပို၍ ျပင္းထန္ ရကား နားကြဲမတတ္ဆူညံေသာ ဘင္သံ ႏွင့္ ေရႊပြဲလာ ပရိတ္သတ္ အေပါင္းကို အာေပါင္ အာရင္း သန္သန္ ေအာ္ဟစ္ ေခၚေနေသာ ေၾကာ္ျငာ သမားတို႔ကို ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္း မာကြန္ဒို ရြာသား မ်ား မလြန္ဆန္နိုင္ခဲ့ၾက၊ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ အုပ္စုလိုက္ႀကီး ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔၏ ၾကည့္ခ်င္ပြဲ ရွိရာ ရြက္ဖ်င္ တဲကေလးသို႔ ေရာက္လာၾက၏။ ႐ုံဝင္ေၾကး တစ္ေယာက္ တစ္ျပား ေပး၍ အတြင္းသို႔ ဝင္၏။ အို- ၾကည့္စမ္း ပါ့ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ကို။ သြားအေဖြးသားကို အားပါး တရ ျပဳံးရယ္ျပလၽွက္၊ ပါးေရလည္း မတြန႔္ေတာ့၊ ေရာဂါ ေတြအားလုံးလည္း ရွိပုံ မရေတာ့။ ယခင္ ေသခါနီး ဘိုးႀကီးအို မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ ကို အျမဲျမင္ခဲ့ရေသာ ရြာသား မ်ားအဖို႔ ႏုငယ္ ပ်ိဳျမစ္ေနေသာ ခု ႐ုပ္ပုံလႊာသည္ ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔ေျပာေျပာ ေနေသာ တံခိုးေတာ္ အနႏၲ ၏ သက္ေသ ျပခ်က္ ေလလား။

မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ က သြားမ်ားကို ႐ုတ္တရက္ ဆြဲခၽြတ္လိုက္သည္ ကို မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ေတြ႕လိုက္ ၾက ရ ေသာ အခါ ရြာသူ ရြာသား တို႔၏ အေၾကာက္တရားသည္ အထြဋ္ အထိပ္ သို႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ မ်က္စိ တစ္မွတ္ လၽွပ္တစ္ျပက္ အတြင္း မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ သည္ ခၽြတ္ထားေသာ သြားမ်ားကို ပါးစပ္ထဲသို႔ ထည့္ကာ ပရိတ္သတ္ကို ျပန္ ျပဳံးၿပ လိုက္သည္။

ဟိုေဆး လို ပါရမီရွင္ အတြက္ပင္ ထို ျပကြက္သည္ ရင္သပ္ ရွုေမာ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ၏ ပညာ အလင္းသည္ အႏၲိမ အဆင့္သို႔ ေရာက္ခဲ့ ၿပီေလာ။ ရိုးရွင္း လြယ္ကူ လွသည့္ ဤ တံခိုးကို လိုခ်င္ တပ္မက္ စိတ္ သည္ ဟိုေဆး အဖို႔ သူ စမ္းသပ္ ေနဆဲ အဂၢိရတ္ ပညာ ကို စြန႔္လႊတ္ရန္ သႏၷိဌာန္ကို အလြယ္ တကူ ပင္ ခ် မွတ္ ေစ ၏။ ဟိုေဆး မအိပ္နိုင္ မစားနိုင္ ျဖစ္လာျပန္သည္။ အခ်ိန္ ရွိသ၍ အိမ္ထဲတြင္ ေခါက္တုံ႔ ေခါက္ျပန္ လမ္းသလား ရင္းသာ အခ်ိန္ကုန္ေနသည္။ အာဆူလာကိုလည္း တတြတ္တြတ္ ေျပာ၏။

“ကမၻာ ေပၚမွာ မယုံနိုင္ေလာက္ေအာင္ တံခိုး ျပာဋိဟာ ျပတဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္ေန ၿပီကြ။ တို႔ကသာ ဒီမွာ ျမည္း ေတြ၊ လားေတြလို႔ ငထုံ ငထိုင္း ဘဝ နဲ႔ ေနေနရတာ”

မာကြန္ဒို ရြာကို စတည္ကထဲက ဟိုေဆးကို သိခဲ့ၾကသူ ေတြကေတာ့ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္၏ ေသြးေဆာင္မွု ေၾကာင့္ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲ လၽွက္ရွိေသာ ဟိုေဆးကို ေငးေမာေနၾက႐ုံမွ တစ္ပါး အျခား ဘာမွ မတတ္ နိုင္ၾက။

—————————————–

မူလ ကေတာ့ ဟိုေဆး အာကာဒီယို ဘူဝမ္ဒီးယား သည္ ဤရြာကေလးမွာ ရြာသူ ရြာသား မ်ားႏွင့္ အတူ ဒိုးတူ ေဘာင္ဖက္၊ ဓါးမ ဦးခ် ေတာင္ယာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ ခဲ့ေသာ ရိုးသား ေအးေဆး သည့္ အိမ္ေထာင္ ဦးစီးေကာင္း တစ္ဦး သာ ျဖစ္၏။ အလုပ္ႀကိဳးစား၏၊ အိမ္ကို ခင္တြယ္၏၊ သားသမီးကို ခ်စ္၏၊ ပရဟိတ အလုပ္ကို ဝါသနာ ပါ၏။

သူ႔အိမ္သည္ တစ္ရြာလုံးမွာ အေကာင္းဆုံး၊ အလွဆုံး၊ က်က္သေရ အရွိဆုံး၊ အိမ္သစ္ ေဆာက္လိုလၽွင္ သူ႔ အိမ္ကို နမူနာယူ ရသည့္ စံျပအိမ္။ ေသးေသာ္လည္း သပ္ယပ္၏။ ထမင္းစားခန္းသည္လည္းေကာင္း၊ အိပ္ခန္း ႏွစ္ခန္း သည္ လည္းေကာင္း၊ အိမ္ေနာက္ေဖး ေျမကြက္လပ္ ရွိ ဥယ်ာဥ္ ကေလး သည္ လည္းေကာင္း၊ တိရိစၧာန္ ေမြးျမဴေရး ၿခံသည္ လည္းေကာင္း အရာခပ္သိမ္းသည္ ေအးခ်မ္း ၿငိမ္သက္၍ ႏွစ္လို႔ ဖြယ္ အသြင္ကို ေဆာင္၏။ သူ႔အိမ္ဝင္း အတြင္း မဝင္နိုင္ရန္ တင္းတင္း ၾကပ္ၾကပ္ တားျမစ္ ေစာင့္ၾကည့္ ရ သည့္ တစ္မ်ိဳးထဲေသာ သတၱဝါမွာ တိုက္ၾကက္ ျဖစ္၏။

အာဆူလာသည္ ေယာကၤ်ား ႏွင့္ အတူ၊ ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္ တစ္ရြက္ အလုပ္လုပ္ နိုင္သူ ျဖစ္သည္။ ေသးေသး ေကြးေကြး ႏွင့္ အေၾကာမာ လွေသာ သန္မာ ဖ်တ္လတ္သည့္ ထို မိန္းမ သည္ မိုးလင္းမွ မိုးခ်ဳပ္ တစ္ကုပ္ကုပ္ျဖင့္ အလုပ္လုပ္နိုင္ လြန္းသည္။ သူ႔အိမ္၏ သိပ္သည္းေသာ ေျမသား ၾကမ္းခင္း သည္ လည္း ေကာင္း၊ ရြံ့နံရံ မ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊ ပရိေဘာဂ ပစၥည္းမ်ားသည္ လည္းေကာင္း အာဆူလာ၏ ေက်းဇူး ျဖင့္ အျမဲတမ္း သန႔္ရွင္း သပ္ယပ္ လၽွက္ ရွိသည္။ အဝတ္မ်ားသိမ္းဆည္းသည့္ ေသတၱာႀကီးမ်ားသည္ အျမဲတမ္း ပ႐ုတ္နံ့ လွိုင္လၽွက္။

ဟိုေဆးသည္ ရြာ၏ ရပ္မိ ရပ္ဖ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္၏။ ရြာစတည္ကထဲက သူ႔လက္ သူ႔ေျခ။ ရြာရွိ အိမ္မ်ား အားလုံး ျမစ္ထဲမွ ေရကို ရယူရာ၌ လည္းေကာင္း၊ ေနေရာင္ျခည္ ကို ခံစားရာ၌ လည္းေကာင္း သူလည္း မသာ ကိုယ္လည္း မနာ ရေလေအာင္ စီမံ ခန႔္ခြဲသူသည္ ဟိုေဆး ပင္ ျဖစ္၏။ ရြာလူဦးေရ အေယာက္ (၃ဝဝ) ျပည့္ခ်ိန္ အထိ မာကြန္ဒို သည္ စည္းစည္း လုံးလုံး ႏွင့္ အလုပ္ႀကိဳးစားေသာ ရြာကေလး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ရြာစတည္ေတာ့ မည္သူမွ အသက္ သုံးဆယ္ မေက်ာ္ေသး။ ေသဆုံးသူလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိ။

တစ္ခုေျပာစရာ ရွိသည္ကေတာ့ ဟိုေဆးသည္ ငွက္ဖမ္း ဝါသနာအိုး ျဖစ္၏။ ငွက္ေလွာင္အိမ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဖန္တီးၿပီး ရသမၽွ ငွက္ ေပါင္းစုံကို ေမြးထားရာ တစ္အိမ္လုံး ငွက္ေအာ္သံ၊ တြန္သံ မ်ားျဖင့္ ဆူညံ ပြက္ေလာ ရိုက္ေနတတ္သျဖင့္ အာဆူလာမွာ နားထဲတြင္ ပ်ားဖေယာင္း ဆို႔ထားရရွာသည္။ မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ တို႔ ဂ်စ္ပ္ဆီ အုပ္စု မာကြန္ဒို သို႔ ပထမဦးဆုံး အႀကိမ္ ေရာက္လာၿပီး ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ေဆး အပါအဝင္ ပရေဆး မ်ိဳးစုံ ကို လာေရာက္ ေရာင္းခ် ၾကေသာ အခါ ႏြံအိုင္ ပါတ္လည္ဝိုင္းလၽွက္ ဧကစာရီ က်င့္ေနေသာ မာကြန္ဒို ကို ဘယ္နည္း ဘယ္ပုံ ေရာက္လာၾကသနည္း ဟု ရြာသူ ရြာသား မ်ား ဒြိဟ ပြားၾကသည္။ ဂ်စ္ပ္ဆီ မ်ားက ငွက္ေအာ္သံမ်ား ၾကားရေသာ အရပ္သို႔ မွန္းဆၿပီး ေလၽွာက္ရင္း ေရာက္လာၾကပါသည္ ဟု ရိုးရိုး သားသား အေျဖေပး ၾကရွာသည္။

အဲဒီလို ပရဟိတ စိတ္ရွိေသာ၊ လူႀကီး လူေကာင္း ဆန္ေသာ၊ ဉာဏ္ပညာႀကီးေသာ ဟိုေဆး ထံမွ စိတ္ေကာင္း စိတ္ျမတ္မ်ား သည္ ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔၏ သံလိုက္မာယာ၊ မွန္ဘီလူး မာယာ၊ ဓါတ္လုံး မာယာ မ်ားၾကားဝယ္ ေပ်ာက္ဆုံး ကုန္ၾကၿပီ ထင္၏။ ဟိုေဆး သည္ သန႔္သန႔္ ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ေနတတ္ေသာ အလြန္ အလုပ္ႀကိဳးစားသူ ဘဝမွ မုတ္ဆိတ္ ဖြားဖြား၊ အဝတ္ အစား ဖိုးယိုး ဖားယား၊ ေခ်း လက္ေလးသစ္ျဖင့္ ပ်င္းေၾကာဆြဲေသာ ဝဲစား ဘဝ သို႔ အသြင္ေျပာင္းလာသည္။ ရြာသား မ်ားက ေတာ့ ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔၏ ျပဳစားျခင္း ကို ခံေနရရွာသည့္ ဟိုေဆး ကို ေမတၱာ မပ်က္ၾကပါ။ ဟိုေဆး တစ္ေယာက္ ထင္ရာ စိုင္းေနသည္ကို ဝိုင္းၾက ဝန္းၾကသည့္ သူ႔ တပည့္ သာဝက မ်ားကေတာ့ အလုပ္ပ်က္၊ အကိုင္ပ်က္၊ မိသားစု ႏွင့္ ျပႆနာ တက္ၾကရ ရွာသည္။

ဟိုေဆးသည္ ရြာပါတ္ဝန္းက်င္ ပထဝီ အေနအထားကို လုံးဝ လၽွစ္လၽွဴရွုထားသူ ျဖစ္၏။ သူသိသည္က အေရွ႕ဖက္စူးစူး သို႔ သြားလၽွင္ မည္သို႔မၽွ ျဖတ္သန္းသြား၍ ရနိုင္မည္ မဟုတ္ေသာ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား ေတြ႕မည္။ ထို ေတာင္တန္းမ်ား၏ ဟိုမွာဖက္ တြင္ေတာ့ ရိုင္ယိုဟာခ်ာ ၿမိဳ႕ ရွိသည္။ သူ႔အဖိုး ေအာ္ရဲလီယာ နို ဘူဝမ္းဒီးယား၏ အဆို အရ ဆာ ဖရန္စစ္ ဒရိတ္သည္ ထိုေနရာတြင္ မိေက်ာင္းဖမ္းပြဲ က်င္းပ ခဲ့သည္။ ဖမ္းမိေသာ မိေက်ာင္းမ်ားကို ေျပာင္းပင္ရိုးမ်ား ျဖင့္ တြဲခ်ည္ၿပီး အဲလီစဘက္ ဘုရင္မ ကို ဆက္သခဲ့သည္ ဆိုပဲ။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက ဟိုေဆး ႏွင့္ စိတ္တူ ကိုယ္တူ လူငယ္ မ်ားသည္ ဇနီး၊ မယား၊ သမီး၊ သား မ်ားကို လက္ဆြဲ ေခၚေဆာင္ၿပီး အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂ မ်ား၊ အိမ္ေမြး တိရိစၧာန္ မ်ားပါ မက်န္ ယူေဆာင္ကာ ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားကို အံခဲ ေက်ာ္လႊား ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္က ပင္လယ္ ထြက္ေပါက္ ရွိေသာ ေနရာ တစ္ခု တြင္ အေျခခ်ရန္။ ႏွစ္ဆယ့္ ေျခာက္လ လုံးလုံး မရပ္ မနား ခရီး ႏွင္ ခဲ့ေသာ္လည္း ထင္တိုင္း မေပါက္၊ လိုရာ မေရာက္ခဲ့ၾကေသာ အခါ ေရာက္သည့္ ေနရာမွာပင္ မာကြန္ဒို အမည္ျဖင့္ ရြာတည္ခဲ့ၾက သည္။ လာရာလမ္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ေျခဦး ျပန္ မလွည့္ ၾကေတာ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုေဆး အဖို႔ ရြာမွ ထြက္သည့္ လမ္း ဆိုသည္မွာ အတိတ္သို႔ ေျခဦး ျပန္လွည့္ျခင္းမၽွသာ ျဖစ္သည့္ အတြက္ ရြာ၏ ပထဝီဝင္ အေနအထားကို လုံးဝ စိတ္မဝင္စား။

ရြာ၏ ေတာင္ဖက္ မွာေတာ့ အေပၚရံ တင္းေနေသာ ႏြံအိုင္ႀကီးမ်ား ရွိ၏။ ဂ်စ္ပ္ဆီ တို႔၏ အဆိုအရ အဆိုပါ ႏြံ အိုင္ႀကီးမ်ားမွာ အဆုံး အစ မရွိ က်ယ္ျပန႔္လွသည္တဲ့။ ရြာ အေနာက္ဖက္ ရွိ ဧရာမ ေရအိုင္ႀကီး ထဲမွ ေရမ်ား သည္ ထို ႏြံအိုင္မ်ား ႏွင့္ ဆက္ေနပုံ ရ၏။ ဂ်စ္ပ္ဆီမ်ားသည္ အဆိုပါ အေနာက္ဖက္ ေရလမ္းေၾကာင္းမွ ေျခာက္လ ခန႔္ ရြက္လႊင့္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံး ျမည္းကေလးမ်ားႏွင့္သာ သြားလာနိုင္ေသာ စာပို႔လမ္းကို ေတြ႕ခဲ့ ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ပထဝီ ဝင္ အေန အထား ကို မသိ ေသာ္လည္း ဟိုေဆး၏ တြက္ခ်က္မွုမ်ား အရေတာ့ မာကြန္ဒို ႏွင့္ ျပင္ပ ကမၻာကို ဆက္သြယ္နိုင္ေသာ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းေၾကာင္းမွာ ေျမာက္ဖက္လမ္းေၾကာင္း ျဖစ္၏။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ဟိုေဆး သည္ ေျမပုံမ်ား၊ လမ္းေၾကာင္း ရွာ ကိရိယာ မ်ားကို အိတ္ထဲထည့္ကာ ရြာစတည္ကထဲက သူ႔ ေနာက္လိုက္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ အေႏၲ ဝါသိက တပည့္ႀကီးမ်ား ကို လက္နက္မ်ား ကိုင္စြဲ ေစ လၽွက္ စြန႔္စားခန္း ႀကီး တစ္ခု ကို စတင္ခဲ့ေတာ့သည္။ သူတို႔ နယ္သစ္ ပါယ္သစ္ ရွာေဖြ ၾကေတာ့မည္။

စစျခင္း မွာေတာ့ သူတို႔ စာဖြဲ႕ေလာက္ေအာင္ အခက္ အခဲ မေတြ႕ၾကေသး။ ျမစ္ကမ္းပါး တစ္ေလၽွာက္ သူတို႔ ေအာက္ဖက္ကို ဆင္းၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သံခ်ပ္ကာ အကၤ်ီ ရခဲ့သည့္ ေနရာ အထိ ဆင္းၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမစ္ေၾကာင္းကို စြန႔္လႊတ္လိုက္ၿပီး သစ္ေတာအုပ္ထဲသို႔ ဝင္ၾကသည္။ လိေမၼာ္ ရိုင္း ပင္မ်ားၾကားမွာ လမ္းေၾကာင္းကို ခက္ခက္ ခဲခဲ ရွာၾကရသည္။ ခရီး ထြက္ၿပီး တစ္ပါတ္ၾကာေသာ္ ရိကၡာ အတြက္ သမင္ တစ္ေကာင္ ပစ္ခတ္ ရရွိ၏။ တစ္ဝက္သာ စား၍ က်န္ တစ္ဝက္ ကို အေျခာက္လွမ္းကာ ေန႔ဖို႔ ညစာ ထားလိုက္ၾက၏။ ဆယ္ရက္ေက်ာ္လာေသာ္ ေနေရာင္ကို မျမင္ ရေတာ့။ သစ္ေတာအုပ္ႀကီး က ေနေျပာက္ ပင္ မထိုး နိုင္။ ေျမႀကီးသည္ ေပ်ာ့ျပဲျပဲ စိုစိစိ ျဖစ္လာ၏။ ဒိုက္ ႏွင့္ ေမွာ္ မ်ားသည္ ထက္မ်ား လာၿပီး၊ ငွက္သံ၊ ေမ်ာက္သံ တို႔ ႏွင့္ ေဝးသည္ ထက္ ေဝးလာ၏။ အရာခပ္သိမ္းသည္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ ျခင္း ႀကီးစိုးလၽွက္။  တစ္ပါတ္လုံးလုံး အိပ္မက္ထဲ လမ္းေလၽွာက္ေနသကဲ့သို႔ သူတို႔ ေလၽွာက္သည္။ လာရာ လမ္း ကိုလည္း မမွတ္မိၾကေတာ့။ ျပန္ဖို႔လည္း မျဖစ္ နိုင္ေတာ့။ ဟိုေဆး က အမိန႔္ရွိ၏။

“ေကာင္းၿပီေလ၊ ဆက္သြားၾကတာေပါ့၊ ယုံၾကည္ခ်က္ကိုေတာ့ မပ်က္ေစနဲ႔ေဟ့”

သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ အားကိုးျဖင့္ သူ႔လူမ်ားကို ေျမာက္စူးစူး သို႔ ေခၚေဆာင္ခဲ့သည္။ က်ိန္စာသင့္ေနေသာ ဤ နယ္ေျမမွ သူတို႔ လြတ္ေျမာက္ရမည္။ လြတ္ကို လြတ္ရမည္။

——————————–

တစ္ညလုံး သူတို႔ ခရီးျပင္းႏွင္ၾကသည္။ လေရာင္မသာ၊ ၾကယ္ေရာင္မရွိ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေသာည။ ေျခကုန္ လက္ပန္း က်သြားေသာ အခါ လက္နက္မ်ားကို ေဘးခ်၍ အေသေကာင္မ်ားလို တုံးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားၾကသည္။ ႏွစ္ပါတ္ အတြင္း ပထမဆုံး ႏွစ္ႏွစ္ ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ ၾကေသာ ည။

သူတို႔ နိုးေသာ အခါ ေကာင္းကင္မွာ ထြက္ျပဴစ ေနမင္းကို ေတြ႕လိုက္ ၾကရသည္။ အံ့ဩလြန္း သျဖင့္ စကား မေျပာနိုင္။ နံနက္ခင္း အလင္းေရာင္ ေအာက္မွာ သူတို႔ ျမင္လိုက္ရသည္က ဧရာမ စပိန္ ရြက္သေဘၤာႀကီး တစ္စီး။ ဦးပိုင္းသည္ အနည္းငယ္ ေစာင္းလၽွက္၊ ရြက္တို႔က စုတ္ျပတ္ ညစ္ေထးလၽွက္၊ သေဘၤာ ဝမ္းထဲရွိ ၾကယ္ငါး အေသေကာင္မ်ား၊ ေရေမွာ္မ်ားသည္ ႏွစ္ပရိေစႆဆတ ၾကာလြန္းလွသျဖင့္ ေက်ာက္ျဖစ္စ ျပဳေနၿပီ။ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂါတ္ အခ်ိန္ကာလ သုံးပါး စလုံး၏ ေႏွာက္ယွက္ျခင္းမွ ကင္းေဝးေသာ အထီးက်န္ ရြက္သေဘၤာႀကီး။ ဟိုေဆးတို႔ နယ္သစ္ ပါယ္သစ္ ရွာေဖြ သူမ်ားသည္ သေဘၤာတစ္စီးလုံး ပိုက္စိတ္တိုက္ ရွာေဖြ ပါေသာ္လည္း ေတာထ ေနေသာ အေလ့က် ေပါက္ပင္ မ်ားမွ တစ္ပါး အျခား ဘာမွ မေတြ႕။

သေဘၤာကို ေတြ႕ၿပီ ဆိုလၽွင္ ပင္လယ္ ႏွင့္ နီးလာၿပီ မဟုတ္ေလာ။ ဟိုေဆးကေတာ့ ဒီကိစၥ ကို ကံၾကမၼာ၏ ျပက္ရယ္ျပဳ လွည့္စားခ်က္ဟု ယူဆသည္။ တစ္သက္လုံး ရွာတုန္းက မေတြ႕ခဲ့ေသာ ပင္လယ္ထြက္ေပါက္ သည္ ခုေတာ့လည္း မရွာပဲ ဘြားကနဲ ေတြ႕ရေတာ့မည္လား။

ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာေသာ အခါ ဗိုလ္မွူးႀကီး ေအာ္ရဲလီယာနို ဘူဝမ္းဒီးယား သည္ ထိုေနရာမွ ျဖတ္ သြားရန္ အေၾကာင္းဖန္လာ၏။ စာပို႔ လမ္းေၾကာင္း ေဖာ္ၿပီးၿပီ ျဖစ္ေသာ ထိုေနရာ၏ ဘိန္းပင္ရိုင္းမ်ား ၾကား ဝယ္ ရြက္သေဘၤာ၏ တစ္စိတ္ တစ္ပိုင္းကို ေတြ႕ျမင္ရေသာ အခါတြင္မွ ထိုျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ သူ႔ အေဖ စိတ္ကူးႏွင့္ ႐ူးၿပီး ထင္ရာ ျမင္ရာ လုပ္ႀကံ ဖန္တီး ခဲ့ေသာ ဇာတ္လမ္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေအာ္ရဲလီယာနို အေသ အခ်ာ သိခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ဤကုန္းေခါင္ေခါင္ေပၚသို႔ သေဘၤာ ဘယ္လို ေရာက္ေနမွန္း သူမသိ ရိုး အမွန္ပါ။

ရြက္သေဘၤာ ေတြ႕သည့္ ေနရာမွ ေနာက္ထပ္ ေလးရက္ခန႔္ ခရီးျပင္း ႏွင္ခဲ့ၾကၿပီး ေနာက္ ညစ္ေထးေသာ ေရလွိုင္းမ်ားျဖင့္ အျမႇုပ္ထ ေနေသာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ၾကရေသာ အခါ ဟိုေဆး တစ္ေယာက္ မအံ့ဩေတာ့ပါ။ သူေမၽွာ္လင့္ ထားၿပီးေသာ ကိစၥ မဟုတ္တုံေလာ။ သူအားပါးတရ ဟစ္ေႂကြး လိုက္သည္။

“ေသာက္က်ိဳးနည္း၊ လက္စသတ္ေတာ့ မာကြန္ဒို ဟာ ေရပါတ္လည္ ဝိုင္းေနတဲ့ ေနရာပဲ”

မာကြန္ဒို သည္ ကၽြန္းဆြယ္ တစ္ခု ေပၚတြင္ တည္ရွိေနေၾကာင္းကို နယ္သစ္ရွာ စြန႔္စားခန္း ခရီးစဥ္ႀကီးမွ အျပန္ ဟိုေဆး ေရးျခစ္ခဲ့ေသာ ေျမပုံမွ တဆင့္ ေႏွာင္းလူမ်ား သိခြင့္ ရခဲ့ၾကသည္။ မာကြန္ဒို လို ေနရာမ်ိဳးကို ရြာတည္မိခဲ့ၾကသည့္ သူတို႔သည္ မည္မၽွ မိုက္မဲခဲ့ၾကသနည္း။ ဟိုေဆး က အာဆူလာ ကို ေျပာ၏။

“ငါတို႔ ဟာ တစ္သက္လုံး မာကြန္ဒို ကလြဲလို႔ ဘယ္မွ မေရာက္ဖူးခဲ့ၾကဘူး၊ ဒီမွာပဲ အျမစ္တြယ္ သလို ေနခဲ့ ၾကတဲ့ အတြက္ သိပၸံပညာရဲ့ အသီးအပြင့္ေတြကိုလည္း ဘာမွ မခံစားခဲ့ရဘူး”

ဟိုေဆးသည္ သူ႔ ဓါတ္ခန္း အတြင္းမွ လေပါင္းမ်ားစြာ အျပင္မထြက္ပဲ အျပင္းအထန္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ သုံးသပ္၏။ ေနာက္ဆုံးမွာ မာကြန္ဒိုရြာကို ပို၍ ေကာင္းေသာ ေနရာကို ေရြ႕ေျပာင္းရန္ စီမံကိန္းႀကီး တစ္ခု ကို သူ ရလိုက္၏။

ဒီတစ္ခါေတာ့ အာဆူလာသည္ နပ္သြားၿပီ။ သူ႔ေယာက္်ားႏွင့္ အတိုက္အခံ လုပ္မေနေတာ့။ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ေျပာၿပီး ရြာထဲမွ ဟိုေဆး ေနာက္လိုက္ တို႔၏ ဇနီး မယား မ်ားကို တိတ္တိတ္ႀကိတ္၍ စည္း႐ုံး၏။ ဟိုေဆးကေတာ့ ဘာမွ မသိ။ အားပါးတရ စီမံကိန္းဆြဲေကာင္းတုန္း။ အာဆူလာသည္ ဘာမွ မသိ နားမလည္ ဟန္ျဖင့္ သူ႔ ေယာကၤ်ားကို တစ္ေစ့ တစ္ေစာင္း အကဲခတ္၏။ သူ႔ဓါတ္ခန္းမွ ပစၥည္းမ်ားကို ေသတၱာကေလးမ်ားထဲ ထည့္ေနရွာေသာ ဟိုေဆးကို ၾကည့္၍ သနားမိေသးသည္။ ၿပီးေအာင္ ထည့္ခ်င္ လည္း ထည့္ပါေစေလ။ ေသတၱာမ်ားကို သံရိုက္၊ အေပၚမွ သူ႔အမည္ ေရးၿပီးသည့္ အခ်ိန္ထိ အာဆူလာ အသာၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာခင္မွာပင္ ဟိုေဆး တစ္ေယာက္ အေၿခ အေနကို ရိပ္မိစ ျပဳလာ သည္။ ရြာေျပာင္းမည့္ အစီ အစဥ္ကို သူ႔ ေနာက္လိုက္မ်ားက အင္းမလွုပ္၊ အဲမလွုပ္ လုပ္ေနၾကသည္။ ဟိုေဆး ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲဟု မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးေမးေတာ့ သူက ခါးခါး သီးသီး ေျဖ၏။

“ငါက အားလုံး ေကာင္းဖို႔ လုပ္ခဲ့တာ၊ အခု ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္ဖူး ဆိုေတာ့ တို႔မိသားစုပဲ သြားၾက တာ ေပါ့” တဲ့။ အာဆူလာ စိတ္မဆိုးေတာ့ပါ။

“ကၽြန္မတို႔ မသြားနိုင္ပါဘူး၊ သားသမီးေတြ ရွိေသးတယ္ေလ” ဟု ေအးေအး သက္သာ ေျပာ၏။

“ဒီေျမမွာ လူတစ္ေယာက္မွ မေသဖူးေသဘူးကြ၊ လူေသ မျမႇုပ္ဖူးတဲ့ ေျမေပၚမွာ လူရွင္ေတြ မေနေကာင္းဘူး” ပညာရွိ ဟိုေဆးက သို႔ကလို အေၾကာင္းျပန္ေလေတာ့ အာဆူလာ ေလသံ နည္းနည္း တင္းရၿပီ။

“ဒါဆို ကၽြန္မ ေသေပး လိုက္မယ္ေလ၊ ရွင္တို႔ လူေသ ျမႇုပ္ထားတဲ့ ဒီေျမေပၚမွာပဲ ဆက္ေနၾကေပါ့”

ဟိုေဆးသည္ အာဆူလာ ကို ဒီေလာက္ ေခါင္းမာလိမ့္မည္ ဟု မထင္မိခဲ့။ အာဆူလာကို နည္းမ်ိဳးစုံ ျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ နိုင္ရန္ ဟိုးေဆး တစ္ေယာက္ ႀကိဳးစားေသာွလည္း အေၾကာင္းမထူး။

“ရွင့္ရဲ့ မေထာ္မနမ္း အလုပ္ေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္ၿပီး သားေတြအတြက္ အခ်ိန္ေလး ဘာေလး ေပးပါလား ဟိုေဆးရယ္။ ဟိုမွာၾကည့္စမ္း ရွင့္သားေတြ ေသာင္းက်န္းေနလိုက္ၾကတာ ေမ်ာက္ေတြ ၾကေနတာပဲ”

ဟိုေဆး သည္ အာဆူလာ၏ စကားကို တသေဝ မတိမ္း နာခံၿပီး ျပဴတင္းေပါက္မွ ၾကည့္လိုက္၏။ ဥယ်ာဥ္ထဲ တြင္ ေျခဗလာျဖင့္ ေလၽွာက္ေျပးေနၾကေသာ ကေလးမ်ား၊ ဒီကေလးေတြ ဘယ္က ဘယ္လို သူတို႔ဆီ ေရာက္ လာၿပီး ဒီေလာက္ထိ ႀကီးလာၾကပါလိမ့္။ အာဆူလာက အိမ္သန႔္ရွင္းေရး လုပ္ေန၏။ ကေလးမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ဟိုေဆး သည္ မ်က္ရည္စို႔ လာသျဖင့္ လက္ခုံျဖင့္ သုတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သက္ျပင္းႀကီး တစ္ခ်က္ ေလးေလး လံလံ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ သူရွုံးၿပီ။

“ေအးေလ၊ ဒါဆိုလည္း ကေလး ေတြကို ပစၥည္းေတြ ျပန္ထုတ္ဖို႔ ဝိုင္းကူၾကဦးလို႔ ေျပာလိုက္ကြာ”

———————————

ဟိုေဆး၏ သားအႀကီးေကာင္ ဟိုေဆး သည္ အသက္ ဆယ့္ေလးႏွစ္ရွိၿပီ။ ေခါင္းက ေလးေထာင့္၊ ဆံပင္ ထူထူႏွင့္ အေဖ ဟိုေဆး ၏ ႐ုပ္ရည္ သြင္ျပင္ႏွင့္ ခၽြတ္စြပ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေဖလို စိတ္ကူးဉာဏ္ မရွိ။ မာကြန္ဒိုရြာ မတည္မွီ ေတာင္တန္းမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနခ်ိန္တြင္ သူ႔ကို ေမြးဖြားခဲ့သည္။ အေကာင္း ပကတိ ကေလး ထြက္လာသည္ကိုပင္ မိဘ ႏွစ္ပါးက ေက်းဇူးတင္မဆုံး။

ဒုတိယသား ေအာ္ရဲလီယာနိုသည္ မာကြန္ဒို ရြာတည္ၿပီး ပထမဆုံး ေမြးဖြားသည့္ ကေလး ျဖစ္၏။ လာမည့္ မတ္လတြင္ ေျခာက္ႏွစ္ တင္းတင္း ျပည့္မည္။ ေမြးကထဲက မ်က္စိဖြင့္လၽွက္ ေမြးေသာ ကေလး၊ ခ်က္ႀကိဳး ျဖတ္ေနစဥ္မွာပင္ အခန္းထဲမွ သူလက္လွမ္းမီရာ ပစၥည္းမ်ားကို ဟိုကိုင္ ဒီကိုင္၊ အနားမွာ ဝိုင္းေနေသာ မီးတြင္း ပရိသတ္ႀကီးကို အေၾကာက္ အလန႔္ မရွိ ခပ္တင္းတင္း ၾကည့္ေန၏။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ႔အၾကည့္ က အိမ္ေခါင္မိုးတြင္ ရပ္သြား၏။ ေခါင္မိုးကို မမွိတ္ မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္မွာ မိုးသည္းထန္စြာရြာ၍ ေခါင္မိုးႀကီး တစ္ခုလုံး ကၽြံၾကလာေတာ့မည့္ ပုံစံမ်ိဳး။ သူ႔သား အငယ္ေကာင္၏ ထိုအၾကည့္ကို အာဆူလာ ျပက္ျပက္ ထင္ထင္ မွတ္မိေနခဲ့သည္မွာ လြန္ခဲ့သည့္ သုံးႏွစ္က ျဖစ္၏။ သုံးႏွစ္သား ေအာ္ရဲလီယာသည္ သူ ဟင္းခ်က္ေနတုန္း မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ေတာက္တက္ ေတာက္တက္ ျဖင့္ ဝင္လာသည္။ မီးဖိုခန္း တံခါးဝမွ ေန၍ မပီကလာျဖင့္ ဟင္းအိုးကို စိုက္ၾကည့္ရင္း-

“ဟင္းအိုး ေမွာက္ၾကေတာ့မယ္” ဟု ေျပာ၏။ ေအာ္ရဲ လီယာနို ေျပာလိုက္သည့္ အခိုက္အတန႔္မွာပင္ မီးဖို ေပၚ အံဝင္ခြင္က် တင္ထားေသာ ဟင္းအိုးသည္ ၾကမ္းေပၚသို႔ ခြမ္းကနဲ က်ကြဲေတာ့သည္။ အာဆူလာ က ထို အေၾကာင္းကို ဟိုေဆးကို ေျပာျပ၏။ သို႔ေသာ္ ဟိုေဆးက အေရး မစိုက္၊ ထန္းသီးေႂကြခိုက္၊ က်ီးနင္းခိုက္ ဟုသာ သေဘာထား၍ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေန၏။ ကေလးဆိုတာ ဘာမွ မသိေသးတဲ့ အမိုက္ကေလးေတြဟု သေဘာထားျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ သူ၏ စိတ္ကူး စိတ္သန္းမ်ားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ ႀကံစည္ ႀကိဳးစား ေနရသျဖင့္ လည္းေကာင္း ဟိုေဆးမွာ ကေလးေတြကို ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိခဲ့။

သို႔ေသာ္ ထို ေန႔လည္တုန္းကေတာ့ သူ႔သားမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္ေခၚ၍ ေျပာင္းေရြ႕ရန္ ထုတ္ပိုးထားၿပီးေသာ ပစၥည္း ပစၥယမ်ားကို ျပန္လည္ ထုတ္ယူေနၾက၏။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အဝင္မခံေသာ သူ႔ ဓါတ္ခန္း အတြင္း သို႔ ကေလးမ်ားကို ေခၚသြား၏။ အခန္း နံရံမ်ားတြင္ ထူးဆန္းေသာ ေျမပုံမ်ား ကို ခ်ိတ္ဆြဲထား၏။ ဟိုေဆးက ကေလးမ်ားကို ပညာ အေမြ စတင္ မၽွေဝ၏။ အာဖရိကတိုက္၏ ေတာင္ဖက္စြန္းရွိ အခ်ိန္ရွိသ၍ ထိုင္ၿပီး စဥ္းစားခန္းဝင္ေနေသာ မဟာ ပညာေက်ာ္မ်ား အေၾကာင္း၊ ေအဂ်ီယန္ ပင္လယ္ေအာ္ကို ဆလိုနီကာ ဆိပ္ကမ္း ေရာက္သည္ အထိ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းၿပီး တစ္ကၽြန္း ခုန္ကူးၿပီး ခရီးသြားနိုင္သည့္ အေၾကာင္း။ အေဖ သင္ေပးလိုက္သည့္ ထို အေၾကာင္းျခင္းရာ မ်ားသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကုန္လြန္ၿပီးသည့္တိုင္ေအာင္ သား ႏွစ္ ေယာက္၏ ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ သံမွိုျဖင့္ ႏွက္လိုက္သလို စြဲျမဲ သြားခဲ့သည္။ ဗိုလ္မွူးႀကီး ေအာ္ရဲလီယာနို သည္ ပူေႏြးလွေသာ မတ္လ တစ္ေန႔လည္တြင္ ႐ူပေဗဒ ပညာရပ္ကို သားမ်ားအား ေရာက္တတ္ရာရာ သင္ေနရင္း က သူ႔အေဖ ျဖစ္သြားပုံကို ခုထိ မ်က္စိထဲမွ မထြက္။ ဟိုေဆးသည္ လက္မ်ားကို ဆန႔္တန္းလၽွက္ မတုန္ မလွုပ္ ေက်ာက္႐ုပ္ သဖြယ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ႀကီး ရပ္ေန၏။ ဂ်စ္ပ္ဆီတို႔၏ ဗုံသံ၊ ခရာသံ မ်ားက သူ႔နားထဲသို႔ အလုံး အရင္းျဖင့္ ဝင္ေရာက္လာသည္။ မင္းဖစ္မွ ေနာက္ဆုံး ေပၚ ေတြ႕ရွိမွုႀကီး ဆိုပဲ။

ဒီတစ္ေခါက္ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္ ဂ်စ္ပ္ဆီ ေတြက မူလ လက္ေဟာင္း ဂ်စ္ပ္ဆီ မ်ား မဟုတ္။ လူသစ္ေတြ။ ဂ်စ္ပ္ဆီ ဘာသာ စကား တစ္မ်ိဳးထဲသာ ေျပာတတ္ၾကသည္။ ပါလာသည့္ ပစၥည္းမ်ားကေတာ့ စုံပါေပ့။ ေရာင္စုံ အေသြး ရွိေသာ ၾကက္တူေရြးမ်ား၊ တစ္ေန႔ ေရႊဥ အလုံး တစ္ရာ ဥသည္ ဆိုေသာ ၾကက္မ တစ္ေကာင္၊ အၾကားအျမင္ရေနေသာ ေမ်ာက္ထီး တစ္ေကာင္၊ အကၤ်ီ ၾကယ္သီးေပါက္လည္း တပ္နိုင္၊ အဖ်ား ကိုလည္း က်ေစနိုင္ေသာ ဘက္စုံသုံး စက္တစ္လုံး၊ ေမ့ခ်င္သည့္ အစိတ္အပိုင္းကို ခ်က္ျခင္း ေမ့ေပ်ာက္ နိုင္စြမ္း ရွိသည္ ဆိုေသာ ကိရိယာ တစ္ခု၊ အခ်ိန္ကုန္လိုသူမ်ားအတြက္ အလြယ္တကူ အခ်ိန္ကုန္ ေစသည္ ဆိုသည့္ ဘာမွန္းမသိေသာ ဟာႀကီး တစ္ခု အပါအဝင္ ပစၥည္း အမ်ိဳးအမည္ေပါင္း အစုံ အလင္ တစ္ပုံတစ္ပင္ ပါလာၾက၏။ သူတို႔ ပါလာသည့္ ပစၥည္းမ်ားအားလုံးကို မွတ္မိ နိုင္ဖို႔ မွတ္ဉာဏ္ ေကာင္းစက္ တစ္လုံး တီထြင္ရလၽွင္ ေကာင္းမလား ဟု ဟိုေဆး စဥ္းစားေနမိသည္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ တကယ့္ ပြဲေတာ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ေရႊေရာင္သြားမ်ားႏွင့္ ကၽြမ္းဘားသမားမ်ား၊ လက္ေျခာက္ဖက္ႏွင့္ မ်က္လွည့္ ဆရာမ်ား။ အို- ဟိုေဆးသည္ လက္တစ္ဖက္တြင္ ကေလး တစ္ေယာက္စီ ကို ကိုင္ဆြဲလၽွက္ အ႐ူး တစ္ေယာက္ လို လမ္းေလၽွာက္ေနသည္။ ဘယ္မလဲ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္၊ သူ႔ကို ပညာဉာဏ္ အလင္းေတြ ဖြင့္ေပးခဲ့ေသာ မဟာ ပညာေက်ာ္ မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ ကို မေတြ႕ပါလား။ ေတြ႕သမၽွ ဂ်စ္ပ္ဆီ ေတြကို သူေမး ေသာ္လည္း နားမလည္ၾက။ ေနာက္ဆုံး မာလ္ကြီ ယာဒီးစ္ အျမဲ စတည္းခ်ရာ တဲေနရာတြင္ တဲထိုး ေနေသာ အာေမးနီးယန္း ဂ်စ္ပ္ဆီ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ေတြ႕ေတာ့မွ နည္းနည္း အဆင္ေျပသြားသည္။ ထို အာေမးနီးယန္း က စပိန္လို ထမင္းစား ေရေသာက္ ေျပာနိုင္၏။

“မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ ေသသြားၿပီဗ်” တဲ့။ ဟိုေဆးသည္ ေက်ာက္႐ုပ္သဖြယ္ ငူငူႀကီး ရပ္ေနမိသည္။ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့မလား။ ျဖစ္ေရာ ျဖစ္နိုင္ ရဲ့လား။ ေနာက္ပိုင္း လာၾကေသာ ဂ်စ္ပ္ဆီ အုပ္စု မ်ားထံမွ ရသည့္ သတင္း စကား အရ မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ သည္ စင္ကာပူ ကမ္းေၿခ တစ္ခုတြင္ အဖ်ားႀကီးၿပီး ဆုံးသြားခဲ့သျဖင့္ သူ႔ အေလာင္းကို ဂ်ာဗား ပင္လယ္ေအာ္ ၏ အနက္ဆုံး အပိုင္းတြင္ ေရခ်ခဲ့ၾကသည္ ဟု ဆို၏။ ဟိုေဆး ရင္ကြဲ မတတ္ ခံစားရေသာ္လည္း ကေလးမ်ားကေတာ့ ထိုအေၾကာင္းကို လုံးဝ စိတ္မဝင္စား။ မင္းဖစ္မွ ေနာက္ဆုံး ေပၚ ေတြ႕ရွိမွုႀကီးကို ျမင္ခ်င္လွၿပီ။ ရြက္ဖ်င္တဲ အဝင္ဝမွ ေၾကာ္ျငာ သမား၏ အဆိုအရေတာ့ ေဆာ္လမြန္ ဘုရင္ႀကီး၏ ပညာခန္း ဆိုပဲ။

ဟိုေဆးသည္ ႐ုံဝင္ခ ျပားသုံးဆယ္ ေပးလိုက္ၿပီး ကေလး ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ တဲထဲ ဝင္၏။ အတြင္း၌ ေခါင္းတုံးေျပာင္ေအာင္ ရိတ္ထားၿပီး ကိုယ္အထက္ပိုင္း ဗလာက်င္းကာ အေမႊးအမၽွင္ ထူထပ္လွေသာ လူ႔ ဘီလူးႀကီး တစ္ေကာင္ကို ေတြ႕ရသည္။ ႏွာေခါင္းမွာ ေၾကးနီကြင္းႀကီး ေဖာက္စြပ္ ထားေသာ၊ သံေျခခ်င္း ခတ္ ထားေသာ အဆိုပါ လူ႔ဘီလူးႀကီးသည္ ပင္လယ္ဓါးၿပ ေတြသုံးေလ့ ရွိေသာ ေသတၱာေလး တစ္လုံးကို ေစာင့္ၾကပ္လၽွက္ ရွိသည္။ လူ႔ဘီလူးက ေသတၱာကို အသာ ဖြင့္ျပလိုက္သည္။ အထဲမွာ အရာဝတၱဳ တစ္ခု ရွိေန၏။ အလြန္ ၾကည္လင္ၿပီး ထုတ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္ ျမင္ရေသာ၊ ေလးေထာင့္ အတုံးႀကီး တစ္တုံး သည္ ေနေရာင္ ေအာက္ဝယ္ မ်က္စိ က်ိန္းေလာက္ေအာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ လက္ေန၏။ ဟိုေဆး ပါးစပ္ႀကီး အေဟာင္း သား ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔ႏွုတ္မွ တီးတိုး ေရရြတ္လိုက္၏။

“ဘုရား-ဘုရား- ဒါဟာ ကမၻာေပၚမွ အႀကီးဆုံး စိန္တုံးႀကီးပါလား”

လူ႔ဘီလူး ဂ်စ္ပ္ဆီ ႀကီးက သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ျပန္ေျပာလိုက္၏။

“စိန္တုံးႀကီး မဟုတ္ဘူး ဗ်၊ အဲဒါ ေရခဲတုံးႀကီး”

ဟိုေဆး နားမလည္ပါ။ ထို အတုံးအခဲႀကီးကို လက္ျဖင့္ ထိၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစား၏။ လူ႔ဘီလူးက ဟန႔္တားလိုက္ သည္။

“ထိၾကည့္ခ်င္ရင္ ေနာက္ထပ္ ငါးျပား ထပ္ေပး ရမယ္”

