Blog အသစ္ သင့္လူ ကို လာေရာက္ လည္ပတ္ၾကပါလို႔ ဖိတ္ေခၚ လိုပါတယ္။ ဒီမွာ တို႔လို႔တန္းလန္း ထားခဲ့တဲ့ Outbreak ႀကီးကို သင့္လူ မွာ ျပန္တင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစား ေနပါတယ္။ ဘယ္လို ႀကိဳးစားသလဲ ဆိုရင္ ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ နဲ႔ ႐ိုက္ထား မိတဲ့ စာေတြကို ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၈ နဲ႔ ျပန္႐ိုက္ ဖို႔ပါ။ MS Word ေပၚမွာ စာမ်က္ႏွာ ၂၁၉ မ်က္ႏွာ ရွိတဲ့ အဲဒီ ဝတၳဳ အစအဆံုးကို သင့္လူက လက္တန္း ဘာသာျပန္၊ စာ႐ိုက္၊ ေပးပို႔ ခဲ့ေပမယ့္ ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ နဲ႔ ျဖစ္ေနတာမို႔ ဒီတစ္ခါ blog အသစ္က်ရင္ ယူနီကုဒ္ ေျပာင္းရ လြယ္တဲ့ ၂၀၀၈ နဲ႔ပဲ တင္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ ထားတာမို႔ ျပန္႐ိုက္ၿပီးမွ တင္မယ္ ဆုိၿပီး သိမ္းထား ခဲ့တာ ၾကာပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ သင့္လူ ဘာသာျပန္တဲ့ ဝတၳဳတုိ ေတြကိုလဲ ဒီမွာ မတင္ျဖစ္ပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ thintlu.com ကို ျပင္ဆင္ ေနရ လို႔ပါ။ ျပင္ဆင္တယ္ ဆိုလို႔ အေထြအထူးေတာ့ မမွတ္ ပါနဲ႔။ Blogger နဲ႔ ဘယ္လို blog လုပ္သလဲ ဆိုတာ ျပန္ၿပီး ေလ့လာ ေနရတာပါ။ အရင္တုန္းက စမ္းသပ္ဖူး ေပမယ့္ wordpress ေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ အမ်ားဆံုး ကုန္ခဲ့တာမို႔ အခုေတာ့ blogger ဟာ အသစ္လို ျဖစ္ေနပါတယ္။ blogger ကုိ ျပန္သံုးခ်င္ရတာ ကေတာ့ google ကို သေဘာက် လို႔ပဲ။ email, social networking, blogging, feed reading, photo sharing အစရွိတဲ့ service ေတြကို တခ်ိန္တည္း တေနရာတည္းမွာ account တစ္ခုထဲက သံုးရတာ သေဘာက် လို႔ပါ။

အတၱလန္တစ္ ရွာပံုေတာ္ ၿပီးဆံုးေတာ့ သင့္လူဟာ ဘာသာျပန္ စာေပကို ပိုၿပီး အခ်ိန္ ေပးလာခဲ့ ပါတယ္။ Juan ဆိုတဲ့ ကေလာင္နာမည္ နဲ႔ သမိုင္းထဲက ျမန္မာျပည္သား ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအရာကို သံသရာဟု ေခၚသည္ စတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးခဲ့ စဥ္က သင့္လူဟာ သူ႔ရဲ့ ဒြါရာဝတီမွာ ရက္ငါးရာ ကို စာအုပ္ ထုတ္ေဝဖို႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ ပါတယ္။  ဒါေၾကာင့္လဲ လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ ရွိလွတဲ့ ဒီ သမိုင္း ေဆာင္းပါး၊ က်န္းမာေရး ေဆာင္းပါး ေတြကို နာမည္ တမ်ိဳးနဲ႔ ေရးသားခဲ့တာပါ။ သမိုင္းထဲက ျမန္မာျပည္သား series ဟာ online ေပၚမွာ ေတာ္တာ္မ်ားမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေနာက္မွာေတာ့ သင့္လူဟာ ေဂဘရီရယ္ ဂါစီယာ မာေကး နဲ႔ ေတြ႔ရွိၿပီး ပဥၥလက္ သ႐ုပ္မွန္ စာေပ ေနာက္ကို ပါသြား ပါေတာ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ သင့္လူဟာ မာေကးရဲ့ ဂႏၶဝင္ ဝတၳဳရွည္ႀကီး One Hundred Years of Solitude ကုိ ေဝးလြင့္ကင္းကြာ ႏွစ္တစ္ရာ အျဖစ္ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ဘာသာျပန္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ စာအုပ္ ထုတ္ေဝဖို႔ စီစဥ္ ေနပါၿပီ။

၂၀၀၈ မွာ ဟန္ခ်က္ က စခဲ့တဲ့ ဒီ blog ဟာ ဒိုမိန္းနိမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲ ၿပီးခဲ့ ေပမယ့္ စကတည္းက တင္ခဲ့တဲ့ စာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းသိမ္း ထားခဲ့ ပါတယ္။ blog platform ကို blogger ဘက္ ျပန္ေျပာင္း လိုေသာ္ ျငားလည္း post ၂၀၀ ေက်ာ္ကို စိစစ္ ရမယ့္ အလုပ္ဟာ နည္းပညာ ကၽြမ္းက်င္မႈ အားနည္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖို႔ အခက္အခဲ တစ္ခု ျဖစ္လို႔ ေလာေလာဆယ္ hiriautatpa ကို ဒီ အတိုင္း ထားၿပီး thintlu.com မွာသာ update လုပ္သြားဖို႔ စီစဥ္ ထားပါတယ္။