ဟိုေဆးက မဆိုင္း မတြ ေပးလိုက္ၿပီး ထိုအတုံးေပၚ လက္ကို တင္လိုက္၏။ မိနစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာေအာင္ လက္မလႊတ္။ သူ႔ႏွလုံးသားကေတာ့ ဂဗၻီရ ပညာ၏ လၽွို႔ဝွက္ခ်က္ ကို ေတြ႕ရွိလိုက္ ရ သလို အေၾကာက္ တရားမ်ား၊ ပီတိမ်ားျဖင့္ တဖ်တ္ဖ်တ္ခုန္လၽွက္။ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ျပား ထပ္ေပး လိုက္ၿပီး သားႏွစ္ေယာက္ လုံးကို ကိုင္ခိုင္းသည္။ တစ္သက္မွာ တစ္ခါ ဆိုသလို ရနိုင္ခဲသည့္ အေတြ႕အၾကဳံကို သားမ်ားကို ရေစခ်င္ လွေသာ္လည္း အႀကီးေကာင္ သား ဟိုေဆးက ကိုင္ဖို႔ အေၾကာက္ အကန္ ျငင္း၏။ ေအာ္ရဲလီယာနို ကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပင္။ ေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးလိုက္ၿပီး အတုံးေပၚ လက္တင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္း လက္ျပန္လႊတ္လိုက္ၿပီး-

“အမေလး၊ ပူလိုက္တာဗ်” ဟု ၿငီးတြား ေရရြတ္ေန၏။ အေဖ ဟိုေဆးကေတာ့ နည္းနည္းမွ ဂ႐ုမစိုက္။ သူ႔ အၾကည့္က ထို အတုံးဆီမွ မခြာ၊ ခု မာလ္ကြီ ယားဒီးစ္ အပါ အဝင္ အားလုံးကို သူေမ့ သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ငါးျပား ထပ္ေပးလိုက္ၿပီး လက္ကို အတုံးေပၚတင္ျပန္၏။ ဟိုေဆးသည္ မ်က္စိမ်ားကို မွိတ္လိုက္ၿပီး တစ္စုံ တစ္ခုကို ခပ္တိုးတိုး ျဖင့္ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေရရြတ္ေနေတာ့သည္။

“ဒါဟာ အကၽြန္ုပ္တို႔ ေခတ္ရဲ့ အခမ္းနားဆုံး တီထြင္ႀကံဆမွုႀကီးပါပဲ”

————————————-

ရြက္လြင့္ျခင္း

အယ္လ္ဖာေလွကား ေျခရင္းသို့ ေရာက္ေသာှ ထိတ္လန့္ တုန္လွုပ္ဖြယ္ရာ ကိစဿစ တစ္ခုနွင့္ ျကံုျက ရျပန္သည္။ သူ တို့၏ အယ္လ္ဖာ ေထာက္ပို့ စခန္းသည္ တစ္စံု တစ္ေယာက္ ဝင္ေမြွသြား သကဲ့သို့ ဖရို ဖရဲ ျပန့္ျကဲ ေန၏။ ကပ်ာ ကယာ စစ္ေဆး ျကည္ေတာ့မွ အျဖစ္မွန္ကို သိရေတာ့သည္။ သံသယ မ်ားလြန္း ေနျကသည့္ အတြက္ ရွက္ကိုး ရွက္ကန္း ျဖစ္မိျကသည္။ တကယ့္ တရားခံက ေလျဖစ္၏။ ပစဿစည္းမ်ားကို ျကိုးမ်ားျဖင့္ တုပ္ေနွာင္ ခဲ့ျက ေသာှလည္း ရာမ၏ အားေကာင္း လွေသာ ေလျပင္း မုန္တိုင္းက သူတို့ ပစဿစည္းမ်ားကို ပုလဲသီ တကြဲစီ ျဖစ္ေစ ခဲ့၏။ ထိုပစဿစည္းမ်ားကို လိုက္ေကာက္ရ သည္ကပင္ ရက္အနည္းငယ္ ျကာသြားျပန္၏။

ထိုကိစဿစမွ လြဲ၍ ထူးျခားမွု မရွိ၊ ရာမသည္ တိတ္ဆိတ္သည့္ အသြင္ကို ျပန္လည္ ေဆာင္ယူ ေနျပန္ျပီ။ ေနြဦး၏ ေလရူးေနာ့ ျပီးသည့္ေနာက္ ရာမသည္ ထူးထူးျခားျခား တိတ္ဆိတ္ေန၏။ ယခင္က ေမွာင္မိုက္ ေအးစက္ တိတ္ ဆိတ္ျခင္း၊ ယခုေတာ့ လင္းလက္ ပူေနြး တိတ္ဆိတ္ျခင္း။

တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ ေျမာက္ဖက္ ကမ္းစပ္သည္ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္တစ္သန္း အတြင္း ပထမ ဦးဆံုး ရြက္လြွင့္မည့္ သေဘဿငာကို ေစာင့္စားေနဟန္ ရွိ၏။

“က်ြန္ေတာှတို့ သေဘဿငာဦးမွာ ရွန္ပိန္ပုလင္း ရိုက္ခြဲျပီး အမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္ မဂဿငလာေလး ဘာေလး မက်င္းပ ေတာ့ဖူးလား”

“သိပ္ေနာက္က် သြားျပီဗ်၊ က်ြန္ေတာှ တို့က ပင္လယ္ ထဲေတာင္ ေရာက္ေနျပီ”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နာမည္ ေတာ့ ေပးဦး မွေပါ့”

ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ထဲသို့ ဆင္းေသာ ေျမာက္ဖက္ ကမ္းေျခ ေလွကား ေအာက္ရွိ ေရျပင္ေပါှတြင္ ေပပါလြတ္ ေျခာက္လံုး ျဖင့္ဖြဲ့စည္း တည္ေဆာက္ ထားေသာ သူတို့၏ ေဖာင္ျကီး မဟာသည္ ေပါေလာေမ်ာလ်ွက္ ရွိ၏။ ေထာက္ပို့ စခန္းတြင္ တည္ေဆာက္၍ ဆယ္ကီလိုမီတာ ခရီးကို အားမာန္ အဖြဲ့သားမ်ား အားလံုးနီးပါး ဘီးတပ္ ကာ ဆြဲလာခဲ့ရေသာ ေဖာင္။ အရင္း အနွီး ျကီးလွေသာ ထိုေဖာင္သည္ ပင္လယ္ကို ကူးနိုင္ပါမည္ေလာ။ ကူး နိုင္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မကူးနိုင္ သည္ျဖစ္ေစ၊ ကူးျကေတာ့မည္။ ငါးကီလိုမီတာ အကြာရွိ ေမ်ွာှစင္မ်ားရွိေသာ နယူးေယာက္ က်ြန္းက လာလွည့္၊ ျကည့္လွည့္ ဟု ဖိတ္ေခါှ ေနသည္။ သူတို့ ေရာက္ေအာင္ သြားနိုင္ ပါ့မလား။

“ဆရာ နာမည္ေလး စဉ္းစား စမ္းပါဦး”

ေနာှတန္သည္ ရယ္ေမာ လိုက္၏။ ခုထက္ထိ နာမည္ ျပသဿသနာ ကမျပီး နိုင္ေသး။

ဟုတ္သည္။ နာမည္ ေပးမွကို ျဖစ္မည္။ ဤ သမိုင္းဝင္ ခရီးစဉ္ကို ဘာမဟုတ္သည့္ ေဖာင္စုတ္ျဖင့္ သြားခဲ့သည္ ဆိုလ်ွင္ ရာဇဝင္ ရိုင္းခ်ိမ့္မည္။ နာမည္ တစ္ခုခု ရွိမွျဖစ္လိမ့္မည္။

“အဓိဋဿဌာန္ လို့ေပးမယ္ဗ်ာ”

“ဘာျဖစ္ လို့တုန္း ဆရာ”

“ကပဿပတိန္ ကြတ္ခ္ရဲ့ သေဘဿငာ တစ္စင္း နာမည္ မို့လို့”

အားလံုး ေက်နပ္ သြားျကသည္။ ဒီခရီးစဉ္၏ အဓိက ပုဂဿဂိုလ္ တပ္ျကပ္ျကီး ရူဘီဘန္းက လူသံုးေယာက္ လိုေျကာင္း ေျပာရာ အားလံုးက လက္ေထာင္ ျကသည္။

“အားလံုး လိုက္လို့ မရဘူး၊ ေရေျကာင္း အေတြ့ အျကံု ရွိတဲ့ ေဘာရစ္ရယ္၊ ဂ်င္မီရယ္၊ ပီတာရယ္ လိုက္ခဲ့ျက” ရူဘီဘန္းက အမိန့္ေတြ ထုတ္ေန၏။ မည္သူမွ ေစာကဒ မတက္ျက၊ ရူဘီဘန္းသည္ ဝါရင့္ ေရယာဉ္မွူး လက္မွတ္ ရျပီးသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ လွိုင္းေလ ထန္လွေသာ ပိစိဖိတ္ သမုဒဿဒယာ အတြင္း အျကိမ္ျကိမ္ ရြက္လြွင့္ ဖူးေသာ ရူဘီဘန္း သည္ ဘာလွိုင္းမွ မရွိေသာ ဆလင္ဒါပင္လယ္ကို ျဖတ္ေက်ာှဖို့ဆိုသည္မွာ အရည္အခ်င္း က လိုသည္ ထက္ပင္ ပိုေနေသး ေသာေျကာင့္ သူ့မွ ေခါင္းေဆာင္မတင္လ်ွင္ ဘယ္သူ့ ေခါင္းေဆာင္ တင္ရ မည္နည္း။

ရူဘီဘန္း၏ ဦးေဆာင္မွုျဖင့္ ဆန္းျကယ္ေလာက ျဖစ္ေသာ ရာမ၏ အဆန္းတကာ့ အဆန္းဆံုး ဆလင္ဒါ ပင္လယ္တြင္ သူတို့ ရြက္လြွင့္ျကေတာ့မည္။ အဖြဲ့သားမ်ား အားလံုး ေနရာယူျပီးေသာ အခါ ရူဘီဘန္းက စက္နွိုး လိုက္၏။ ကီလိုဝပ္ နွစ္ဆယ္အား ေမာှတာသည္ စတင္ လည္ပါတ္စ ျပုျပီ။ ဂီယာထိုးလိုက္ေသာ အခါ ပရိတ္သတ္၏ ဩဘာသံမ်ားျကားမွ အဓိဋဿဌာန္သည္ ကမ္းမွ တေရြ့ေရြ့ခြာသြားေတာ့သည္။

++++++++++++++++++

အဓိဋဿဌာန္သည္ တစ္နာရီ ၁၅ ကီလို မီတာနွုန္း ခုတ္ေမာင္း နိုင္မည္ဟု ရူဘီဘန္းက ေမ်ွာှလင့္ ထားေသာှလည္း ဆယ္ ကီလို မီတာ ေက်ာှလ်ွင္ပင္ ေက်နပ္ျပီ။ ေျမာက္ဖက္ကမ္းပါး တစ္ေလ်ွာက္ ကီလို မီတာ ဝက္ ခရီးကို အသြား အျပန္ ေမာင္းျကည့္ရာ ငါးမိနစ္ခြဲ ျကာ၏။ တစ္နာရီ ၁၂ ကီလို မီတာနွုန္း၊ ေတာှျပီ၊ ဒီေလာက္ဆို အိုေက။

အကယ္၍ စက္ပ်က္သြားခဲ့လ်ွင္ ေလွာှတက္ သံုးေခ်ာင္း အျပိုင္ေလွာှနိုင္၏။ တစ္နာရီ သံုး ကီလို မီတာနွုန္း ခရီး တြင္မည္။ ေျမာက္ဖက္ကမ္းကို နွစ္နာရီ အတြင္း ျပန္ေရာက္ နိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေမာှတာတြင္ တပ္ဆင္ ထားေသာ ျကာရွည္ခံ ဘက္ထရီျကီးက ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ တစ္ေလ်ွာက္ ပါတ္ပါတ္လည္ ပတ္၍ပင္ ရနိုင္၏။ ပိုပို လိုလို အပို ဘက္ထရီ နွစ္လံုး တင္လာေသးသည္။ ထိုသို့ျဖင့္ အဓိဋဿဌာန္သည္ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္တြင္း ထြက္ခြာ ခဲ့ေတာ့သည္။

ေျမပံုေပါှတြင္ ငါးကီလို မီတာ က်ယ္ေသာ ေရျပင္သည္ ခပ္ေသးေသးသာ ျဖစ္ေသာှလည္း ေရလယ္ေကာင္ သို့ ေရာက္ေသာ အခါ သူတို့သည္ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ျပင္ အတြင္း ေရကမဿဘာထဲသို့ ေရာက္ရွိေနသလား ထင္မွတ္ မိသည္။ ေရွ့ေနာက္ ေတာင္ ေျမာက္ ထက္ ေအာက္ ဘယ္ ညာ ျကည့္ေလရာ ေရခ်ည္း သာတည္း။

နယူးေယာက္က်ြန္း ကေတာ့ နီးသထက္ နီးလာျပီ ျဖစ္၏။ သို့ေသာှ ေရျပင္၏ ဆန္းျကယ္မွုကို ရင္သပ္ ရွုေမာ အံ့ ဩ ေငးေမာ ေနျက သျဖင့္ က်ြန္းကို ဂရုမစိုက္ မိျက။ စထြက္တုန္းက ေပ်ာှခဲ့ျကေသာ အေပ်ာှ ကေလး မ်ားမွာ ယခု အခါ ေနလာ နွင္းေပ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ ရျပီ။ ေနာှတန္သည္ ေဖာင္စီးရင္း ေတြးေနမိ၏။ ရာမသည္ ရိုးသြားျပီ အီ သြားျပီ ဟူ၍ မရွိ၊ အမ်ိုးမ်ိုး နွင့္ မရိုးရေအာင္ တန္ခိုး ျပာဋီကာ တို့ကို တစ္မ်ိုးျပီး တစ္မ်ိုး ထုတ္ျပေတာှမူ ေနပါ့လား။ သူတို့ ေဖာင္ကေလး သည္ ေဘးနွစ္ဖက္တြင္ အထက္သို့ ေကြးတက္ သြားျပီး ေခါင္းအထက္ (၁၆) ကီလို မီတာ အကြာတြင္ သြားဆံုျကေသာ လွိုင္းျကီး ဧရာထဲတြင္ ပက္က်ိ သဖြယ္ တြားသြား ေနရသည္ဟု ေတြးမိ တိုင္း ေျကာက္စိတ္ ေျကာင့္ စိတ္မခ်မ္း မသာ ျဖစ္ျက ရသည္။ စိတ္ကို ဘယ္လို ေျဖေျဖ၊ ထိုေခါင္းထက္က ေရ ထုျကီးသည္ အခ်ိန္မေရြး သူတို့ေပါှ ျပိုျက လာလိမ့္မည္ ဟူေသာ အေတြးက ေျကာက္စိတ္ကို ပိုဆိုး ေစ၏။ သို့ ေသာှ ေျကာက္တတ္လ်ွင္ နွစ္ခါ ေသစျမဲ မဟုတ္လား။ လာမည့္ေဘး ေျပးေတြ့ရံု ရွိေတာ့ သေပါ့။

ပင္လယ္သည္ ယခု အခါ အသက္ဝင္ေနျပီ ဟု မာစာ ယူဆ၏။ လဘက္ရည္ ဇြန္းတစ္ဇြန္း မ်ွေသာ ပင္လယ္ေရ ထဲတြင္ စက္ဝိုင္းပံု ဆဲလ္တစ္လံုး သတဿတဝါ မ်ားစြာ ေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာ ေတြ့ေနရျပီ။ ကမဿဘာဦးက ပင္လယ္ မ်ားတြင္ ေတြ့ရတတ္ေသာ အဏုဇီဝဆိုင္ရာ သတဿတဝါမ်ားနွင့္ ပံုစံတူ၏။

သို့ေသာှလည္း ကြာျခားခ်က္မ်ားေတာ့ ရွိ၏။ ဆလင္ဒါ ပင္လယ္ထဲမွ ဆဲလ္ တစ္လံုး သတဿတဝါမ်ားတြင္ န်ူကလိယပ္စ္ မပါ။ ဆဲလ္တစ္လံုး ရွင္သန္နိုင္စရာ အျခားေသာ အေထာက္အကူျပု ပစဿစည္းေတြလည္း မပါ။ သို့ ေသာှ ေဒါက္တာ ေလာှရာအန္းစ္ကေတာ့ ထိုဆဲလ္မ်ားသည္ ေအာက္စီဂ်င္ ထုတ္လုပ္ေပးနိုင္တာ ေသခ်ာ၏ ဟု အခိုင္အမာ ေျပာသည္။ ျကည့္ရင္း ျကည့္ရင္း ဆဲလ္မ်ားက ေလ်ာ့နည္း လာ၏။ ဆဲလ္မ်ားသည္ ျပိုကြဲေနျကျပီ။ ၎တို့ သိုေလွာင္ ထားေသာ ဓါတု ပစဿစည္းမ်ားကို ပင္လယ္ေရထဲ ထုတ္လြွတ္ေနျကျပီ။ ေဒါက္တာ အန္းစ္ သည္ ပင္လယ္ ခရီး ထြက္ေနသူ မ်ားကို ဤသို့ သတိေပးခဲ့၏။

“ပါးစပ္ေတြကို ပိတ္ထားျက”

“ပါးစပ္ထဲ ေရဝင္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ေထြးပစ္ျက၊ ပင္လယ္ေရဟာ အဆိပ္ ပါေနတယ္။ အဆိပ္ ေျဖေဆး ေဖာှဖို့ သုေတသန လုပ္ေနရရင္ အခ်ိန္ကုန္တယ္” တဲ့။

ထိုသို့ ျဖစ္ရန္ တကယ္ေတာ့ ခဲယဉ္းလွသည္။ အဓိဋဿဌာန္ ေဖာင္သည္ ေပပါ နွစ္လံုးမ်ွ ေပါက္သြား ေသာှလည္း မျမွုပ္နွိုင္ (တိုက္တန္းနစ္ လည္း ဤကဲ့သို့ ျကံုးဝါးျပီး စုန္းစုန္းျမုပ္သြား ခဲ့သည္ကို ဂ်ိုးကားလ္ဗတ္ က သတိရ ေနမိ၏)

အကယ္၍ ျမုပ္သြားပါေစဦး။ အသက္ကယ္ ဝတ္စံုမ်ားေျကာင့္ စုန္းစုန္းျမုပ္ စရာ အေျကာင္းမရွိ၊ ပါးစပ္ ထဲေတာ့ ေရဝင္နိုင္သည္။ ထို့ေျကာင့္လည္း ေလာှရာအန္းစ္က သတိေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

မိနစ္ နွစ္ဆယ္ မ်ွ ခုတ္ေမာင္း ျပီးေသာ အခါ နယူးေယာက္သည္ ေျမပံုထဲမွ က်ြန္းမဟုတ္ေတာ့။ တကယ့္ အစစ္ အမွန္ က်ြန္းျကီး မဟာ ျဖစ္၍ လာ၏။ အေဝးျကည့္ မွန္ေျပာင္း ျကီးမ်ားျဖင့္ ေခ်ာင္းကာ ျကည့္ခဲ့ရေသာ အေဆာက္ အဦးျကီးမ်ားသည္ ျမင္ကြင္း ထဲတြင္ ျကည့္ရင္း ျကည့္ရင္း ထင္ရွား၍ လာေတာ့၏။

======================

ရာမ၏ အျခား အျခားေသာ ျမို့မ်ား ကဲ့သို့ပင္ နယူးေယာက္ ကိုလည္း ထပ္တူညီေသာ အေဆာက္ အဦး မ်ား သံုးျကိမ္ သံုးခါ တည္ေဆာက္ထားေသာ က်ြန္းတစ္ခု အျဖစ္ ေတြ့ျမင္ျကရ၏။ ပီဇာတစ္ခ်ပ္ကို သံုးပိုင္းပိုင္း ထားသလို တစ္ပိုင္းစီ ကို သံုးေျမွာင္း ထပ္ေျမွာင္း ထားသလို နယူးေယာက္ရွိ အေဆာက္အဦးတိုင္းကို သံုးျကိမ္ သံုးခါ ကို သံုးခါျပန္ တည္ေဆာက္ ထားေသာေျကာင့္ သံုး သံုး လီ ကိုး ျဖစ္ေနေတာ့၏။ တစ္နည္းေတာ့လည္း ေကာင္း၏။ နယူးေယာက္က်ြန္း၏ ကိုးပံုတစ္ပံု ေလ့လာလ်ွင္ တစ္က်ြန္းလံုး ေလ့လာျပီးသည့္ အတိုင္း ကိစဿစ ျပီး လိမ့္မည္။

ရူဘီဘန္းသည္ နယူးေယာက္က်ြန္း၏ ပင္မ အေဆာက္ အဦးမ်ား ဆီသို့ ေဖာင္ကို ဦးတည္၍ ေမာင္းနွင္ ေန၏။ ထိုေနရာတြင္ ဆိပ္ကမ္းရွိသည္။ ေလွ၊ သေဘဿငာမ်ား အတြက္ ခ်ည္တိုင္ပင္ရွိ၏။ ထိုခ်ည္တိုင္ကို ျမင္လိုက္ ရေသာ အခါ ရူဘီဘန္းသည္ စိတ္လွုပ္ရွားလာ၏။ ရာမသားတို့ အသံုးျပုေသာ ေလွသေဘဿငာမ်ားကို မေတြ့ မခ်င္း ရွာခ်င္ စိတ္ ေပါက္လာ၏။ ဤသို့ျဖင့္ အဓိဋဿဌာန္သည္ နယူးေယာက္ ဆိပ္ကမ္းကို ဆိုက္ကပ္ ေတာ့သည္။

ကမ္းေပါှသို့ ပထမဆံုး တက္သူက ယာဉ္မွူး ေနာှတန္ ျဖစ္၏။

“အားလံုး ေဖာင္ေပါှမွာ ေစာင့္ေနျက၊ က်ြန္ေတာှ လက္ျပ လိုက္ရင္ ပီတာနဲ့ ေဘာရစ္ လိုက္ခဲ့ျက၊ ရူဘီက ေဖာင္ကို အသင့္ လုပ္ထား၊ အေရးျကီးရင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထြက္နိုင္ေအာင္၊ က်ြန္ေတာှတို့ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ ကားလ္ ကို ခ်က္ခ်င္း အေျကာင္းျကား၊ သူရဲေကာင္း လုပ္ျပီး ဝင္မကယ္နဲ့၊ အားလံုး နားလည္လား”

“နားလည္ပါတယ္ ဆရာ၊ ကံေကာင္း ပါေစ”

ေနာှတန္သည္ တကယ္ေတာ့ ကံဆို တာျကီးကို မယံုပါ။ သို့ေသာှ ရာမ ေပါှတြင္ကား ကံကိုယံု    ၍ ဆူးပံုကို နင္း ရခ်ိမ့္မည္။ စဉ္းစား ခ်င့္ခ်ိန္မွု ဆိုေသာအရာမွာ ရာမနွင့္ မတည့္။ တကယ္ေတာ့လည္း လြန္ခဲ့သည့္ နွစ္ေပါင္း (၃၅ဝ) တုန္းက သူ၏ သူရဲေကာင္းျကီး ကပဿပတိန္ကြတ္ခ္ တို့လူစုလည္း ပိစိဖိတ္ သမုဒဿဒယာထဲမွာ ကံကိုယံုျပီး ရြက္ လြွင့္ခဲ့ျကတာပဲ မဟုတ္လား။ ကိုင္း- ကံေကာင္း ပါေစ။

နယူးေယာက္က်ြန္း ေပါှတက္ေသာ ေလွကားသည္ သူတို့ ဆင္းလိုက္ တက္လိုက္ လုပ္ေနေသာ အယ္လ္ဖာ ေလွကားနွင့္ တေထရာထဲ ျဖစ္၏။ ဟိုမွာဖက္ ေျမာက္ဖက္ကမ္းမွ အဖြဲ့သားမ်ားသည္ သူ့ကို မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ျကည့္ေန ျကမည္ မွာ ေသခ်ာ၏။

“အေပါှ ေရာက္ေတာ့မယ္” ေနာှတန္သည္ သူနွင့္ ငါးကီလို မီတာ ပင္လယ္ျခားေနေသာ ဒု-ယာဉ္မွူး မာစာ ကို လွမ္းေျပာလိုက္၏။

“ထံုးစံ အတိုင္း ဘာသံမွ မျကားရဘူး၊ တိတ္ဆိတ္ ေနတာပဲ၊ ဓါတ္သတိျကြမွု ဘာညာ မရွိဘူး၊ ပံုမွန္ပဲ၊ က်ြန္ေတာှ အခု ဓါတ္အားတိုင္း မီတာကို ေခါင္းေပါှ ေျမွာက္ကိုင္ထားတယ္။ နယူးေယာက္မွာ သတဿတဝါ တစ္မ်ိုး မ်ိုး ရွိလို့ တစ္ခုခုနဲ့ ပစ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ မီတာကို အရင္ဆံုး ထိရေအာင္ေလ”

ေနာှတန္သည္ အေျပာင္အပ်က္ ေျပာေနသလိုလို နွင့္ တကယ္လုပ္ေနျခင္း ျဖစ္၏။ အနဿတရာယ္ကို ေရွာင္လို့ ရလ်ွင္ ေရွာင္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္သည္။ လာမဲ့ေဘး ေျပးေတြ့ ဘာညာ ဆိုတာေတြက အလကား၊ ပါးစပ္ယားလို့ ေလ်ွာက္ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။

ကမ္းနဖူးသည္ ဆယ္မီတာ ထူ၏။ ထိုကမ္းနဖူးမွ ေလွကားထစ္ မ်ားအတိုင္း ေအာက္သို့ မီတာနွစ္ဆယ္ ေလ်ွာက္ လ်ွင္ နယူးေယာက္ ျမို့ထဲေရာက္ျပီ။ သူအခု နယူးေယာက္ ျမို့ရိုးထိပ္မွာ ရပ္ေန၏။ နယူးေယာက္ တစ္ျမို့လံုး ကို အေပါှစီးမွ ဗြီဒီယို မွတ္တမ္းတင္၏။ ျပီးေတာ့ သူ့အေဖာှမ်ားကို လက္ယမ္းျပ လိုက္ျပီး-

“လာျကေတာ့၊ နယူးေယာက္ကို ေျခက်င္ပါတ္ျကစို့” ဟု လွမ္းေခါှလိုက္ ေတာ့သည္။

++++++++++++++++++

ရွမ္ကေတာ့ စဉ္းစား ေနမိသည္။ သူတို့ေနာက္မွ တရမန္းျကမ္းလိုက္လာေသာ ထို ေဘာှေငြေရာင္ နွင္းခဲ မိစဿဆာသည္ သူတို့ ေရွးရွုေနေသာ ေတာင္တန္း ျကီး မ်ားကို ျဖတ္ေက်ာှနိုင္မည္လား။ ဘုရား သိျကား မလို့ မေက်ာှျဖတ္နိုင္ပါေစနဲ့။ ေတာင္တန္းျကီးမ်ားသည္ အညွာအတာ ကင္းမဲ့လွသည့္ ထို ေရခဲမ်ား၊ နွင္းမ်ားကို တားဆီး နိုင္ေကာင္းပါရဲ့။ ေတာင္ပိုင္း လြင္ျပင္ ကို ေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ ေနစရာ ထိုင္စရာ ေနရာ ကေလးမ်ား ရေကာင္းပါရဲ့။

ျမင့္လွသည့္ ထိုေတာင္တန္းျကီး ကို ျဖတ္ေက်ာှဖို့ လူနွင့္ တိရိစဿဆာန္မ်ား သြားသည့္ လမ္းေျကာင္းကို ရွာရသည္ကို က ရက္သတဿတပါတ္ေပါင္း မ်ားစြာ ျကာျမင့္ခဲ့ျပန္သည္။ ေနြရာသီ ထက္ဝက္က်ိုးေသာ အခါတြင္မွ သန့္စင္ေသာ ေလေျပ ေလညွင္းနွင့္ မည္သူမွ မေတြ့ခဲ့ဖူးေသာ ျကယ္စံုသည့္ ေကာင္းကင္ယံကို ေမ်ွာှျကည့္နိုင္သည့္ ေတာင္ျကား တစ္ေနရာ တြင္ စခန္းခ်နိုင္ခဲ့ျကသည္။

ရွမ္နွင့္ သူ့သားနွစ္ေယာက္ လမ္းရွာထြက္ခဲ့ျကသည့္ အခ်ိန္တြင္မူ ေနြေနွာင္းရာသီပင္ ေရာက္ခဲ့ျပီ။ သံုးရက္ ဆက္တိုက္ သူတို့ ေတာင္ကို တတက္ထဲတက္ေနခဲ့ျကရသည္။ သံုးည ဆက္တိုက္ ေအးခဲေနေသာ ေက်ာက္တံုးမ်ား ေပါှဝယ္ ေမွးစက္ ခဲ့ျကရသည္။ ဒီလိုနွင့္ ေလးရက္ေျမာက္ မနက္တြင္ေတာ့————။

++++++++++++++

သူတို့ေမ်ွာှလင့္ ေနေသာ လမ္းကို မေတြ့ရပါ။ ထိုအစား မီးခိုးေရာင္ ေက်ာက္တံုးမ်ားျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ အေဆာက္ အဦးတစ္ခု ကို ေတြ့ရသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ရာစုနွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက သူတို့လိုပင္ မဆံုးေသာ ခရီးကို မနားတမ္း သြားခဲ့ရသည့္ ခရီးသြားမ်ား ေဆာက္လုပ္ခဲ့ဟန္ တူသည္။

ေက်ာက္တံုးမ်ားျဖင့္ ေဆာက္လုပ္အပ္ေသာ ပိရမစ္ ပံုသဏဿဍာန္ ထိုအေဆာက္အဦး ဆီသို့ ေလ်ွာက္လွမ္း လာရင္း ရွမ္ သည္ တကိုယ္လံုး တုန္လာသည္။ အေအးဒဏ္ ေျကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ သူ့သားမ်ားက ေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ က်န္ရစ္ ခဲ့ျကသည္။ မည္သူမွ စကားမေျပာနိုင္ျက။ သူတို့ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္မ်ား အားလံုး ပ်က္သုဉ္းခဲ့ရျပီလား ဆိုသည့္ သံသယ အေတြးက အားလံုး၏ ရင္မွာ ယီးေလးခိုလ်ွက္။

ေတာင္တန္းျကီးမ်ားသည္ အေရွ့နွင့္ အေနာက္ဆီသို့ ေကြးဝိုက္သြားပံုမွာ ဟိုးေအာက္တြင္ ရွိေသာ ေျမျပင္ကို ေပြ့ပိုက္ ထားသကဲ့သို့။ ေအာက္ဖက္တြင္ေတာ့ ရွုမဆံုးသည့္ လြင္ျပင္က်ယ္ျကီး၊ ျမစ္ျကီး တစ္စင္းသည္ လြင္ျပင္ျကီး အလယ္တြင္ ေကြ့ေကြ့ ေကာက္ေကာက္ စီးဆင္းေနသည္။ ေျမဩဇာေကာင္းလွသည့္ အတြက္ စိုက္လိုက္ ပ်ိုးလိုက္ ရိတ္လိုက္ သိမ္းလိုက္ ရလ်ွင္ျဖင့္။ သူတို့ ဘယ္ေတာ့မွ၊ ဘယ္ကိုမွ ေနာက္ထပ္ ခရီးထြက္ရန္ မလိုေလာက္ေအာင္ နားခို စရာ အရိပ္ အာဝါသ အျပည့္ အဝ ေပးနိုင္သည့္ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ လြင္ျပင္။

ရွမ္၏ အျကည့္တို့ ေတာင္ဖက္ဆီသို့ ေရြ့လ်ွားသြားခဲ့သည္။ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္း ေအာက္တြင္ တလက္လက္ ေတာက္ပ ေနေသာ ေရခဲျပင္ျကီးက လာလွည့္၊ အသက္ဝိဉာဉ္ကို ပူေဇာှလွည့္၊ မရဏ ကမဿဘာမွာ ကြန္းခိုလွည့္ဟု လက္ယပ္ေခါှ ေနသေယာင္ ထင္ရသည္။ ရွင္သန္ျခင္းတည္းဟူေသာ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ တို့ ကုန္ဆံုးရာ ေလာကငရဲ ေဒသ။

ခုေတာ့ သူတို့အဖို့ ေရွ့ဆက္သြားစရာ လမ္းမရွိေတာ့။ သည္နွစ္မ်ားအတြင္း ေတာင္ဖက္မွ ေရခဲျပင္ျကီးသည္ မနားတမ္း ေျပးေနရသည့္ သူတို့နွင့္ နီးသည္ထက္ ပိုနီးလာ၏။ မျကာခင္ သူတို့အားလံုး၏ အသက္တို့သည္ ေရခဲ ျပင္ျကီး ေအာက္တြင္ ျမွုပ္နွံလိုက္ရေတာ့မည္လား။ စခန္းေတာ့ခ်ဦးမွ ျဖစ္မည္။

+++++++++++++++++++

ေနာက္မ်ိုးဆက္တစ္ခု ျဖစ္ထြန္းလာခ်ိန္ အထိေတာ့ ေရခဲျပင္ျကီးသည္ ေတာင္တန္းျကီးမ်ား ရွိရာ သို့ အေရာက္ မလာ နိုင္ေသးဟု သူတို့ ေမ်ွာှလင့္ခဲ့ျကသည္။ ထိုေနာက္ဆံုး ေနြရာသီက ရွမ္၏ သားမ်ားသည္ လူမ်ိုးစုပိုင္ ရတနာ ပစဿစည္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္ရင္း ေရွ့တြင္ ေတြ့ေနရေသာ လြင္ျပင္ဆီသို့ ဦးတည္ခဲ့ျကသည္။ တခ်ိန္က ဟိုးအေဝး တစ္ေနရာမွာ လင္းျပျပေတြ့ခဲ့ျကရသည့္ ေရခဲျပင္ျကီးသည္ ခု သူတို့ ေျခဖဝါးေအာက္ ေရာက္လုနီးနီး အေျခ အေန ျဖစ္လာ၏။ ေနြဦးရာသီ တြင္ေတာ့ ေတာင္နံရံမ်ား စတင္ ေရခဲစျပုျပီ။

လူမ်ိုးစုပိုင္ ရတနာ ပစဿစည္းမ်ား ဆိုေသာှလည္း ထိုရတနာမ်ား အေျကာင္း သိရွိနားလည္သူ မရွိ။ သူတို့လက္ထဲ ဘယ္ အခ်ိန္တုန္းကတည္းက ေရာက္ေနသည္ မသိ။ လူ့ယဉ္ေက်းမွု ဆိုသည့္ အရာ ထြန္းကားခဲ့စဉ္က ေပါှထြန္းခဲ့သည့္ အရာမ်ား ျဖစ္မည္ဟုသာ မွန္းဆ ရသည္။ ဒါျဖင့္ ထိုဘာမွန္းမသိေသာ အရာမ်ားကို ဘဇာေျကာင့္ ရတနာဟု သမုတ္၍ သြားေလရာ အပင္ပန္းခံ ေဆာင္ျကဉ္း ခဲ့ျကပါသနည္း။ တကယ္ေတာ့ ရွင္းလွပါသည္။ မသိျခင္းသည္ ရတနာဟု တန္ဖိုးသတ္မွတ္ဖို့ အေကာင္းဆံုးေသာ မွတ္ေက်ာက္ မဟုတ္ပါလား။

သူတို့၏ ရတနာထုတ္ထဲတြင္ အိုလွ မင္းလွ ေဟာင္းလွ နြမ္းလွျပီ ျဖစ္ေသာ စာအုပ္အခ်ို့ပါဝင္၏။ စာလံုးမ်ားကို ဖတ္ရွု ၍ ရနိုင္ေသးေသာှလည္း ထိုစာလံုးမ်ားကို ဖတ္နိုင္သည့္ ဖတ္တတ္သည့္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရွိ။ ရွိေတာ့ေရာ ေလာ့ဂရစ္သမ္၊ ကမဿဘာ့ ပံုျပသမိုင္း၊ အတ္ခ်္ေက ျကူနွင့္ သားမ်ား က ေဘဂ်င္းျမို့ေတာှဝယ္ သကဿကရာဇ္ ၂၃၇၁ ခုနွစ္က ရိုက္နွိပ္ ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ သတဿတမေျမာက္ ဆင္ဖိုနီ ေတးသြား စာအုပ္မ်ားသည္ ခုခ်ိန္ကာလ သမယဝယ္ မည္သို့မ်ား အသံုးတည့္ပါမည္လဲ။

ရတနာထုတ္ထဲတြင္ အျခားေသာ ပစဿစည္းမ်ားလည္း ရွိေနေသး၏။ ေရြွနွင့္ ပလက္တီနမ္ ဒဂဿငါးျပားမ်ား၊ ကြဲေျကေနေသာ မွန္ဘီလူး အစိတ္အပိုင္း အခ်ို့၊ နာရီပ်က္ တစ္လံုး၊ မီးအိမ္တစ္ခု၊ မိုက္ကရိုဖုန္းစုတ္ တစ္လံုး၊ ဓါးသြားတစ္စင္း နွင့္ ေရဒီယို အင္တီနာတိုင္ အခ်ို့၊ ပ်က္သုဉ္းေတာ့မည့္ လြမ္းေမာဖြယ္ ယဉ္ေက်းမွု ျကီးတစ္ခု၏ အတိတ္လြမ္း ေဝဒနာ ျပပြဲ ဆိုင္ရာ ပစဿစည္းမ်ားဟု ဆိုရမည္လား။

အေကာင္းဆံုး၊ အရွားဆံုး နွင့္ မသိဆံုး ရတနာ သံုးမ်ိုး က်န္ပါေသးသည္။

ပထမဆံုး တစ္ခုက ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနေသာ ဝါေရြွေရာင္ သတဿတုစ တစ္ခု။ ၂ဝ၁၅ ခုနွစ္- လူစီး လြန္းပ်ံယာဉ္ ကမဿဘာ-လ ဟု ထိုးထြင္းထားေသာ စာတန္း ကဗဿဗည္းကို မည္သူမွ မဖတ္နိုင္သျဖင့္ အရွားဆံုး ရတနာ စာရင္းဝင္ ေန၏။

ဒုတိယ တစ္ခုက ေရဒီယို လွိုင္းလြွင့္စက္ ျဖစ္သည္။ လူသားမ်ား မာန္အတက္ဆံုး အခ်ိန္ကာလ မ်ားတုန္းက အာကာသထဲရွိ ဥကဿကာခဲတို့၏ ပါတ္လမ္းကို ေစာင့္ျကည့္နိုင္ရန္ တီထြင္ခဲ့သည့္ ပစဿစည္း၊ ခုထိ အလုပ္လုပ္ေနေသးသည္။

တတိယ တစ္ခုကေတာ့ ေလဆာ ဓါတ္ျပားတစ္ခ်ပ္ ျဖစ္၏။ နားလည္ရ အခက္ဆံုး ပစဿစည္းလည္း ျဖစ္၏။ ထို  ပါးပါး ျပားျပား အရာကေလး ထဲမွာ ဘယ္အရာကိုမ်ား ထည့္သြင္း ျမွုပ္နွံ ထားခဲ့ျကသလဲ။

+++++++++++++++++

ရတနာမ်ားကို စနစ္တက် ေနရာခ်ထားျခင္း အမွု ျပုျပီးခဲ့ျကျပီ။ ေက်ာက္တံုးမ်ားကို ေနရာတက် ျပန္လည္ စီတန္းျပီး ေနာက္ ေတာင္ထြဋ္ ေပါှမွ ျပန္ဆင္းလာခဲ့ျကသည္။ အတိတ္ကို လြမ္းေမာေနဖို့ သူတို့မွာ အခ်ိန္မရွိ။ ေဆာင္းရာသီ ေရာက္ခဲ့ျပီ။

ေရခဲ နွင့္ နွင္းလွိုင္းျကီးမ်ားက ေတာင္ဖက္ ေျမာက္ဖက္နွစ္ဖက္ ညွပ္၍ ေတာင္တန္းျကီးမ်ားေပါှ ပိတ္မိေနျပီျဖစ္သည့္ လူသား၏ ေနာက္ဆံုးမ်ိုးဆက္ကို တိုက္ခိုက္ေလျပီ။ ေတာစပ္၊ ေတာင္ေျခမ်ား အားလံုး နွင္းထု ကဗဿဗလာ ေအာက္ဝယ္ စိစိညက္ညက္ ေျကခဲ့ရျပီ။ ေတာင္တန္းျကီးမ်ားကေတာ့ ျကံ့ျကံ့ခံ နိုင္ဆဲ။ ဒီလိုနွင့္ ေနြရာသီေရာက္လာျပန္သည္။ ေရခဲသည္ ထိုးမည့္ဆင္ ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္ဟန္ျဖင့္ သူတို့ အနားမွ ေခတဿတ ဖယ္ခြာသြားခဲ့ျပန္သည္။

ေဆာင္းရာသီေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့သည္။ တိုက္ပြဲကေတာ့ မျပီးဆံုးေသး။ လူသားမ်ိုးနြယ္သည္ သူ့မ်ိုးနြယ္စု သက္တမ္းအတြင္း ဆင္နြွဲခဲ့သည့္ တိုက္ပြဲမ်ား အနက္ အျပင္းထန္ဆံုး နွင့္ နိုင္ေခ် မရွိဆံုး တိုက္ပြဲကို မဆင္နြွဲခ်င္ပါပဲ ဆင္နြွဲ ေနခဲ့ရသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ နွင္းထုသည္ ေတာင္တန္းျကီးကို အနိုင္ယူဖို့ လက္ေလ်ွာ့လိုက္ရသည္။ ျပန္လည္ ဆုတ္ခြာ သြားခဲ့ သည္။ သို့ေသာှလည္း ေတာင္ျကားလမ္းမ်ား၊ လူသြားလမ္းမ်ား အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သည္။ လူသားမ်ား ဧကစာရီ က်င့္ျကံ၍ ေနရစ္ခဲ့ျကေပေတာ့။ ဒီလိုနွင့္ ရာစုနွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္ခဲ့ျပီ။

+++++++++++++++++++

ေနာင္နွစ္ေပါင္း ၅ဝဝဝ အျကာတြင္ ဗီးနပ္စ္ျဂိုလ္မွ အာကာသယာဉ္တစ္စီး ေရာက္ရွိလာေသာ အခါ အရာရာသည္ ဆံုး ခန္းတိုင္ခဲ့ျပီ ျဖစ္၏။ မိုင္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေဝးေသးေသာှလည္း တယ္လီစကုတ္မ်ား၏ ေက်းဇူးေျကာင့္ ကမဿဘာ အမည္ရွိေသာ ထိုျဂိုလ္သည္ အဘယ့္ေျကာင့္မ်ား ေနစျကာဝဠာ အတြင္း အေတာက္ပ အထြန္းလင္းဆံုး ျဖစ္ေနရ သနည္း ဆိုေသာ အေျဖကို ယာဉ္အဖြဲ့သားမ်ား သိခြင့္ရခဲ့သည္။ ျဂိုလ္တစ္ခုလံုးကို ေရခဲမ်ား ဖံုးလြွမ္းသြားခဲ့သည္ကိုး။

အျဖူေရာင္ အလံုးျကီးေပါှတြင္ ဟိုမွ သည္မွ ခ်ြန္ထြက္ေနေသာ ခပ္မဲမဲ အရာကေလးမ်ားကိုလည္း ေတြ့ရ၏။ ထိုအရာ မ်ားသည္ ေရခဲ ဖံုးလြွမ္းျခင္းဒါဏ္မွ လြတ္ကင္းခဲ့သည့္ ေတာင္ထြဋ္မ်ား ျဖစ္ေျကာင္း မျကာခင္ ေတြ့ရွိျကရသည္။ သူတို့ ေတြ့ရသည္က ထိုမ်ွသာပါ။ ေရခဲျပင္ ေအာက္မွ ပင္လယ္ျပာျပာ၊ သစ္ေတာစိမ္းစိမ္း၊ မွိုင္းညို့ လြင္ျပင္ နွင့္ ကနဿတာရ မ်ားကို သူတို့ ဘယ္ေသာအခါမွ ရွာမေတြ့နိုင္ေတာ့ျပီ။

အာကာသယာဉ္သည္ ထိုေရခဲကမဿဘာနွင့္ မိုင္တစ္ေထာင္အကြာ ပါတ္လမ္းအတြင္း ပ်ံသန္းဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထို ပါတ္လမ္း အတိုင္း ငါးရက္တိတိ ပ်ံသန္း၏။ မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုမ်ား သိန္းနွင့္ခ်ီရိုက္ယူ၏။ ဗီးနပ္စ္ သိပဿပံပညာရွင္မ်ား တစ္သက္လံုး အလုပ္လုပ္ျကေပေတာ့။

ျဂိုလ္ေပါှသို့ ဆင္းသက္ေရးသည္ မူလအစီအစဉ္တြင္ မပါဝင္ခဲ့။ သို့ေသာှ ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန့တြင္ အေျခအေန ေျပာင္းလဲ သြားသည္။ ေရဒါလွိုင္းဖမ္းစက္မ်ားက အလြန့္ အလြန္ အင္အားေဖ်ာ့ေတာ့ ေနျပီျဖစ္သည့္ ေရဒီယို အခ်က္ျပ လွိုင္းကေလး တစ္ခုကို ဖမ္းယူရရွိခဲ့သည္။ အဆိုပါ ေရဒီယိုလွိုင္းသည္ ေရခဲ ကမဿဘာေပါှမွ ထြက္ေပါှ လာေျကာင္း သံသယ ရွိစရာမလို။

ဗီးနပ္စ္ အာကာသယာဉ္မွ အခ်က္ျပသံတို့ ဆူညံစြာထြက္ေပါှလာသည္။ ထိုလွိုင္းသည္ ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ၊ ဘယ္က ဘယ္လို ထုတ္လြွင့္ေနတာလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်က္ျပလွိုင္း လြွင့္ထုတ္ေနသည့္ ေနရာကို သိခဲ့ျကပါျပီ။ အာကာသ ယာဉ္သည္ သူ၏ ပါတ္လမ္းမွ ဖယ္ခြာ၍ ေရခဲျပင္မွ ေဖာက္ထြက္ေနေသာ ေတာင္ထြဋ္ျကီးမ်ားရွိရာသို့ ဦးတည္ ပ်ံသန္း လာခဲ့သည္။ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မည္သည့္ သက္ရွိသတဿတဝါ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မ်ွ မတို့ မထိ ခဲ့သည့္ မီးခိုးေရာင္ ေက်ာက္တံုးျကီးမ်ား ရွိရာသို့———————————-။

++++++++++++

ေကာင္းကင္ယံတြင္ ေနမင္းသည္ အလ်ွံျငီးျငီး ထြန္းလင္း ေတာက္ပ လ်ွက္ရွိ၏။ တစ္ခ်ိန္ တစ္ခါ ဆီက ဗီးနပ္စ္ျဂိုလ္ ေကာင္းကင္ယံတြင္ ေန့ည မျပတ္ ဖံုးလြွမ္းထားခဲ့ေသာ ျမူတို့သည္ ခုအခါ လံုးဝ ကင္းစင္သြားခဲ့ျပီ ျဖစ္၏။ ေနေရာင္ျခည္ သည္ ဗီးနပ္ျဂိုလ္၏ မ်ိုးဆက္သစ္ တစ္ခုကို ေမြးဖြားေပးခဲ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္ငါးေထာင္ခန့္မွ စ၍ ဗီးနပ္စ္ သူ ဗီးနပ္စ္ သားတို့သည္ ေနနွင့္ ျကယ္မ်ားကို ပထမဆံုး အျကိမ္ ျမင္ေတြ့ခြင့္ ရရွိခဲ့သည္။ ေျမကမဿဘာတြင္ သိပဿပံ ပညာသည္ နကဿခတဿတေဗဒ က အစျပုခဲ့သည့္ အတိုင္း ဗီးနပ္စ္တြင္လည္း သံသရာ တစ္ေက်ာ့ျပန္ လည္လ်ွက္ ရွိ၏။

ဗီးနပ္ျဂိုလ္သားတို့ ကံေကာင္းခဲ့ျကသည္။ လူသားတို့ အံခဲရင္ဆိုင္ ျဖတ္ေက်ာှခဲ့ျကရသည့္ နွစ္တစ္ေထာင္ အေမွာင္ ေခတ္ ဆိုသည့္ ေခတ္ဆိုး၊ ေခတ္ျကမ္း၊ ေခတ္ သရမ္း ျကီးနွင့္ သူတို့ မျကံုခဲ့ျကရ။ ဓါတုေဗဒ နွင့္ အဂဿဂိရတ္ ဂဗဿဘီရ မကြဲ ျပားေသာ စမ္းတဝါးဝါး အေျခအေန တို့ကိုလည္း မျဖတ္သန္းခဲ့ရပဲ ေရာင္ျခည္ျဖာ ရူပေဗဒ နွင့္ တစ္ခါတည္း နဖူးေတြ့ ဒူးေတြ့ ေတြ့ခဲ့ျကသည္။

ပိရမစ္ မွသည္ ပန္တာဂြန္ ဒံုးပ်ံ ဆီသို့ လူသားတို့ တပင္ တပန္း အေရာက္ ခ်ီတက္ေနခ်ိန္ဝယ္ ဗီးနပ္စ္သားတို့သည္ စိုက္ပ်ိုးေရး မွသည္ စိတ္ရွုပ္စရာ ေျမဆြဲအားကို လြန္ေျမာက္နိုင္သည့္ နည္းပညာကို ေပါ့ေပါ့ ပါးပါးပင္ ရွာေဖြ ေတြ့ရွိ ခဲ့ျကသည္။

============

ဗီးနပ္စ္ သိပဿပံပညာရွင္မ်ားသည္ သူတို့၏ လွပ ေျပာင္လက္ေသာ တြားသြား ကိုယ္ခနဿဓာ တစ္ဝက္ကို ပင္လယ္ေနြးေနြး တြင္ နွစ္ျပီး က်န္တစ္ဝက္ကို ေသာင္ျပင္ ျကမ္းျကမ္းေပါှ ေမးတင္ထားျကသည္။ ဗီးနပ္စ္ျဂိုလ္တစ္ခုလံုးရွိ အေကာင္းဆံုး ဦးေဏွာက္တို့ ဤေနရာတြင္ စုေဝးမိျကျပီ။ စုေဝးရျခင္း အေျကာင္းရင္းက ေနစျကာဝဠာတြင္းရွိ တတိယ ေျမာက္ ျဂိုလ္ျဖစ္သည့္ ျဂိုလ္ျပာကို ေရခဲထု မဖံုးလြွမ္းမီ အခ်ိန္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အေျကာင္းမ်ားကို နာျကားရန္ ျဖစ္၏။

ဗီးနပ္စ္ သမိုင္းပညာရွင္သည္ သဲေသာင္ျပင္ေပါှဝယ္ ရပ္လ်ွက္ရွိသည္။ ေရထဲ တစ္ဝက္ စိမ္ေနခ်င္ေသာှလည္း သူျပ မည့္ ပစဿစည္းမ်ားက ေရထိမခံ။ မင္းပရိသတ္ စံုလင္ေသာ အခ်ိန္တြင္ သူ စကား စေျပာ၏။ ျဂိုလ္ျပာတြင္ အသံုးျပုသည့္ စာေလး တစ္လံုးကို နားလည္ ဖို့ရန္ ရာစုနွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ က်ားကုတ္ က်ားခဲ လုပ္ခဲ့ရေသာ သုေတသန အေျကာင္းကို ဋီကာ ခ်ဲ့၏။ ေရခဲ ဖံုးလြွမ္းျခင္း မရွိေသာ ေတာင္ထြဋ္ေပါှမွ ရခဲ့သည့္ ပစဿစည္းမ်ားကို ျပသရင္း စကားေျပာ၏။

“အမွန္ အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ အင္မတန္မွ အဆင့္ျမင့္တဲ့ သက္ရွိ ယဉ္ေက်းမွု တစ္ခု မ်ိုးသုဉ္းပ်က္စီး ရတဲ့ အေျကာင္းရင္း ကို က်ြန္ေတာှတို့ ခုထိ မသိေသးပါဘူး၊ သူတို့မွာ ေရခဲေခတ္ကို ရင္ဆိုင္ ေက်ာှလြွားနိုင္တဲ့ အတတ္ပညာ နဲ့ ဗဟုသုတ ေတြ လံုလံု ေလာက္ေလာက္ ရွိခဲ့မယ္ ဆိုတာ အေတာှေသခ်ာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူတို့ မလုပ္နိုင္ခဲ့ျကဘူး။ အဲဒါ ဘာျဖစ္ လို့လဲ။ က်ြန္ေတာှတို့မွာ တိက်တဲ့ အေျဖမရွိဘူး။ ေရာဂါ ဆိုး တစ္ခုခုေျကာင့္လား၊ မ်ိုးတုန္းေစမဲ့ မ်ိုးဗီဇ ျပသဿသနာ တစ္ခုခု ေျကာင္းလား၊ မ်ိုးနြယ္စု အခ်င္းခ်င္း စစ္ခင္းေလာက္တဲ့ ပဋိပကဿခ တစ္ခုခုေျကာင့္လား၊ ဘာမွ ေသခ်ာ မသိပါဘူး”

“ဒသဿသန ပညာရွင္ အခ်ို့ကေတာ့ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာေတြပိုင္ဆိုင္လာမွု ဟာ စစ္ပြဲေတြ မ်ားမ်ား ျဖစ္နိုင္တဲ့ လမ္းစ ပဲ လို့ သံုးသပ္ျကတယ္။ မျဖစ္နိုင္ဘူးလို့လဲ မဆိုနိုင္ဘူး၊ ျဖစ္နိုင္တယ္ လို့လဲ က်ြန္ေတာှတို့ ေကာက္ခ်က္ မခ်ဝံ့ဘူး။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ အဲဒီ ျဂိုလ္က သက္ရွိသတဿတဝါ ေတြနဲ့ ပါတ္သက္လို့ သူတို့ရဲ့ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ဖြဲ့စည္း တည္ေဆာက္ပံု အေျကာင္းကို က်ြန္ေတာှတို့ ဘာတစ္ခုမွ လက္ေတြ့ မသိခဲ့ရဘူး။ အဲဒီျဂိုလ္ျကီး ပ်က္စီးသြားရတဲ့ သမိုင္းေျကာင္းကို က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ပန္းခ်ီဆရာေတြ၊ အနုပညာ ရွင္ေတြဟာ ကိုယ္ထင္ရာ သက္ရွိ သတဿတဝါ ပံုပန္း သဏဿဍာန္ေတြ ထည့္ျပီး ဆြဲျက၊ ေရးျက၊ ဖြဲ့နြဲ့ခဲ့ျကတယ္ မဟုတ္လား။ သူတို့ ဖန္တီးခဲ့ျကသမ်ွ အားလံုးဟာ က်ြန္ေတာှ တို့ရဲ့ တြားသြား ခနဿဓာကိုယ္ေတြနဲ့ပဲ တူေနခဲ့တယ္။ ဒါဟာ အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ သက္ရွိသတဿတဝါ မွန္ရင္ တြားသြား ရမယ္ လို့ ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ဖက္ ကိုယ္ယက္တဲ့ အယူအဆ ေျကာင့္ပဲ”

“ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း က်ြန္ေတာှတို့ နွစ္ပဋိေစတဿတ မ်ားစြာ ျကံုေတြ့ခဲ့ရတဲ့ ျပသဿသနာျကီးကို ေျဖရွင္းလိုက္နိုင္ျပီ လို့ ေျပာရမလားပဲ။ ခုဆိုရင္ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ ျဂိုလ္ျပာမွာ မင္းမူခဲ့တဲ့ သက္ရွိရဲ့ ပံုပန္း သဏဿဍာန္ အတိ အက် ကို ေဖာှထုတ္ နိုင္ခဲ့ပါျပီ”

အလြန္ အမင္း အံ့အားသင့္သြားျကသည့္ ဗီးနပ္စ္ သိပဿပံပညာရွင္မ်ားထံမွ တီးတိုး ေရရြတ္သံက ေဝါကနဲ ထြက္ေပါှ လာသည္။ စိတ္လွုပ္ရွားမွုဒဏ္ကို သည္းမခံနိုင္သည့္ အခ်ို့က သူတို့လုပ္ေနျကအတိုင္း သဲျပင္ေပါှ တစ္ဝက္ တင္ထားေသာ ခနဿဓာကိုယ္ကို ေရထဲသို့ စြပ္ကနဲ ျမွုပ္ပစ္ လိုက္ျကသည္။ အေျခအေနျငိမ္သက္သြားသည္ အထိ သမိုင္း ပညာရွင္ျကီးသည္ သည္းခံ ေစာင့္ဆိုင္းေနရသည္။ ကုန္းေပါှတြင္ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ျကာျကာေနနိုင္ရန္ ဆြတ္ဖ်န္းထား သည့္ ေဆးရည္မ်ား တန္ခိုးျဖင့္ သူကေတာ့ ဟန္မပ်က္ ေနနိုင္သည္။ သူ စကားဆက္လိုက္သည္။

“ျဂိုလ္ျပာေပါှက ရလာတဲ့ ပစဿစည္းေတြထဲမွာ အံ့အားသင့္စရာ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ သတဿတုျပားေလးတစ္ခ်ပ္ပဲ။ ဘာနဲ့ လုပ္ထားမွန္း မသိ၊ ဘာအတြက္ အသံုးခ်ရမွန္းလည္း မသိလို့ က်ြန္ေတာှတို့ အလြန္ကို စိတ္ရွုပ္ခဲ့ျကရတယ္။ အင္မတန္ အပင္ပန္းခံျပီး ေဖာှထုတ္ေတာ့မွ အဲဒီ သတဿတုျပားကေလးဟာ ပံုရိပ္ေပါင္း သန္းနဲ့ခ်ီ သိုဝွက္ထားနိုင္တဲ့ မွတ္ ဉာဏ္ျပားေလး တစ္ခုမွန္း သိခဲ့ျကရတယ္”

“ခင္ဗ်ားတို့ကို အခုျပမဲ့ ပံုရိပ္ေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာတုန္းက က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္း ျဂိုလ္ျပာ ေပါှမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဆိုတာကို ယံုေစခ်င္တယ္။ သူတို့မွာ အင္မတန္ ရွုပ္ေထြးျပီး က်ြန္ေတာှတို့ အဖို့ နားလည္ရခက္လြန္းတဲ့ ယဉ္ေက်းမွု ရွိခဲ့တယ္။ သက္ရွိေတြဟာ အင္မတန္မွ ခြန္အားလည္းရွိ၊ ျကမ္းလည္း ျကမ္းတမ္းပံုရတယ္၊ မ်ိုးနြယ္စုေတြလည္း အလြန္မ်ားျကတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုမွ တြားသြား ခနဿဓာကိုယ္ မဟုတ္ျကဘူး၊ အသိဉာဏ္ျမင့္မားတဲ့ သက္ရွိမွန္ရင္ တြားသြားျဖစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ အတဿတမာနကို ဒီ အခ်က္ဟာ အေတာှ ထိပါးေစတယ္။ ျဂိုလ္ျပာရဲ့ ဥေသ်ွာင္ျဖစ္တဲ့ သက္ရွိဟာ ခနဿဓာကိုယ္ကို မတ္မတ္ ထားျပီး ေျခ နွစ္ေခ်ာင္း၊ လက္နွစ္ေခ်ာင္းပါတဲ့ မ်ိုးနြယ္စုပဲ။ ေရခဲ မလြွမ္းမီ ကတည္းက က်ြန္ေတာှတို့ ျဂိုလ္ထက္ အဆ မတန္ေအး တဲ့ သူတို့ ျဂိုလ္ရဲ့ အေအးဒဏ္ကို ေကာင္းေကာင္းခံနိုင္ရည္ရွိတဲ့ ပံုပဲ။ ကဲ-အခု သူ့ပံုရိပ္ေတြကို က်ြန္ေတာှတို့ ျကည့္လိုက္ ျကရေအာင္”

အလြန္ျကီးမားေသာ ပံုရိပ္ေယာင္ ျမင္ကြင္းတစ္ခု ေပါှထြက္လာသည္။ ေဒါင္လိုက္ ေရြ့လ်ွားေနေသာ ထူးဆန္းသည့္ သတဿတဝါ မ်ားစြာသည္ အျကည့္ရဆိုးစြာ ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ လွုပ္ရွားသြားလာေနျက၏။ ဗီးနပ္စ္ သိပဿပံ ပညာ ရွင္တို့သည္ တစ္သက္နွင့္ တစ္ကိုယ္ မျမင္ဘူးသည့္ ထိုသတဿတဝါကို စူးစိုက္ျကည့္ေနမိျကသည္။

ထိုသတဿတဝါတြင္ တစ္လံုးနွင့္ တစ္လံုး နီးကပ္လွသည့္ မ်က္လံုး နွစ္လံုးပါ၏။ ဦးေခါင္း ေအာက္ဖက္တြင္ မျပတ္တမ္း ဖြင့္ လိုက္ ပိတ္လိုက္ လုပ္ေနေသာ အေပါက္ျကီး တစ္ေပါက္ပါ၏။ တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦး သတ္ေတာ့ ျဖတ္ေတာ့ မလို အျမဲ ပဋိ ပကဿခ ျဖစ္ေနျက၏။ အလြန္ ရယ္စရာေကာင္းေသာ ဘီးေလးဘီးတပ္ ယာဉ္တစ္မ်ိုးကို အခန့္သား စီးျကေသး၏။ ျမန္ေတာ့ အေတာှျမန္သည္။ ထိုယာဉ္မ်ားကလည္း အလြန္ျမန္ေသာ အရွိန္ျဖင့္ သြားလာရင္း မျကာခဏ ေခါင္းခ်င္း ဆိုင္ တိုက္ျကေသး၏။

ထို့ေနာက္တြင္ေတာ့ ျဖစ္ရပ္မ်ားက အလြန္ အမင္း ရွုပ္ေထြး လာခဲ့သည္။ ထိုျဖစ္ရပ္မ်ားကို သေဘာေပါက္နားလည္ရန္ အတြက္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သုေတသန လုပ္ျကရလိမ့္ဦးမည္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ျပသမွု ျပီးဆံုးသြားခဲ့သည္။ ဗီးနပ္စ္ သိပဿပံပညာရွင္မ်ားသည္ ေရေပါှ အရုပ္ေရးျပီး အ-အ အိပ္မက္ မက္သလို ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။ ရယ္စရာ ေကာင္းလွေသာ ထူးဆန္းသည့္ သတဿတဝါ ဘာေတြလုပ္ျပသြားမွန္း ဘယ္သူမွ သေဘာမေပါက္ျက။ အနည္းငယ္ သေဘာေပါက္ သလို ရွိခဲ့ျကတာ ကေတာ့ ဤပံုရိပ္မ်ားသည္ အနုပညာ တစ္ရပ္ရပ္ကို ဖန္တီးျပသထားျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ ဟူလို။

တီးတိုး ေျပာဆိုေနျကေသာ သိပဿပံပညာရွင္တို့သည္ သမိုင္းပညာရွင္၏ က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံကို ျကားလိုက္ျကရ သည္။

“ဒီ မွတ္တမ္းကေန သတင္းအခ်က္ အလက္နဲ့ ဗဟုသုတေတြ ေနာက္ထပ္ ရနိုင္ဖို့ က်ြန္ေတာှတို့ ျကိုးစားေနျကပါ တယ္။ ဒီမွတ္တမ္းကို မိတဿတူ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကူးထားျပီးျပီ။ စိတဿတေဗဒ ပညာရွင္ေတြကေတာ့ သုေတသန စလုပ္ ေနျကပါျပီ။ က်ြန္ေတာှတို့ ေအာင္ျမင္မယ္ ဆိုတာကို သံသယ မရွိပါဘူး၊ ေနာက္မ်ိုးဆက္ေတြ အတြက္ ဒီ သတဿတဝါ နဲ့ ပါတ္သက္တဲ့ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ သုေတသနကို က်ြန္ေတာှတို့ ခ်န္ထားခဲ့ခ်င္ပါတယ္”

ဗီးနပ္စ္ သိပဿပံ ပညာရွင္မ်ားသည္ ထူးဆန္းသည့္ အမူအရာျဖင့္ သူတို့ကို စိုက္ျကည့္ေနေသာ ထိုေဒါင္လိုက္ သတဿတဝါ၏ ပံုရိပ္ေသကို ေငးျကည့္ေနမိျကသည္။

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍ ဗီးနပ္စ္ျဂိုလ္တစ္ခုလံုး ျဂိုလ္ျပာ သတဿတဝါ ရူးရူးျကေတာ့သည္။ စိတ္ပညာရွင္မ်ားက ထိုသတဿတဝါ၏ စိတဿတ ေဗဒ ကို ေျခရာခံရန္ အားထုတ္သည္။ ဒသဿသန ေဗဒ သမားမ်ားက သူတို့၏ အေတြးအေခါှကို ေစာေျကာ စစ္ေဆးသည္။ စာအုပ္ေပါင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ မေမာနိုင္ မပန္းနိုင္ေရးသား ျပုစုျကသည္။

ဗီးနပ္စ္ရွိ အသိပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္ အားလံုး ေသလုေအာင္ ျကိုးစားျကေသာှလည္း အေဟာသိကံ ျဖစ္ခဲ့ျက ရသည္။ အသိရခက္စြာ သေရာှေတာှေတာှျပံုးေနေသာ လူသား၏ အျပံုးတစ္စ အဓိပဿပါယ္ကေလး ကိုေသာှမ်ွ သူတို့ မေဖာှနိုင္ျက။ စျကာဝဠာ အဆံုးထိ သူ့လ်ွို့ဝွက္ခ်က္မ်ားကို ထိုထူးဆန္းလွသည့္ အနွီ သတဿတဝါသည္ သယ္ေဆာင္၍ သြားေတာ့မည္ေလာ၊ မသိျခင္းနွင့္စ၍ မရွိျခင္းနွင့္ ဆံုးေသာ လူသား၏ လ်ွို့ဝွက္ခ်က္ကိုမွ ေဖာှထုတ္ခ်င္ေသာ ဗီးနပ္စ္ ျဂိုလ္သားမ်ားအတြက္ ထိုသတဿတဝါသည္ ဘဝနွင့္ ရင္းရေသာ သမိုင္းသင္ခန္းစာပင္ မဟုတ္တံုေလာ။

(History Lesson by Arthur C. Clarke)

ဘတ္ထ္ရြန္ သည္ ေျခလွမ္း စိတ္စိတ္ျဖင့္ ေခါက္တုန့္ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလ်ွာက္ရင္း စကား စေျပာသည္။ သူ့ အသံ က တုန္ရင္ လွိုက္ေမာလ်ွက္ ရွိသည္။

“အခုေတာ့ အားလံုး ျပီးသြားခဲ့ျပီ ယန္၊ က်ြန္ေတာှတို့ ေပးခဲ့တဲ့ အသိဉာဏ္ ပညာေတြေျကာင့္ ခင္ဗ်ားတို့ ဟာ ေနာက္မ်ိုးဆက္ ဆယ့္နွစ္ဆက္ ေလာက္အတြင္း အရိုင္းအစိုင္း ဘဝ က လြတ္ေျမာက္နိုင္မယ္ လို့ က်ြန္ေတာှ ေမ်ွာှလင့္ မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခု ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္ကေန စျပီး ဒီေတာျကီးထဲမွာ ရခဲ့တဲ့ အသိဉာဏ္ ပညာ အလင္း ကို ခင္ဗ်ားတို့ မ်ိုးဆက္ အတြင္း အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းေအာင္ လုပ္ဖို့၊ အသံုးခ်ဖို့ အနည္းဆံုး ေနာက္ထပ္ အနွစ္ တစ္သန္း ေလာက္ ျကာလိမ့္ဦးမယ္ ယန္၊ က်ြန္ေတာှတို့ လုပ္ခဲ့နိုင္တာ ဒီေလာက္ပဲ ရွိလို့ က်ြန္ေတာှ အရမ္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရ တယ္။ က်ြန္ေတာှ ဒီမွာ ေနခ်င္ ေသးေပမဲ့ တာဝန္ေတြ ရွိေသးတယ္။ ခုဆို က်ြန္ေတာှတို့ကို က်ြန္ေတာှ တို့ရဲ့ မိခင္ ကမဿဘာ က ျပန္ေခါှေနျပီ ယန္။ ဒါကို မသိက်ိုးက်ြံ ျပုေနလို့ မရဘူး”

“ခင္ဗ်ား က်ြန္ေတာှ ေျပာတာေတြကို အလံုးစံု နားလည္ပါေစ လို့ က်ြန္ေတာှ ဆနဿဒျပုပါတယ္ ယန္၊ ခု က်ြန္ေတာှ ခင္ဗ်ား အတြက္ ဒီပစဿစည္း ေတြကို ထားရစ္ခဲ့မယ္၊ ခင္ဗ်ား ဒါေတြကို ဘယ္လို သံုးရမလဲ ဆိုတာ သံုးရင္းနဲ့ သိလာပါလိမ့္မယ္၊ ဒီပစဿစည္းေတြဟာ ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ မ်ိုးဆက္ တစ္ဆက္ျပီး တစ္ဆက္ လက္ဆင့္ကမ္းျပီး သံုးရမဲ့ ပစဿစည္းေတြ၊ မေမ့နိုင္တဲ့ ပစဿစည္းေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ယန္၊ ျကည့္ ဒီဓါးဟာ ဒီလို ထက္တယ္၊ ဒီ လို ခုတ္လို့ရတယ္၊ ဒါမ်ိုးလုပ္တတ္ဖို့ ေနာင္ နွစ္ေပါင္း တစ္ရာေလာက္ ခင္ဗ်ားတို့ အခ်ိန္ေပးရလိမ့္မယ္။ ဒီပစဿစည္း ကေလးကို ျကည့္စမ္း၊ ဒီ ခလုတ္ကေလးကို ဒီလို နွိပ္လိုက္၊ ေတြ့လား၊ မီးေတာက္လာျပီ။ ရိုရိုေသေသ သံုး ရင္ နွစ္နဲ့ခ်ီျပီး မီးထြန္း နိုင္တယ္။ တျခားပစဿစည္း ေတြလည္း သံုးျကည့္ရင္းနဲ့ ဘယ္လို သံုးရမလဲ သိလာလိမ့္မယ္”

“ေကာင္းကင္ေပါှ ေမာ့ျကည့္လိုက္စမ္း ယန္၊ ျကယ္ေတြ ကို ေတြ့လား၊ ဟိုး အေရွ့ဖက္ကို ျကည့္လိုက္စမ္း၊ ျကယ္စု ကေလး ေတြ့လား၊ ဒီျကယ္စုေလး ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက အဲဒီေနရာမွာ တည္ေနတယ္ ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို့ မသိနိုင္ဘူး၊ ဒီျကယ္စု ဟာ က်ြန္ေတာှတို့ အိမ္ပဲ ယန္၊ ခုေတာ့- ခုေတာ့ အဲဒီ ျကယ္စု ပ်က္စီးရေတာ့မယ္၊ ေပါက္ကြဲမွု ေတြ ခဏ ခဏ ျဖစ္ေနျပီ။ လူေတြလည္း အမ်ားျကီး ေသခဲ့ျကျပီးျပီ၊ ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ နွစ္နဲ့တြက္ရင္ ေနာင္နွစ္ေပါင္း တစ္သိန္း ေလာက္အျကာမွာ အဲဒီ ေပါက္ကြဲမွု ေျကာင့္ျဖစ္တဲ့ အလင္းတန္းေတြကို ဒီေနရာကေန ျမင္ေတြ့ျကရမယ္၊ လူေတြ အံ့ဩျကလိမ့္ဦးမယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေန့ေန့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားတို့ မ်ိုးနြယ္စုေတြဟာ အဲဒီ ျကယ္စု ရွိတဲ့ ေနရာ ကို အေရာက္သြားနိုင္ျကလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ားတို့ေတြ က်ြန္ေတာှတို့ လုပ္ခဲ့တဲ့ အမွားမ်ိုးေတြ မလုပ္မိပါေစနဲ့ လို့ က်ြန္ေတာှ ဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္ ယန္၊ ခုေတာ့ အဲဒီ အမွားေတြက က်ြန္ေတာှတို့ ရျပီးသမ်ွ က်ြန္ေတာှတို့မွာ ရွိသမ်ွ အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးျကေတာ့မယ္”

“ခင္ဗ်ားတို့ အတြက္ကေတာ့ သိပ္ေကာင္းပါတယ္ ယန္၊ စျကာဝဠာရဲ့ အစြန္မွာ ရွိတဲ့ ခင္ဗ်ားတို့ ကမဿဘာဟာ က်ြန္ေတာှတို့ ျကယ္စု ပ်က္သုဉ္းတဲ့ အခါ ျဖစ္လာမဲ့ ေဘးအနဿတရာယ္ အားလံုးကေန လြတ္ကင္းမွာပါ။ တစ္ေန့ေန့ ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ အာကာသယာဉ္ေတြဟာ ျကယ္ေတြကို ျဖတ္သန္းျပီး က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ပ်က္သုဉ္းေနတဲ့ ျဂိုလ္ကမဿဘာေတြ ဆီ ေရာက္လာျကဦးမွာပါ၊ အဲဒီ အခါျကရင္ က်ြန္ေတာှလိုပဲ စူးစမ္းျကလိမ့္ဦးမွာ၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီကို ေရာက္သြားျကမဲ့ သူေတြဟာ သူတို့ လူျဖစ္ကာစ ေရွးနွစ္ေပါင္း သိန္းသန္းခ်ီတဲ့ အခ်ိန္ကာလ တုန္းက ဒီျမစ္ကမ္းေဘးမွာ သူတို့ရဲ့ ဘိုးေဘး တစ္ေယာက္နဲ့ အဲဒီ ပ်က္သုဉ္းေနတဲ့ ကမဿဘာက လူတစ္ေယာက္ ေတြ့ဆံု စကားေျပာခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ဘယ္ေတာ့မွ သိခြင့္ရလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဖူး”

“ေဟာ-ဟိုမွာ သူတို့ေရာက္လာျကျပီ။ က်ြန္ေတာှ့ကို ဒီထက္ အခ်ိန္ပို မေပးနိုင္ေတာ့ဘူးနဲ့ တူတယ္၊ နွုတ္ဆက္ ပါတယ္ ယန္၊ ဒီပစဿစည္းေတြကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးျပုပါ။ ဒါေတြဟာ ခင္ဗ်ားတို့ ကမဿဘာအတြက္ေတာ့ အဖိုး မျဖတ္ နိုင္တဲ့ ရတနာ ပစဿစည္းေတြပါပဲ၊ ကဲ- သြားလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ”

+++++++++++++++++++++

မပီ ဝိုးတဝါး ျကယ္ေရာင္ ေအာက္ဝယ္ အလြန္ျကီး၍ အလြန္လင္းေသာ အရာျကီး တစ္ခု ေကာင္းကင္မွ က်ဆင္း လာ၏။ ထိုအရာျကီးသည္ ေျမေပါှထိ မေရာက္၊ အျမင့္ တစ္ေနရာမွာ ရပ္နားလိုက္ျပီး ေဘးမွ စတုဂံ သဏဿဍာန္ အလင္းေပါက္ တစ္ေပါက္ပြင့္ လာသည္။ ေျပာင္လက္ေတာက္ပ ေသာ လူ့ဘီလူးသည္ ထိုအေပါက္မွ တဆင့္ ေကာင္းကင္တြင္ ရပ္နားထားေသာ အရာျကီး အတြင္းသို့ တျဖည္းျဖည္း ဝင္ေရာက္သြားသည္။ ဘတ္ထ္ရြန္ က သူ့ေနာက္က လိုက္သြား၏။ ဘတ္ထ္ရြန္သည္ ေနာက္ျပန္ တစ္ခ်က္ လွည့္ျကည့္၍ ယန့္ကို လက္ေဝွ့ယမ္းျပသည္။ ထို့ေနာက္တြင္ေတာ့ ေမွာင္မိုက္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းက ပါတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး လြွမ္းမိုးသြားခဲ့သည္။

အာကာသယာဉ္သည္ မီးခိုးေငြ့ အလား အလြန္လ်ွင္ျမန္စြာ ေကာင္းကင္သို့ ထိုးတက္သြား၏။ တျဖည္းျဖည္း ျကည့္ရင္း ျကည့္ရင္း အလြန္ ေသးငယ္ လာ၏။ လက္ထဲ ဆုတ္ကိုင္ထားလ်ွင္ပင္ ရေလာက္သည္ဟု ယန္ ထင္မိသည္။ သြားျကျပီ၊ သြားေခ်ျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တန္ခိုးေတာှ အနနဿတပိုင္ရွင္ နတ္ဘုရားမ်ား ျပန္လည္ ျကြခ်ီေတာှ မူသြားခဲ့ျကျပီ။ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ေတြ့ရေတာ့မည္ မဟုတ္။

တျငိမ့္ျငိမ့္စီးဆင္း ေနေသာ ေရျပင္အနီး အခ်ိန္ျကာျမင့္စြာ သူ မတ္တပ္ရပ္ေနမိသည္။ သူဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္၍ မရေတာ့မည့္၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း နားလည္မည္ မဟုတ္သည့္ တစ္စံု တစ္ခုကို အျပီးတိုင္ ဆံုးရွံုး လိုက္ရျပီဟု သူ့ စိတ္ထဲ ခံစားေနရသည္။ ယန္သည္ ဘတ္ထ္ရြန္ ေပးခဲ့ေသာ လက္ေဆာင္ပစဿစည္း မ်ားကို ေသခ်ာစြာ သိမ္းဆည္းလိုက္သည္။

+++++++++++++++++

ျကယ္ေရာင္ ေအာက္တြင္ အမည္မဲ့ ေျမျပင္တစ္ခု ကို ျဖတ္၍ အထီးက်န္ ပံုသဏဿဍာန္ တစ္ခုက အိမ္ အျပန္ ခရီးကို ေလ်ွာက္လွမ္းလ်ွက္ ရိွသည္။ သူ့ေနာက္တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ျမစ္ျကီးသည္ ေရမ်ားကို ပင္လယ္တြင္းသို့ တိုးတိတ္ ျငင္သာစြာ စီးဆင္းေစလ်ွက္၊ ထိုေနရာတြင္ ေနာင္ ရာစု နွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ခန့္ အျကာတြင္ ယန္၏ မ်ိုးဆက္ တို့သည္ ေဘဘီလံု ဟု သူတို့ ေခါှတြင္ေသာ ျမို့ေတာှျကီး တစ္ခု ကို တည္ေဆာက္ျကလိမ့္ဦးမည္။

=======================

သင့္လူ

(The short story of Arthur C Clarke “Encounter at Dawn”)

ပထမေတာ့ ယန္သည္ သားေကာင္ရျပီးျပီးခ်င္း ခ်ာကနဲ လွည့္ျပန္ေလ့ရွိသည္။ ေတာှျကာ သူစိမ္းက စိတ္ေျပာင္းျပီး သားေကာင္ကို မေပးေတာ့မွာ စိုးရိမ္ေနသလား မေျပာတတ္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ဘတ္ထ္ရြန္ ေမ်ွာှလင့္ ခဲ့သည့္ အတိုင္း အေရာင္ ေတာက္ပေသာ အထည္စမ်ား၊ ေက်ာက္ေရာင္စံုမ်ားျဖင့္ ဖ်ားေယာင္းျပီး ယန္ကို အခ်ိန္ အေတာှျကာေအာင္ ထိုေနရာတြင္ ေနခိုင္း၍ ရလာခဲ့သည္။ ယန္သည္ ထိုအရာမ်ားကို ျကိုက္နွစ္သက္ပံုရသည္။ ကေလး တစ္ေယာက္လိုပင္ ျမူးတူး ေပ်ာှပါးေနရွာသည္။ ခုဆို ယန္သည္ ဘတ္ထ္ရြန္နွင့္ စကားစျမည္ပင္ ေျပာဆို ေနေပျပီ။ ထိုအခ်င္းအရာ အားလံုးကို စက္ရုပ္၏ ကင္မရာ ျဖင့္ မလြတ္တမ္း မွတ္တမ္းတင္ထား၏။

တစ္ေန့ေတာ့ ဘာသာ ေဗဒ ပညာရွင္မ်ားက ထို ျမင္ကြင္းမ်ားကို သံုးသပ္ အေျဖထုတ္ျကလိမ့္မည္။ ခုေတာ့ ဘတ္ထ္ရြန္ သည္ ယန္ေျပာေသာ စကားမ်ားကို နားလည္ေအာင္ အျပင္း အထန္ ျကိုးစား အားထုတ္ ေနရ ရွာသည္။ ယန္သည္ အေျကာင္းအရာ တစ္ခုထဲကို မတူညီေသာ စကားလံုးမ်ားသံုး၍ ေျပာရံုမ်ွ မက မတူညီေသာ အေျကာင္းအရာ မ်ားကို စကားလံုး တစ္လံုးထဲ သံုး၍ ေျပာတတ္ေပေသးရာ ဘတ္ထ္ရြန္ အဖို့ ျကီးစြာေသာ အခက္အခဲ နွင့္ ျကံုရရွာသည္။

ဘတ္ထ္ရြန္ နွင့္ ယန္ တို့၏ အင္တာဗ်ူး ရက္မ်ားအတြင္း အဲထ္မန္းနွင့္ စလင္ဒါ သည္ အာကာသ ယာဉ္ကို ျဂိုလ္၏ ေနရာ အနွံ့ ခရီးနွင္ျပီးခဲ့ျပီ။ လူသားတို့ အေျခခ် ေနထိုင္ရာ ေနရာ မ်ားစြာ ေတြ့ရေသာှလည္း အားလံုးသည္ ယန္ တို့ ေလာက္သာ ယဉ္ေက်းမွု အဆင့္အတန္း ရွိေသးျကေသာေျကာင့္ သူတို့နွင့္ ထိေတြ့ဖို့ရန္ ျကိုးစား မေနျကေတာ့။

++++++++++++++++++

ကံျကမဿမာသည္ မိမိတို့ လူသားမ်ားအေပါှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး သေရာှေလွာင္ေျပာင္ရက္ပါလား ဟု ဘတ္ထ္ရြန္ မျကာ ခဏ ေတြးေနမိသည္။ စျကာဝဠာျကီး တစ္ခုလံုးတြင္ ရွားပါးလွသည့္ လူသားဆိုသည့္ သတဿတဝါတို့အား ဒီလို အေျခအေန မ်ိုးတြင္မွ အခ်င္းခ်င္း ထိပ္ထိုက္ေတြ့ဆံုခြင့္ကို ကံျကမဿမာက ေပးသနားခဲ့သည္။ ယဉ္ေက်းမွု အဆင့္အတန္း ဂိတ္ဆံုး ျမင့္မားခဲ့ျပီး ခုအခါ ပ်က္စီးမွု လမ္းေျကာင္းေပါှ ဦးတည္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ မိမိတို့ မ်ိုးနြယ္ကို ယဉ္ေက်းမွု ကလလ ရည္ျကည္ သေနဿဓတည္စျဖစ္ေသာ ဤ အရိုင္းအစိုင္း ညီရင္း အကို မ်ားနွင့္ အဘယ့္ေျကာင့္ ခုမွ ေပးေတြ့ရသနည္း။ မိမိတို့က သမိုင္း၏ နိဂံုးပိုင္းသို့ ေရာက္ခ်ိန္ဝယ္ ဤကမဿဘာမွ လူသားမ်ားက သမိုင္း၏ အရုဏ္နွင့္ ထိေတြ့ကာစ ျဖစ္ေန ျခင္းမွာ သဘာဝ တရား၏ ျဖစ္စဉ္ေပလား။

မိမိသည္ ယန္၏ ေန့စဉ္ဘဝ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု ျဖစ္လာသည္ကို ေသခ်ာလြန္းမက ေသခ်ာခ်ိန္တြင္ ဘတ္ထ္ရြန္ သည္ ယန္ကို စက္ရုပ္နွင့္ မိတ္ဆက္ေပးရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ စက္ရုပ္သည္ သတဿတုလက္ေမာင္းတစ္ဖက္ ေပါှတြင္ သားေကာင္ အေသကို တင္၍ ျမက္ပင္ရွည္မ်ားျကားမွ ဘြားကနဲ ထြက္ေပါှလာသည္။ ပထမေတာ့ ယန္ အလန့္တျကား ျဖစ္သြားသည္။ မျကာပါ။ ဘတ္ထ္ရြန္၏ ေခ်ာ့ေမာ့ေသာ စကားသံမ်ားေျကာင့္ ျပန္၍ တည္ျငိမ္သြား ခဲ့သည္။ ခ်ဉ္းကပ္လာေသာ စက္ရုပ္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ျကည့္ေနခဲ့သည္။ စက္ရုပ္သည္ သူတို့နွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ရပ္လိုက္သည္။ ဘတ္ထ္ရြန္က စက္ရုပ္ရပ္ေနရာ ေနရာသို့ လွမ္းေလ်ွာက္သြားသည့္ အခါ ယန္ပါ လိုက္သြားခဲ့သည္။ စက္ရုပ္လက္ထဲမွ သားေကာင္ကို ယူလိုက္ျပီး အံ့အားသင့္စြာ ရပ္ေနေသာ ယန့္ကို လွမ္းေပး လိုက္သည္။

သားေကာင္ကို လွမ္းယူလိုက္ေသာ ယန့္အေနျဖင့္ ဘာေတြ ေတြးေတာေနမည္ ဆိုျခင္းကို သိခြင့္ရွိလ်ွင္ ဘတ္ထ္ရြန္ သိခ်င္စမ္းလွသည္။ စက္ရုပ္သည္ ဘတ္ထ္ရြန္ ခိုင္းေစတိုင္း လုပ္တတ္သည့္ က်ြန္လား၊ သို့တည္းမဟုတ္ ဘတ္ထ္ရြန္ ကို ခိုင္းေစေနသည့္ သခင္လား ဟုမ်ား သူေတြးေတာ ဆံုးျဖတ္ေနမည္လား။ တကယ္ေတာ့လည္း အဲသလို ေတြးေတာ နိုင္ဖို့ ဆိုသည္မွာ ယန့္အတြက္ လြန္လြန္ျကူးျကူး ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ အလြန္ဆံုး သူေတြးနိုင္လွ စက္ရုပ္သည္ အမဲ လိုက္တတ္သည့္ ဘတ္ထ္ရြန္၏ မိတ္ေဆြ ဟုသာ ေတြးနိုင္ေပလိမ့္မည္။

စက္ရုပ္တြင္ တပ္ဆင္ထားေသာ အသံခ်ဲ့စက္မွ တဆင့္ စလင္ဒါ့ အသံကို ျကားလိုက္ရသည္။

“အံ့ဩ စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ျကည့္ရတာ သူဘာကိုမွ ေျကာက္တတ္ပံု မရဘူးေနာှ”

ဘတ္ထ္ရြန္က ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“ခင္ဗ်ားရဲ့ စံနဲ့ သူကို ခ်ိန္ထိုး ဆံုးျဖတ္ေနလို့ ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်၊ သူ့စိတ္အေျခအေနဟာ က်ြန္ေတာှတို့နဲ့ အလြန္ ကြာျခား တယ္ဆိုတာ သတိရဦး၊ သူ့စိတ္က အင္မတန္ ရွင္းတယ္။ ခု သူ က်ြန္ေတာှ့ကို ယံုတယ္၊ မိတ္ေဆြ အျဖစ္ သတ္မွတ္ တယ္။ ဒါေျကာင့္ က်ြန္ေတာှ လုပ္သမ်ွ အားလံုးဟာ သူ့အတြက္ အက်ိုးယုတ္စရာ မပါဘူး လို့ စိတ္ဒံုးဒံုးခ် ထားတဲ့ ပံု ေပါှတယ္”

“သူတို့ တစ္မ်ိုးလံုး ဒီအတိုင္းျဖစ္ပါ့မလား၊ တစ္ေယာက္ထဲနဲ့ အားလံုးကို ျခံုငံု သံုးသပ္ဖို့ေတာ့ ခက္လိမ့္မယ္။ စက္ရုပ္ကို ရြာထဲ လြွတ္လိုက္ရင္ ဘယ္လို ျဖစ္မလဲ မသိဘူး”

အဲထ္မန္းက ဝင္ေျပာလိုက္သည္။

“ေဟာ- ခု ဆရာ ဝင္ေျပာ လိုက္လို့ သူ အျကီး အက်ယ္ အံ့ဩ ေနျပီ။ သူ့ဘဝမွာ လူတစ္ေယာက္ထဲက အသံ နွစ္သံ ထြက္လာတာ တစ္ခါမွ ျကားဖူးပံု မရဘူး”

“က်ြန္ေတာှတို့နဲ့ နဖူးေတြ့ ဒူးေတြ့ ေတြ့ရင္ သူ အမွန္ကို သိနိုင္ေလာက္လား” စလင္ဒါ့ အသံ ေပါှလာျပန္သည္။

“က်ြန္ေတာှေတာ့ မထင္ဘူး။ စက္ရုပ္ကို က သူ့အတြက္ အံ့ဩ စရာ ျဖစ္လွျပီ။ သို့ေသာှ သူျမင္ဖူးတဲ့ မီးတို့ လ်ွပ္စီး တို့ မိုးျကိုး တို့ထက္ေတာ့ ပိုျပီး အံ့ဩလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး”

“ကဲ- ဟုတ္ျပီ ဘတ္ထ္ရြန္၊ ခုဘာဆက္လုပ္မလဲ၊ သူ့ကို ယာဉ္ထဲ ေခါှလာမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္း သူတို့ရြာ ကို လိုက္သြားမလား” အဲထ္မန္းက စိတ္မရွည္ေတာ့သည့္ ေလသံျဖင့္ ေမးလိုက္သည္။

ဘက္ထ္ရြန္က ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေနသည္။

“က်ြန္ေတာှေတာ့ အေလာတျကီး မလုပ္ခ်င္ေသးဘူး။ ဒီလို ကိစဿစမ်ိုးမွာ တစ္ခ်က္မွားသြားရင္ ျပသဿသနာ ျကီးထြား နိုင္တယ္ ဆိုတာ ဆရာ သိတဲ့ အတိုင္းပဲ။ သူစဉ္းစားပါေစဦး၊ မနက္ျဖန္က်ရင္ေတာ့ စက္ရုပ္ကို သူနဲ့ အတူ ရြာထဲ ထည့္ေပးလိုက္ဖို့ က်ြန္ေတာှ ျကိုးစားျကည့္မယ္”

သစ္ေတာ အတြင္း ပုန္းကြယ္ေနေသာ အာကာသယာဉ္ထဲတြင္ေတာ့ စလင္ဒါသည္ စက္ရုပ္ကို ထိန္းခ်ုပ္ေန၏။ အဲထ္မန္းကဲ့သို့ပင္ သူသည္လည္း စိတ္မရွည္ခ်င္။ သို့ေသာှ အျခားျဂိုလ္မ်ားမွ သက္ရွိမ်ားနွင့္ ပါတ္သက္၍ ဘတ္ထ္ရြန္ သည္ ဆရာ တစ္ဆူ ျဖစ္သျဖင့္ သူ့အျကံျပုခ်က္ အတိုင္း လိုက္နာရံုသာ ရွိသည္။

+++++++++++++++++

ဘတ္ထ္ရြန္သည္ ယခုအခါ စက္ရုပ္ျဖစ္ခ်င္စိတ္မ်ား ျပင္းထန္လ်ွက္ ရွိသည္။ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ သမုဒဿဒယ သံေယာဇဉ္၊ ျကင္နာျခင္း၊ သနားျခင္း၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ဘာမွ မရွိေသာ စက္ရုပ္သာ ျဖစ္လိုက္စမ္းခ်င္ဘိသည္။ သစ္ရြက္ ကေလး တစ္ရြက္ ေျကြက်လာသည္ကိုေရာ၊ ကမဿဘာတစ္ခု ပ်က္စီး သည္ကိုပါ တံုဏိဘာေဝ ျကည့္နိုင္စြမ္း ရွိခဲ့လ်ွင္ မည္မ်ွ ေကာင္းလိမ့္မည္နည္း။

ေနဝင္ေတာ့မည္။ ေတာထဲမွ အသံက်ယ္ျကီး တစ္ခုကို ယန္ျကားလိုက္ရသည္။ လူသံဟု ထင္စရာ မရွိေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေလာင္သည္။ ယန္ ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္သည္။ ေခါှသံ၊ သူ့ကို ေခါှသံ ျဖစ္၏။

ရြာထဲမွ အသံ ပလံမ်ား အားလံုး တမဟုတ္ခ်င္း တိတ္ဆိတ္ကုန္သည္။ ကေလးမ်ားသည္ ကစားေနျခင္းကို ရပ္ကာ ေနရာတြင္ပင္ ေက်ာက္ရုပ္မ်ားအလား ရပ္ေနျက၏။ ရုတ္တရက္ ျကီးစိုး လာေသာ ဆိတ္ျငိမ္မွု ျကီးကို ေျကာက္လြန္းသျဖင့္ ကေလးငယ္ေလး တစ္ေယာက္ အဲ့ကနဲ ငိုလိုက္သည့္ အသံ သဲ့သဲ့ေလး တစ္သံသာ တစ္ရြာလံုး ကို ဖံုးလြွမ္းထား၏။

သူ့တဲ ရွိရာသို့ ေလ်ွာက္လွမ္းလာျပီး တဲေထာင့္တြင္ ေထာင္ထားေသာ လွံကို ဆြဲကိုင္၍ အျပင္ထြက္လာေသာ ယန္ ကို အားလံုး ဝိုင္းျကည့္ေနျကသည္။ ေမွာင္စပ်ိုးလာျပီ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ ရြာစည္းရိုး တံခါး မ်ားမျကာမီ ပိတ္ေတာ့မည္။ ယန္ကေတာ့ ဂရုမစိုက္၊ စည္းရိုးတံခါး ဂိတ္မွ ျဖတ္သန္း၍ ရြာျပင္ကို ထြက္လိုက္သည္။ အသံျကီးသည္ သူ့ကို ေခါှေန ဆဲ။ မည္သည့္ ဘာသာ စကား နွင့္ ယဉ္ေက်းမွု ဓေလ့ ထံုးစံ မွ မလို၊ သူနားလည္သည္၊သူ့ကို အေလာတျကီး ေခါှေန ေသာ အသံ။

ရြာျပင္ ခပ္လွမ္းလွမ္း တစ္ေနရာတြင္ အသံမ်ိုးစံုနွင့္ စကားေျပာတတ္ေသာ ေျပာင္လက္ေတာက္ပသည့္ လူ့ဘီလူးျကီး ကို ေတြ့ရသည္။ သူ့ကို လိုက္ခဲ့ဖို့ ေခါှသည္။ ဘတ္ထ္ရြန္ကို မေတြ့ရ။ သူတို့ တစ္မိုင္ခန့္ လမ္းေလ်ွာက္လာ ခဲ့ျကသည္။

ျမစ္ကမ္းပါး တစ္ေနရာတြင္ ဘတ္ထ္ရြန္ ရပ္ေန၏။ တသြင္သြင္ စီးေနေသာ မဲေမွာင္သည့္ ေရမ်ားကို ေငးျကည့္ ေနသည္။ သူ့အနီးသို့ေရာက္ေသာှ ယန္တို့ကို လွည့္ျကည့္သည္။ ေတာက္ပေသာ လူ့ဘီလူးကို လက္ဟန္ တစ္ခု ျပလိုက္သည္။ လူ့ဘီလူးသည္ အေဝးသို့ ထြက္ခြာသြားျပီး ေမွာင္ထဲတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

ယန္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေစာင့္သည္။ စကားလံုး အားျဖင့္ မေဖာှျပတတ္ေသာှလည္း သူ စိတ္ထဲတြင္ ေက်နပ္ အားရ မွုမ်ား ျပည့္နွက္ေနသည္။ ထိုမ်ွေလာက္ ျကင္နာတတ္ေသာ၊ လိုတရေသာ၊ ဘုန္းေတာှ အနနဿတ၊ ကံေတာှ အနနဿတ၊ ဉာဏ္ေတာှ အနနဿတ ပိုင္ရွင္ ပုဂဿဂိုလ္ တစ္ဦး ကို သူတို့ မ်ိုးနြယ္စု အတြင္း တစ္ျကိမ္ တစ္ခါမွ မျကံုေတြ့ဖူး။

+++++++++++++++++

“ဆရာ ေျပာတာ မွန္မယ္ထင္တယ္ ဆရာ။ ဒါက ျပုျပင္ဖန္တီးထားတဲ့ လမ္းေျကာင္းပဲ။ သို့ေသာှ ဒီလမ္းကို ေတြ့လို့ ဒီျဂိုလ္မွာ အသိဉာဏ္ ျမင့္မားတဲ့ သတဿတဝါေတြ ရွိမယ္လို့ ေကာက္ခ်က္ မခ်သင့္-သင့္”

ဘတ္ထ္ရြန္၏ စကားသည္ ေျပာေနရင္း တန္းလန္း ရပ္သြား၏။ စလင္ဒါက စက္ရုပ္ကို ခ်က္ခ်င္း ရပ္တန့္ လိုက္ေစသည္။ လမ္းေျကာင္းသည္ သစ္မ်ားျဖင့္ ျခံစည္းရိုးကာထားသည့္ တဲအိမ္ကေလးမ်ား စုစည္းထားေသာ ရြာတစ္ရြာ ဆီသို့ ဦးတည္ေနပါကလား။

ျခံစည္းရိုးသည္ ရန္သူမ်ားကို ခုခံ တားဆီးမည့္ အကာအကြယ္ ဆိုသည္မွာ ထင္ရွားလြန္းလွသည္။ သို့ေသာှ ဂိတ္တံခါး မ်ားက ဟင္းလင္းပြင့္လ်ွက္၊ အထဲတြင္ေတာ့-

သူတို့ မ်က္စိ မွားစရာ အေျကာင္းမရွိပါ။ ရြာသူ ရြာသား တို့သည္ သူတို့ကဲ့သို့ပင္ ေျခတစ္စံု၊ လက္တစ္စံု ပါေသာ၊ တည့္တည့္မတ္မတ္ လမ္းေလ်ွာက္ေသာ လူမွ လူအစစ္။ သူတို့ သံုးေယာက္သား ရုပ္ျမင္သံျကား ျမင္ကြင္းကို ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ေငးျကည့္ေနသည္မွာ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျကာျမင့္၏။ ထို့ေနာက္ စလင္ဒါက စကား စတင္ေျပာဆို၏။ သူ့အသံမွာ အနည္းငယ္ တုန္ယင္ေနသည္။

“ထူးဆန္းလိုက္တာ။ က်ြန္ေတာှေတာ့ ကိုယ့္ျဂိုလ္ ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေနသလို ခံစားေနရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း တစ္သိန္းေလာက္က က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ျဂိုလ္ေပါ့။ ဆရာ၊ က်ြန္ေတာှတို့ ထြက္ခဲ့တာ အာကာသ ခရီး မဟုတ္ပဲ အခ်ိန္ ခရီး မ်ားျဖစ္ေနေရာ့သလား၊ ေနာက္ျပန္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့”

အဲထ္မန္းက ျပံုးလိုက္ျပီး-

“အေတြး မေခါင္စမ္းနဲ့ စလင္ဒါ။ အာကာသျကီး တစ္ခုလံုးမွာ တို့လို လူသားမ်ိုးနြယ္ရွိတဲ့ ျဂိုလ္ေပါင္း တစ္ရာ ေလာက္ ရွိတယ္ ဆိုတာ မင္းလည္း သိရဲ့သားနဲ့”

“ဟုတ္ကဲ့၊ သိပါတယ္ ခင္ဗ်ား၊ ဒါေပမဲ့ မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ဆိုေတာ့ ရုတ္တရက္ လက္မခံနိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္”

“ဒါေပါ့ေလ၊ စာေတြ့နဲ့ ငါေတြ့ကေတာ့ ကြာေပမေပါ့” ဘတ္ထ္ရြန္က ဝင္ေျပာလိုက္၏။ သူက ဆက္၍-

“ကိုင္း၊ လုပ္စရာ ရွိတာ ဆက္လုပ္မွ ျဖစ္မယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ စက္ရုပ္ကို ရြာထဲ လြွတ္လိုက္ရင္ေတာ့ အားလံုး ေျကာက္လန့္ျပီး ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ကုန္မယ္ထင္တယ္”

အဲထ္မန္းက ေခါင္းခါရင္း-

“ေနဦး၊ အဲသလိုေတာ့ လုပ္လို့ မျဖစ္ေသးဘူး၊ ေဒသခံ ေတြကို တို့က မိတ္ေဆြျဖစ္ေျကာင္း ျပရလိမ့္မယ္။ စလင္ဒါ- မင္းစက္ရုပ္ကို ပုန္းခိုင္းထားလိုက္၊ လံုလံုျခံုျခံုနဲ့ ရြာကို မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္ ျကည့္နိုင္တဲ့ ေနရာမွာ ပုန္းခိုင္း၊ တစ္ပါတ္ေလာက္ေစာင့္ျကည့္ျကတာေပါ့။ ဒီျကားထဲ တို့မွာ ပါလာတဲ့ လက္ေတြ့ အသံုးခ် မနုသဿသေဗဒ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ကို ဖတ္ထားျကေဟ့” ဟု အမိန့္ေပးလိုက္သည္။

++++++++++++++++++

ဇီဝ စမ္းသပ္ခ်က္မ်ားက ယာဉ္အတြင္းမွ ထြက္ခြာရန္ စိတ္ခ်ရသည့္ အေျခအေနျဖစ္ေျကာင္း သက္ေသ မျပနိုင္မီ သံုးရက္ အလို။

ဘတ္ထ္ရြန္၏ သူ့တစ္ေယာက္ထဲ ယာဉ္အျပင္ထြက္ရန္ ေတာင္းဆိုမွု ေအာင္ျမင္သြားသည္။ သူ၏ အေျကာင္းျပခ်က္ မ်ားက-

(၁) သူသည္ အျခားျဂိုလ္မွ သက္ရွိရုပ္မ်ားနွင့္ ပါတ္သက္၍ ပါရဂူေျမာက္ က်ြမ္းက်င္သူ တစ္ဦး ျဖစ္၏။ သူတစ္ ေယာက္ထဲ ေဒသခံမ်ားကို စံုစမ္းခ်ိန္တြင္ စက္ရုပ္ကို ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ထားမည္။

(၂) ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ထားေသာ စက္ရုပ္က သားရဲ တိရိစဿဆာန္မ်ား၏ အနဿတရာယ္မွ သူ့ကို ကာကြယ္ေပးနိုင္မည္။

(၃) က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ သူ့ခနဿဓာကိုယ္ ေရာဂါ ကာကြယ္ေရး အင္အားစုမ်ားက မျမင္ရေသာ ေရာဂါပိုးမ်ား၏ အနဿတရာယ္ကို ေကာင္းစြာ ကာကြယ္နိုင္မည္- ဟူသတတ္။

ဘတ္ထ္ရြန္သည္ အျပင္ဖက္တြင္ တစ္နာရီ တိတိ ေန၏။ သဘာဝ ေလာကဓါတ္နွင့္ ထိေတြ့ရသည့္ အတြက္ ကိုယ္၊ စိတ္၊ နွလံုး သံုးပါးလံုး ရြွင္လန္း ခ်မ္းေျမ့လာ၏။ အဲထ္မန္းနွင့္ စလင္ဒါ တို့သည္ ျမူးတူးေနေသာ ဘတ္ထ္ရြန္ကို မနာလို တိုရွည္ျဖင့္ ေစာင့္ျကည့္ေနယံုမွတပါး အျခားမရွိ။ စိတ္ခ်ရသည့္ ပါတ္ဝန္းက်င္ျဖစ္ေျကာင္း သက္ေသျပနိုင္သည့္ စစ္ေဆးခ်က္မ်ားက ေနာက္ထပ္ သံုးရက္ ေစာင့္ရလိမ့္ဦးမည္။ တစ္ဖက္ကလည္း စက္ရုပ္၏ ကင္မရာ မွ တဆင့္ ရြာကို အခ်ိန္ျပည့္ ေစာင့္ျကည့္ေနျကရေသးသည္။ အာကာသယာဉ္ကိုလည္း ေတာထူထပ္သည့္ သစ္ေတာ အလယ္သို့ ေရြွ့ေျပာင္းရေသးသည္။ အခ်ိန္မတိုင္မွီ ကိုယ္ထင္မျပလိုျကေသး။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေနရပ္ဌာေန မွ သတင္းမ်ားကလည္း ဆိုးသည္ထက္ ဆိုးလာသည္။ စျကာဝဠာ တံတိုင္းတြင္ ေမးတင္ လု နီးနီး အစြန္ အဖ်ားက်သည့္ ျဂိုလ္သို့ ေရာက္ေနေသာှလည္း ထို အနိဌာရံု သတင္းမ်ား၏ ထိုးနွက္ခ်က္ကို သူတို့လည္း ခံစားရသည္။ စျကာဝဠာ တစ္ခုလံုးတြင္ ျဖန့္က်က္ထားေသာ သူ၏ စြမ္းအားစုမ်ား၊ ရင္းနွီးျမွုပ္နွံမွုမ်ားကို ျပန္လည္ ရုပ္သိမ္းရေတာ့မည့္ အင္ပါယာျကီးသည္ သူတို့ကို အခ်ိန္မေရြး ျပန္ေခါှေတာ့မည္ ျဖစ္ေျကာင္း ဇာတိစိတ္ က သိနွင့္ေနျကျပီ။ သို့ေသာှ ရသမ်ွ အခ်ိန္ေလး အတြင္း အလုပ္ကို ျပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္သြားခ်င္ျကေသးသည္။

+++++++++++++++++++

ဆင္းသက္ခဲ့သည္မွာ ခုဆို ခုနွစ္ရက္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ျပီ။ စမ္းသပ္မွုမ်ားျပုလုပ္ရန္ သူတို့ အသင့္ျဖစ္ေနျကျပီ။ ေဒသခံ ရြာသားမ်ား အမဲလိုက္ရာတြင္ ဘယ္လမ္းကို သံုးသည္ ဆိုျခင္းက အစ သူတို့ စံုစမ္းျပီးခဲ့ျကျပီ။ ဘတ္ထ္ရြန္သည္ အသံုး အနည္းဆံုး၊ အသြားအလာ အက်ဲပါးဆံုး လမ္းတစ္သြယ္ကို ေရြးခ်ယ္၍ လမ္းအလယ္တြင္ ထိုင္ခံု တစ္လံုးျဖင့္ အက်အန ထိုင္ျပီး စာတစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနလိုက္သည္။

အစီ အစဉ္ တစ္ခုလံုး ရိုးရွင္းခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ထားေသာှလည္း တကယ္တမ္းမေတာ့ ဤမ်ွ မရိုးရွင္းပါ။ ဘတ္ထ္ရြန္ သည္ လိုအပ္ေသာ အကာအကြယ္မ်ား အားလံုးယူထားျပီး ျဖစ္၏။ သူနွင့္ ကိုယ္ငါးဆယ္အကြာရွိ ျခံုထဲတြင္ စက္ရုပ္သည္ ကင္မရာ မ်ားမွ တဆင့္ သူ့ကို စကဿကန့္မလပ္ ေစာင့္ျကည့္ေနသည္။ စက္ရုပ္၏ လက္ထဲတြင္ ေသးငယ္ေသာှလည္း အသက္ဇီဝိန္ကို ေျခြနိုင္ေသာ လက္နက္ငယ္ကို အသင့္ကိုင္ေဆာင္ထားျပီးျဖစ္၏။ ယာဉ္အတြင္း ထိန္းခ်ုပ္ခန္းရွိ စလင္ဒါ လက္တစ္ခ်က္ လွုပ္လိုက္လ်ွင္ ထိုလက္နက္ငယ္သည္ ပစ္ခတ္ရန္ အဆင္သင့္။

အဆိုပါ ကိစဿစမ်ားက သူတို့ အစီအစဉ္၏ အေမွာင္ျခမ္းျဖစ္သည္။ အေကာင္းဖက္မွ ျကည့္လ်ွင္ ဘတ္ထ္ရြန္၏ ေျခရင္း တြင္ သစ္ေတာထဲမွ ပစ္ခတ္ ခဲ့ေသာ သားေကာင္ အေသ တစ္ေကာင္ လွဲေလ်ွာင္းလိုက္ရွိ၏။ ဒီလမ္းမွ လာမည့္ ေဒသခံ မုဆိုးအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးရန္ စီစဉ္ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

နွစ္နာရီ ခန့္ျကာေသာှ ဆက္သြယ္ေရး ေရဒီယို မွ တဆင့္ ဘတ္ထ္ရြန္ အတြက္ သတိေပးသံ ထြက္ေပါှလာသည္။ နွလံုးခုန္သံ ျမန္လာသည္။ ေသြးမ်ား ဆူပြက္လာသည္။ အျပင္ပန္းတြင္ေတာ့ ဘတ္ထ္ရြန္သည္ ပကတိ ျငိမ္သက္လ်ွက္။

ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ျပီး လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ေမ်ွာှျကည့္လိုက္သည္။ ေဟာ- ညာဖက္လက္တြင္ လွံတစ္စင္း စြဲကိုင္ထားေသာ ေဒသခံ တစ္ဦး။ သူ့ဆီသို့ ေရွးရွုလ်ွက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေလ်ွာက္လွမ္းလာေနသည္။ ဘတ္ထ္ရြန္ ကို သူေတြ့ျမင္သြားျပီ။ ခဏ ရပ္လိုက္သည္။ ထို့ေနာက္ သတိျကီးစြာ ေရွ့ဆက္ ေလ်ွာက္လွမ္းလာသည္။ ေျကာက္စိတ္ မရွိ၊ ေျကာက္စရာလည္း မျမင္။ သူေရွ့က ဝတ္စံုဆန္းနွင့္ ထိုင္ေနသူသည္ ပါးပါးလ်ွားလ်ွား အဆစ္ အေပါက္မ်ိုးနွင့္ လက္နက္စြဲကိုင္ထားျခင္းမွ မရွိေပကပဲ။

သူတို့နွစ္ဦး ေပနွစ္ဆယ္ခန့္သာ ကြာေဝးေတာ့သည္။ ဘတ္ထ္ရြန္သည္ အားပါးတရ ျပံုးျပျပီး ထိုင္ရာမွ ထလိုက္သည္။ သားေကာင္ေသကို ကုန္းေကာက္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ေဒသခံ မုဆိုးကုိ သားေကာင္ကမ္းေပး လိုက္သည္။ သူ၏ အမူအရာသည္ မည္သည့္ လူသား မဆို နားလည္နိုင္မည့္ မိတ္ေဆြ ဖြဲ့ျခင္း အမူအရာ ဟု သူယံုျကည္၏။

++++++++++++++++

အလုပ္ျဖစ္သည္။ ေဒသခံ မုဆိုးသည္ ေရွ့သို့ ေလ်ွာက္လွမ္းလာသည္။ ဘတ္ထ္ရြန္ ေရွ့တြင္ ရပ္သည္။ သားေကာင္ ကို လွမ္းယူသည္။ ပခံုးေပါှသို့ သားေကာင္ကို ပစ္တင္လိုက္သည္။ တစ္ခ်ိန္လံုး ဘတ္ထ္ရြန္၏ မ်က္ဝန္း အစံုကို စူးစိုက္ျကည့္ေနသည္။ သူ့အျကည့္ကို အဓိပဿပါယ္မေဖာှတတ္။ သို့ေသာှ ရန္လိုသည့္ အျကည့္ေတာ့ မဟုတ္။ ျပီးေနာက္ ရြာဖက္သို့ ခ်ာကနဲ လွည့္ျပန္သြားသည္။ ဘတ္ထ္ရြန္ လိုက္လာ၊ မလာကို သံုးျကိမ္ သံုးခါ ျပန္လွည့္ျကည့္သည္။ သူ ျပန္လွည့္ျကည့္တိုင္း ဘတ္ထ္ရြန္က ျပံုးျပသည္။ လက္ေဝွ့ယမ္းျပသည္။

ထိုျဖစ္ရပ္ တစ္ခုလံုးသည္ တစ္မိနစ္ထက္ပိုမျကာ။ ဤသို့ျဖင့္ စျကာဝဠာ၏ ဟိုဖက္နွင့္ ဒီဖက္ ျဂိုလ္နွစ္ခုမွ မ်ိုးနြယ္တူ လူသားနွစ္ဦး၏ ပထမဆံုး အျကိမ္ ထိပ္တိုက္ေတြ့ဆံုပြဲသည္ ျပီးဆံုးခဲ့ရသည္။ အပိုဆာဒါး မ်ားမပါ။ မည္သူမွလည္း မိတ္ဆက္ေပးစရာ မလို။ သို့ေသာှ ဂုဏ္သိကဿခာမဲ့သည္ဟုလည္း မဆိုနိုင္။

ေဒသခံလူ ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္ အထိ ဘတ္ထ္ရြန္ ေငးေမာေနမိသည္။ ထို့ေနာက္သူသည္ ယာဉ္ အတြင္း သို့ ဆက္သြယ္လိုက္၏။

“အေျခအေန အရမ္းေကာင္းတယ္။ သူက ေျကာက္ပံုလည္း မရဘူး၊ သံသယေတာင္ရွိပံု မေပါှဘူး၊ က်ြန္ေတာှ့ အထင္ သူျပန္လာလိမ့္ဦးမယ္”

ယာဉ္မွူး အဲထ္မန္း ၏ အသံ ျကားရသည္။

“ေအး၊ ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အေျခအေနက ေကာင္းလြန္းေနတယ္။ သူေျကာက္ရင္ေျကာက္၊ မေျကာက္ရင္ ရန္ျပု မယ္လို့ တို့က ေတြးထားတာ မဟုတ္လား၊ မင္းဆိုရင္ေကာ ဘယ္လို တုန့္ျပန္ မလဲ။ တစ္ခါမွ မေတြ့ဖူးတဲ့ သူစိမ္းတစ္ေယာက္က ခုလို ျဗုန္းကနဲ လက္ေဆာင္လာေပးရင္ သူ့လို စိတ္ေအး လက္ေအး လက္ခံ နိုင္ပါ့မလား”

ဘတ္ထ္ရြန္သည္ ယာဉ္ရွိရာသို့ ျဖည္းျဖည္း သက္သာ ေလ်ွာက္လွမ္းလာခဲ့သည္။ သူ့ေနာက္ ကိုက္ အနည္းငယ္ အကြာ မွ စက္ရုပ္သည္ ထပ္ခ်ပ္ မကြာ လိုက္လာခဲ့သည္။

“က်ြန္ေတာှဆိုရင္ေတာ့ အဲသလို လုပ္မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့က ယဉ္ေက်းျပီးသား လူ့အဖြဲ့အစည္း က လူေတြကိုး ဆရာရဲ့၊ မယဉ္ေက်းေသးတဲ့ လူေတြ၊ အဲ လူရိုင္းေတြပဲ ဆိုျကပါစို့ရဲ့၊ လူရိုင္းေတြဟာ သူစိမ္းနဲ့ ေတြ့ရင္ ဘယ္လို တုန့္ျပန္ သလဲ ဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှ့အထင္ သူတို့ရဲ့ အေတြ့အျကံုေပါှ မူတည္ျပီး တုန့္ျပန္မယ္လို့ ထင္တယ္။ ဒီလူ ဘာလို့ ဒီလို တုန့္ျပန္သလဲ။ သူတို့မွာ ရန္သူ မရွိလို့ေပါ့။ ဒီေလာက္ျကီးတဲ့ ျဂိုလ္မွာ လူေန သိပ္က်ဲပါး လြန္းေတာ့ ေတြ့ဖို့ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္ မဟုတ္လား၊ ဆိုေတာ့ သူတို့မွာ ေျကာက္စိတ္ မရွိဘူး၊ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ပဲ ရွိတယ္ လို့ က်ြန္ေတာှေတာ့ ယူဆတယ္”

စလင္ဒါ က ရုပ္သံ ျမင္ကြင္းကို ျကည့္ရွုေနရင္းက-

“သူတို့မွာ ရန္သူ မရွိဘူး ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို့ ရြာကို ျခံစည္းရိုး ကာထားသလဲ” ဟု ဝင္ေမးလိုက္သည္။

“ရန္သူဆိုတာ လူသား ရန္သူ မရွိဘူးလို့ ဆိုလိုတာေလ။ သားရဲ တိရိစဿဆာန္ ရန္ေတာ့ ရွိခ်င္ ရွိမွာေပါ့။ တကယ္လို့ အဲသလို ျဖစ္ခဲ့ရင္ က်ြန္ေတာှတို့ အလုပ္ဟာ အေတာှ လြယ္ကူ ေခ်ာေမြ့သြားျပီ မဟုတ္လား”

“သူျပန္လာဦးမယ္လို့ ထင္တယ္ေပါ့”

“သူလာကို လာမွာ၊ စူးစမ္းခ်င္စိတ္နဲ့ ေလာဘစိတ္က သူ့ကို က်ြန္ေတာှ့ဆီ တြန္းပို့ဦးမွာ၊ ေနာက္နွစ္ရက္ ေလာက္ဆို က်ြန္ေတာှတို့ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္ေနေလာက္ျပီ”

+++++++++++++++

အာကာသယာဉ္ ပိစိေကြး ကေလးမွာ မိခင္ ယာဉ္မျကီးမွ အလင္းနွစ္ တစ္ရာ အကြာ နဂါးေငြ့တန္း အစြန္းရွိ ဟို တစ္လံုး ဒီတစ္လံုး ျပန့္ျကဲ ေနေသာ ျကယ္မ်ား ဆီသို့ဦးတည္ ေနသည္။ ထိုသို့ေသာ အာကာသ ယာဉ္ငယ္ ကေလး ထဲမွာပင္ လူ့ယဉ္ေက်းမွု ဆိုသည့္ အရိပ္မည္းျကီးက မလြတ္နိုင္ေသးပါ။ ထို အရိပ္မည္းျကီး ေအာက္ဝယ္ မိမိတို့ ေနအိမ္ မ်ားနွင့္ မေမ်ွာှမွန္းနိုင္ေလာက္ေအာင္ ကြာေဝး လာခဲ့ျကျပီ ျဖစ္ေသာ သိပဿပံ ပညာရွင္မ်ားသည္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပီးဆံုးျခင္း မရွိသည့္ ၎တို့၏ အာကာသ ေလ့လာေရး လုပ္ငန္းျကီးကို စြမ္းစြမ္း တမံ ေဆာင္ရြက္ေနျကသည္။အာကာသ ယာဉ္ငယ္ ကေလးအတြင္း ယာဉ္အဖြဲ့သား သံုးဦးသာ ပါဝင္၏။ သို့ေသာှ သိပဿပံ အသိပညာ မ်ားစြာ နွင့္ ဘဝ သက္တမ္း တစ္ဝက္ေလာက္ အာကာသ သုေတသန လုပ္ငန္းထဲ ျမွုပ္နွံ ထားခဲ့ျကသည့္ အေတြ့အျကံု မ်ားကို သယ္ေဆာင္ လာနိုင္ခဲ့ျကသည္။ ေမွာင္မဲ တိတ္ဆိတ္ေသာ မဟူရာ အာကာသ ညဉ့္ယံ ေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာှျဖတ္ လာခဲ့ျကျပီးေနာက္ ေရွ့တြင္ ေတြ့ေနရျပီ ျဖစ္ေသာ ျကယ္ကေလးက သူတို့ နွလံုးသားမ်ားကို ပူေနြး လာေစ ခဲ့သည္။ သူတို့၏ ေနမင္းထက္ အနည္းငယ္ ပိုျကီး၍ ပိုလည္း ေတာက္ပ ေသာ ထိုျကယ္ နွင့္ တကြေသာ ျဂိုလ္စု အေျကာင္းကို ငယ္စဉ္ ေတာင္ေက်း ကေလး ဘဝ ထဲက ဒဏဿဍာရီ တစ္ခု အျဖစ္ ျကားဖူးခဲ့ျကသည္။ ခုေတာ့ နဖူးေတြ့ ဒူးေတြ့ ျကံုေတြ့ ျကရေတာ့မည္။

ဤျဂိုလ္စု၏ ပထမဆံုး ျဂိုလ္ကို သူတို့ ေတြ့ခဲ့ျကရ ျပီးျပီ။ ဧရာမ ျဂိုလ္ျကီး မဟာ ျဖစ္၏။ သက္ရွိ မ်ား ေပါက္ဖြား ေနထိုင္ဖို့ရန္ အတြက္ေတာ့ အဆင္သင့္ ျဖစ္ပံု မရေသး။ ေအးလြန္းလွသည္။ သို့နွင့္ ျကယ္ရွိရာဖက္သို့ ဦးတည္၍ ဆက္လက္ ခရီးနွင္ လာခဲ့ရာ ခုေတာ့ အက်ိုး ခံစားရ ေပျပီ။

ဦးတည္ရာ ျဂိုလ္ကို မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ေတြ့လိုက္ျကရသည့္ တခဏ မွာေတာ့ သံုးဦးသား ရင္ထဲက တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲ နာျကင္ လာျကသည္။ ျမင္ကြင္း အားလံုး သည္ သူတို့နွင့္ ရင္းနွီးလွသည္။ စိမ္းျပာေရာင္ ပင္လယ္ျပင္ျကီး မ်ားထဲတြင္ ထီးထီးျကီး ေပါှေနသည့္ က်ယ္ဝန္း လွစြာေသာ ကုန္းေျမျပင္ျကီးမ်ား၊ နွင္းထု ကဗဿဗလာ ဖံုးလြွမ္း လ်ွက္ ရွိေသာ ဝင္ရိုးစြန္း နွစ္ဖက္။ ေနရာ ကြက္၍ ျဖစ္ေပါှေနေသာ သဲကနဿတာရမ်ား။ အရာ အားလံုးသည္ သူတို့၏ ခ်စ္လွစြာ ေသာ အိမ္ ျဖစ္သည့္ ျဂိုလ္ျပာ နွင့္ တူ-တူနိုင္လြန္းလွသည္။ ဒီျဂိုလ္တြင္ ဇီဝရုပ္ျဖစ္ေသာ သက္ရွိတို့ က်ိန္းေသ ရွင္သန္ ေပါက္ဖြား လ်ွက္ ရွိမည္ကို ကြာေဝးလွေသာ ဤေနရာမွပင္ သူတို့ ခန့္မွန္းမိျကသည္။

ေလထုထဲသို့ ဝင္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ မ်က္စိ တစ္ဆံုး က်ယ္ျပန့္လွေသာ ေျမျပင္ျကီးကို သူတို့ အငမ္း မရ ေငးျကည့္ ေနမိျကသည္။ မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ သမပိုင္း ေဒသ တစ္ေနရာသို့ သူတို့ အာကာသယာဉ္ ဆင္းသက္နိုင္လိမ့္မည္။

+++++++++++++++++

အာကာသယာဉ္သည္ တိမ္ကင္းစင္ေသာ ေကာင္းကင္ျပင္မွ တဆင့္ က်ယ္ေျပာလွသည့္ ျမစ္ျကီး တစ္စင္း ဆီသို့ ေရွးရွု ပ်ံသန္း လိုက္၏။ ေရစပ္ရွိ ျမက္ရိုင္းပင္ရွည္မ်ား ျကားတြင္ ျငိမ္သက္ ညက္ေညာစြာ ဆင္းသက္လိုက္၏။

သူတို့ သံုးဦးလံုး တုပ္တုပ္မ်ွ မလွုပ္ျက။ စက္ကိရိယာမ်ားက လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ရွိသည္မ်ားကို အလိုေလ်ွာက္ လုပ္ေဆာင္ ျပီးသည္ အထိ ေစာင့္ဆိုင္းေနျက၏။ ထိန္းခ်ုပ္ စက္ခလုပ္ခံုမွ ေရာင္စံု မီးေရာင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္၍ တိုးညွင္းေသာ အခ်က္ျပသံ တစ္ခ်က္ ျကားလိုက္ရျပီးေနာက္ ယာဉ္မွူး အဲ့ထ္မန္းသည္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခ်ရင္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္ ၏။

“တို့ ကံေကာင္းတယ္။ တကယ္လို့ ေရာဂါ ရွာေဖြေရး စစ္ေဆးခ်က္ေတြက ျပသဿသနာ တစ္စံု တစ္ရာ မေတြ့ခဲ့ဘူး ဆိုရင္ အကာ အကြယ္ ဝတ္စံု ေတြ မပါပဲ အျပင္ ထြက္နိုင္လိမ့္မယ္။ မင္းေရာ ဘာေတြ့ထားသလဲ ဘတ္ထ္ရြန္”

“အနည္းဆံုးေတာ့ ပထဝီဝင္ အေနအထားက စိတ္ခ်ရပါတယ္ ဆရာ၊ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း ေပါက္ကြဲမဲ့ မီးေတာင္ ေတြ ဘာေတြ မရွိဘူး။ ျမို့ျပ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ အရိပ္လကဿခဏာ လည္းမရွိဘူး။ ယဉ္ေက်းမွုလြန္ေခတ္ကိုမ်ား က်ြန္ေတာှ တို့ေရာက္ေနျကတာလား”

“ယဉ္ေက်းမွု မစရေသးတာလည္း ျဖစ္နိုင္တာပဲ”

ဘတ္ထ္ရြန္က ပုခံုးတြန့္ျပလိုက္၏။

“ဘာမဆို ျဖစ္နိုင္တာပဲ။ က်ြန္ေတာှတို့ အခ်ိန္ေပးျပီး ေလ့လာနိုင္ဖို့ပဲ လိုတယ္”

“တို့ အဲသေလာက္ အခ်ိန္မရဘူး” တတိယ ယာဉ္အဖြဲ့သား ျဖစ္သည့္ စလင္ဒါက မိခင္ ယာဉ္မျကီးနွင့္ ဆက္သြယ္ ထားေသာ သတင္းအခ်က္အလက္ ေပးပို့စက္ကို ျကည့္ရင္း ဝင္ေျပာလိုက္သည္။ သူတို့ သံုးေယာက္ ေခတဿတ တိတ္ဆိတ္ သြားခဲ့ျကသည္။ စလင္ဒါသည္ ထိန္းခ်ုပ္ စက္ခလုပ္ခံု သို့ ေလ်ွာက္လွမ္းသြားျပီး ခလုပ္တစ္ခုကို နွိပ္လိုက္ သည္။

အသံသဲ့သဲ့ တစ္ခ်က္ ျကားလိုက္ရျပီး ယာဉ္၏ ဦးပိုင္းမွ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ေလ်ွာကနဲ ပြင့္သြား၏။ စတုထဿတေျမာက္ ယာဉ္ အဖြဲ့သား ျဖစ္ေသာ ဘက္စံုသံုး စက္ရုပ္ သည္ သတဿတုျဖင့္ ျပုလုပ္ထားသည့္ ေျခေထာက္မ်ားကို ေကြးညြွတ္လ်ွက္ ခနဿဓာကိုယ္တြင္းမွ ဆာဗို ေမာှတာ စက္မ်ားကို အလုပ္လုပ္ေစျပီး ခု ေရာက္ရွိေနေသာ ျဂိုလ္သစ္ကို ေလ့လာရန္ ထြက္ခြာသြားခဲ့ျပီ။

+++++++++++++++

ယာဉ္အတြင္းမွ ဧရာမ ရုပ္ျမင္သံျကားစက္ျကီး သည္ စက္ရံုမွ ေပးပို့ေသာ ပံုရိပ္မ်ားျဖင့္ သက္ဝင္လွုပ္ရွားလာခဲ့သည္။ ေလယူရာတိမ္း ယိမ္းနြဲ့ေနေသာ ျမက္ရိုင္းပင္ စိမ္းစိမ္းမ်ား၊ သစ္ပင္ ထြားထြားျကီးမ်ား၊ ေရမ်ား တသြင္သြင္ စီးဆင္း ေနေသာ ျမစ္ျကီး နဒီတို့၏ ျမင္ကြင္းမ်ား။ စလင္ဒါ က ခလုတ္တစ္ခုကို နွိပ္လိုက္သည္။ ကင္မရာ ပါေသာ စက္ရုပ္၏ ေခါင္းသည္ ျဖည္းညွင္းစြာ လည္ပါတ္ျပီး ပါတ္ပါတ္လည္ ျမင္ကြင္းမ်ား ရုပ္ျမင္သံျကားတြင္ ပံုေပါှလာ၏။

“ကဲ- ဘယ္လမ္းက သြားျကမလဲ”

စလင္ဒါက က်န္နွစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္သည္။

“ဟို-သစ္ေတာအုပ္ထဲ အရင္သြားျကည့္တာေပါ့။ တိရိစဿဆာန္ေတြ ရွိခဲ့ရင္ အဲဒီမွာ ေတြ့ရမွာပဲ” ယာဉ္မွူး အဲ့ထ္မန္း က ေျပာလိုက္၏။

“ဟိုမွာ ျကည့္ျကစမ္း” ရုပ္ျမင္သံျကားကို တစ္ခ်ိန္လံုး စိုက္ျကည့္ေနေသာ ဘတ္ထ္ရြန္က အလန့္တျကား ေအာှလိုက္သည္။ ေကာင္းကင္တြင္ ပ်ံသန္းေနေသာ အမည္းစက္ကေလး တစ္ခု။ စလင္ဒါ ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ကီးဘုတ္ ခလုတ္ခံုကို ထိေတြ့ လိုက္ျကသည္။ စက္ရုပ္၏ ေခါင္းရွိ ကင္မရာသည္ ထိုအရာကို အနီးကပ္ဆြဲ၍ ရိုက္ျပ သည္။ အျမင္မွားစရာ မရွိ။ ေတာင္ပံျဖန့္၍ ပ်ံသန္းေနေသာ ဌက္တစ္ေကာင္၏ ပံုရိပ္ ရုပ္ျမင္သံျကားတြင္ ေပါှလာသည္။ စလင္ဒါက ေျပာလိုက္သည္။

“ကဲ-ခရီးစဉ္ စျကစို့”

++++++++++++++

စက္ရုပ္လွုပ္ရွားမွုေျကာင့္ ျမင္ကြင္းမ်ားသည္ အနည္းငယ္ ယိမ္းထိုး လွုပ္ရွားလ်ွက္ ရွိေသာှလည္း ျကည့္က်င့္ ရေနျပီ ျဖစ္ေသာ သူတို့ အတြက္ အေနွာက္အယွက္ မျဖစ္ပါ။ သူတို့ စိတ္အစဉ္သည္ စက္ရုပ္နွင့္ အတူ ယဉ္ေက်းမွု နွင့္ အတတ္ပညာ အဆင့္အတန္းျမင့္မားလြန္းလွျပီ ျဖစ္သည့္ သူတို့ တေတြ တစ္ျကိမ္ တစ္ခါမွ ေျခမခ်ဖူးေသာှလည္း ရင္းနွီး လြန္းလွသလို ျဖစ္ေနသည့္ ဤျဂိုလ္ကို ကမဿဘာကုန္ က်ယ္သေရြ့ လိုက္လံ စူးစမ္းေနျကသည္။ ျမက္ရိုင္း တို့၏ အထိအေတြ့နွင့္ တိုးေဝွ့လာေသာ ေလေျပ ကေလးေျကာင့္ ပါးကေလးေတြ ေအးသြားသလိုေတာင္ ခံစားေနျကရ၏။

ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် အျပင္ထြက္ ေလ့လာဖို့ ကိုေတာ့ အခ်ိန္ယူရလိမ့္ဦးမည္။ သဘာဝသည္ သေဘာေကာင္း သေယာင္ အားပါးတရ ျပံုးေနေသာ မ်က္နွာေအာက္ဝယ္ ေျကာက္မက္ဖြယ္ ဦးေခါင္းခြံကို ဖန္တီးထားတတ္သည္။ ေျကာက္မက္ဖြယ္ သားရဲမ်ား၊ အဆိပ္ျပင္းသည့္ တြားသြားေကာင္မ်ား အျပင္ မျမင္ရသည့္ ဘက္တီးရီးယား နွင့္ ဗိုင္းရပ္စ္ ကဲ့သို့ ေရာဂါပိုးမ်ားနွင့္ ျပည့္နွက္ေနနိုင္သည့္ အတြက္ ေလ့လာစူးစမ္းသူအဖို့ ေသလမ္းက တစ္ေထာင္ နွစ္ေထာင္ ျဖစ္ေနလ်ွင္ ခက္ရခ်ိမ့္။ သူတို့ကို ကူစရာ၊ ကယ္စရာ မ်ားက အလင္းနွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ အေဝးတြင္ က်န္ရစ္ ခဲ့ျကျပီ။

ထိုသို့ေသာ အေျခအေနတြင္ စက္ရုပ္ကို ေလ့လာေရး ခရီးလြွတ္ျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပသည္။ ဘက္တီးရီးယား ကို မမွု၊ ဗိုင္းရပ္စ္ ကို မျဖံု၊ သားရဲ ကို ျပန္လွန္ တိုက္ခိုက္ရန္ လက္နက္ အျပည့္အစံု ပါသည့္ စက္ရုပ္ သည္ တစ္ရုပ္ပ်က္စီးသြားလ်ွင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ရုပ္ျဖင့္လည္း ခ်က္ျခင္း အစားထိုး နိုင္ေသးသည္။

ျမက္ေတာ တစ္ေလ်ွာက္ သြားရာလမ္းတြင္ မည္သည့္ အေနွာက္အယွက္မွ မေတြ့။ ကင္မရာ ျမင္ကြင္းတြင္ မေပါှေလာက္ေအာင္ ေသးငယ္သည့္ သတဿတဝါေလးမ်ားေတာ့ ရွိေကာင္းရွိမည္။ သို့ေသာှ စက္ရုပ္သည္ က်န္းမာ ပကတိ၊ ခ်မ္းသာ အတိျဖင့္ သူ၏ လုပ္ငန္းကို ေဆာင္ရြက္ေနသည္။

စက္ရုပ္သည္ သစ္ေတာ အနီး သို့ခ်ဉ္းကပ္မိေသာ အခါ စလင္ဒါက စက္ရုပ္၏ အသြားနွုန္းကို အနည္းငယ္ ေလ်ွာ့လိုက္သည္။ သစ္ရြက္မ်ား၊ သစ္ကိုင္းမ်ား သည္ သူတို့ ျမင္ကြင္း အေပါှမွ တျဖည္းျဖည္း ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ ျကသည္။

+++++++++++++++++++++

ထင္ထားခဲ့ျကသည့္ အတိုင္း သစ္ေတာသည္ သက္ရွိတို့ျဖင့္ ျပည့္နွက္လ်ွက္ ရွိသည္။ တစ္ခ်ို့က ဥမွ ေပါက္စ၊ တစ္ခ်ို့က သစ္ပင္၊ သစ္ကိုင္းမ်ားေပါှတြင္ တြဲရရြဲ ခိုလ်ွက္၊ တစ္ခ်ို့က ေလေပါှမွာ ပ်ံသန္းလ်ွက္။ ပင္မ ယာဉ္စခန္း ကို ျပန္ေရာက္လ်ွင္ သုေတသနလုပ္ျကမည့္ ဇီဝ ေဗဒ ပညာရွင္မ်ား အတြက္ ထိုသတဿတဝါမ်ားကို အေသးစိတ္ ဓါတ္ပံုရိုက္ယူရသည္။

ေတာအုပ္ထဲမွ ထြက္ေတာ့မည့္ အရိပ္အေယာင္မ်ား ျမင္ေတြ့လာရေသာ အခါ စလင္ဒါသည္ စိတ္သက္သာရ ရာစြာ ျဖင့္ သက္ျပင္းခ်မိ၏။ စက္ရုပ္ကို သစ္ေတာထဲတြင္ လိုရာ ခရီးကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္ေစရန္ ထိန္းခ်ုပ္ရေသာ အလုပ္သည္ ပင္ပန္းလွ၏။ ထိုသို့ စဉ္းစားေနခ်ိန္တြင္ ရုပ္ျမင္သံျကားမွ ျမင္ကြင္းသည္ ရုတ္တရက္ခ်က္ခ်င္း အသံက်ယ္ျကီး တစ္ခု ျကားလိုက္ရ အျပီး ေဇာက္ထိုးမိုးေမ်ွာှ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။ ျမင္ကြင္းသည္ ေျမျကီးကို ရိုက္ျပ ေန၏။ စက္ရုပ္ေတာ့ လဲက် ေနျပီ။

“ဘာျဖစ္တာလဲ။ ခလုပ္မ်ား မွားနွိပ္မိသလား” ယာဉ္မွူး အဲထ္မန္းက အထိတ္တလန့္ ေရရြတ္လိုက္သည္။

စလင္ဒါ၏ လက္ေခ်ာင္းမ်ား ကီးဘုတ္ ခလုတ္ခံုေပါှတြင္ သြက္လက္စြာ ေျပးလြွားသြားျကသည္။

“ေနာက္ကေန တိုက္ခိုက္ခံရတာပါ။ ထိန္းခ်ုပ္လို့ ရပါေသးတယ္”

စက္ရုပ္သည္ ထိုင္လ်ွက္ပံုစံသို့ ေျပာင္းသြားျပီး ေခါင္းသည္ ေနာက္သို့ လည္သြား၏။ ျပသဿသနာ၏ ဇစ္ျမစ္ကို ရွာေဖြ ရန္ အခ်ိန္မ်ားစြာ မျကာလွ။ ေပအနည္းငယ္အကြာတြင္ အျမီးကို ေထာင္လ်ွက္ သြားစြယ္ျကီးမ်ားကို ျဖဲကာ စက္ရုပ္ကို ျကည့္၍ မာန္ဖီေနေသာ သားရဲ တိရိစဿဆာန္ တစ္ေကာင္ကို ေတြ့ရသည္။ ထပ္မံ တိုက္ခိုက္ရန္ အားယူေနပံု ရ၏။

စက္ရုပ္သည္ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္၏။ သားရဲျကီးကလည္း ခုန္အုပ္ရန္ အေနအထားသို့ ေျပာင္းလိုက္သည္။ စလင္ဒါ့ မ်က္နွာေပါှတြင္ အျပံုးတစ္ခု ေပါှလာသည္။ ဥဩဟု ကဗဿဗည္း ထိုးထားသည့္ ခလုတ္ကို သူ့လက္မျဖင့္ နွိပ္ခ်လိုက္သည္။

စက္ရုပ္၏ ခနဿဓာကိုယ္တြင္း ထည့္သြင္းျမွုပ္နွံထားေသာ အသံခ်ဲ့စက္မွ ဥဩသံသည္ တစ္ေတာလံုး ဖံုးသြား၏။ ပဲ့တင္သံ မ်ားေျကာင့္ ေျကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆူညံ လာ၏။ သားရဲျကီးသည္ ထိတ္လန့္ဟန္ျဖင့္ ေနာက္က်ြမ္း တစ္ခ်က္ပစ္ျပီး ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

ျမင္ကြင္းကို ျကည့္ေနေသာ ဘတ္ထ္ရြန္က-

“နွစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ထပ္ အနဿတရာယ္မရွိတာ ေသခ်ာမွ ဆက္သြားျက တာေပါ့” ဟု စိုးရိမ္ မကင္း ေျပာ၏။

ယာဉ္မွူး အဲထ္မန္းက-

“တိရိစဿတာန္ေတြရဲ့ စိတဿတေဗဒ တံု့ျပန္မွု ေတြကို ငါေတာ့ ေသခ်ာ မသိဘူး။ မျမင္ဘူးတဲ့ အရာ တစ္ခုခုကို သူတို့ဟာ ဒီလိုပဲ အျမဲတမ္း တိုက္ခိုက္ေလ့ ရွိသလား”

“အင္း-တစ္ခ်ို့ တိရိစဿဆာန္ေတြကေတာ့ လွုပ္ရွားေနတဲ့ အရာမွန္သမ်ွကို ရန္လိုတဲ့စိတ္၊ တိုက္ခိုက္ခ်င္စိတ္ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ ခုနက အေကာင္လိုေပါ့။ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ တိရိစဿဆာန္ေတြဟာ အစာ အတြက္ သို့မဟုတ္ သူတို့ အတြက္ အနဿတရာယ္ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္မွသာ တံု့ျပန္ တိုက္ခိုက္ေလ့ရွိတယ္။ ဆရာ ဘာျဖစ္လို့ ဒီေမးခြန္းေမးတာလဲ။ ဒီျဂိုလ္မွာ တိရိစဿဆာန္ထက္ အနဿတရာယ္ျကီးတဲ့ သက္ရွိ တစ္မ်ိုးမ်ိုး ဒါမွမဟုတ္ စက္ရုပ္ေတြ ရွိမယ္ထင္လို့လား”

“အဲသလိုလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုနက အသားစား သားရဲျကီးကေတာ့ တို့ စက္ရုပ္ကို စားစရာ ေအာက္ေမ့ လို့ တြယ္သြားတာနဲ့ တူပါတယ္။ ဒါနဲ့ ခု စက္ရုပ္သြားေနတဲ့ ေတာလမ္းက သဘာဝ အေလ်ွာက္ျဖစ္ေနတဲ့ လမ္းနဲ့ မတူ သလိုပဲေနာှ၊ လူလုပ္ထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္”

“က်ြန္ေတာှတို့ ဆက္သြားျကည့္ရင္ သိရမွာေပါ့ ဆရာ၊ က်ြန္ေတာှေတာ့ ဒီသစ္ေတာေတြကို ျငီးေငြ့ေနျပီ” စလင္ဒါက ထိန္းခ်ုပ္ ခလုတ္ခံုေပါှ လက္တင္ရင္း ဝင္ေျပာလိုက္သည္။

++++++++++++++++