အစဥ္အဆက္ အားေပး ခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းကို ေက်းဇူးလည္း အထူး တင္သလို တံု႔ျပန္မႈ အားနည္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ခြင့္လႊတ္ၾကဖို႔လည္း ေတာင္ပန္ လိုပါတယ္။ ကတိကဝတ္ေတြ ေပးၿပီး မေျပာလိုေတာ့ ေပမယ့္ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ေက်နပ္ဖို႔ နဲ႔ စာေရးသူမ်ား ပီတိ ျဖစ္ဖို႔၊ ဒီ ႏွစ္ခု ညီၫြတ္ရေအာင္ ျပန္လည္ ႀကိဳးစား ေနပါေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။

ေက်းဇူးတင္လ်က္

Hiriautatpa

ဘန္ဘာ ခရိုင္ က်န္းမာေရး ဦးစီးမွူး ေဒါက္တာ လူဂါဆာ သည္ ျပူတင္းေပါက္ ကိုဖြင့္လိုက္၏။ နံနက္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္ဝယ္ တဖ်တ္ ဖ်တ္ တလက္လက္ အေရာင္ေတာက္ေနေသာ ဇိုင္ယာျမစ္ ကို လွမ္းျမင္ ေနရ သည္။ သူ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထိုျမစ္ကို ဇိုင္ယာျမစ္လို့ မေခါှခ်င္။ ဒဏဿဍာရီလာ စိတ္လွုပ္ရွားဖြယ္ အမည္ ျဖစ္သည့္ ကြန္ဂို ျမစ္ဟုသာ အျမဲတမ္း ေခါှခ်င္သည္။ ျမစ္အေျကာင္းေတြးေနသည့္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ ၏ စိတ္သည္ အလုပ္ ဆီသို့ ျပန္ေရာက္လာ၏။ သူသည္ စာကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္လိုက္သည္။ ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံု မွ စာ။ စာမွ တကယ့္ ျပသဿသနာ စာ။ ဂ်ြန္ေနာှဒိုက္ အမည္ရွိေသာ အေမရိကန္

ေက်ာင္းသား တစ္ဦး နွင့္ အီဘိုလာ ျမစ္ နံေဘးက လယ္သမား တစ္ဦး ထူးဆန္းးစြာ ေသဆံုးသည့္ အေျကာင္း။ သာသနာျပု ဆရာဝန္၏ အဆိုအရ ထိုေဒသတြင္ ဘာမွန္းမသိေသးသည့္ ကူးစက္ ေရာဂါ ဆိုး တစ္ခု အစျပု ေနျပီ ျဖစ္၏။ ဂ်ြန္ေနာှဒိုက္နွင့္ တစ္ခန္းထဲ ေဆးရံုတြင္ ေနခဲ့ရသည့္ လူနာ နွစ္ဦး၊ လယ္သမား ကို ျပုစုသည့္ လူနာေစာင့္ ေလးဦး နွင့္ ျပင္ပ လူနာ ဌာန သို့လာျပေသာ လူနာ ဆယ္ဦးမွာ အလားတူ ေရာဂါ လကဿခဏာမ်ား ေတြ့ေနရျပီ ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာ လူဂါဆာ အဖို့ ေရြးစရာ လမ္း နွစ္သြယ္ ရွိ၏။ ပထမ တစ္လမ္းက ဉာဏ္ျကီးျကီး ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္ ေသာလမ္း ဟုဆိုနိုင္ေလာက္သည့္ ဘာမွ မလုပ္ပဲ မသိလိုက္ မသိဘာသာ ေနဖို့။ သူ့ဘာသာ ျခံုပုတ္ထဲ ေနေန ျကေသာ ေဒသတြင္းမွ ေရာဂါပိုးမ်ားကို ဘုရားမျကိုက္ နတ္မျကိုက္ သြားမဆြေလနွင့္။ အခ်ိန္တန္ ေတာ့ သူ့ဖာသာ ေပ်ာက္သြားလိမ့္မည္။ ဒုတိယလမ္းက သူ့အထက္ က်န္းမာေရး အာဏာပိုင္ အဆင့္ဆင့္ကို မိုးထိေအာင္ ဗ်ူရိုကေရစီ ေလွကားေထာင္၍ ျမို့ေတာှ ကင္ရွာဆာ အထိ ဒီအေျကာင္း သတင္းပို့၊ အေပါှဆံုး ေရာက္သြားလ်ွင္ အစည္းအေဝး ထိုင္ေတာ့ မေယာင္ေယာင္၊ ခ်က္ခ်င္းပဲ နွိမ္နင္းေတာ့ မေယာင္ ေယာင္ လုပ္ျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ပဲ ေနျကလိမ့္ဦးမည္။

ဒုတိယ လမ္းကို ေရြးလိုက္ျခင္း အားျဖင့္ အခုခ်က္ခ်င္း သူ့အတြက္ ရလာမည့္ ဆိုးက်ိုးကေတာ့ အခုလို အင္မတန္ ပူအိုက္ စိုစြတ္ ေသာ အခ်ိန္တြင္ ယမ္ဘူကူသို့ ခရီးျကမ္းနွင္ရျခင္း ျဖစ္မည္မွာ ေျမျကီး လက္ခတ္ မလြဲ။

ေဒါက္တာ လူဂါဆာသည္ သက္ျပင္းရွိုက္ရင္း အမွိုက္ပံုးထဲသို့ စာကို ပစ္ထည့္လိုက္သည္။

—————————

၁၉၇၆ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၂၃) ရက္

တစ္ပါတ္အျကာတြင္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာသည္ ဘန္ဘာေလဆိပ္တြင္ မတ္တပ္ရပ္ရင္း အိုမင္းလွျပီ ျဖစ္ေသာ ဒီစီ-၃ ေလယာဉ္ပ်ံ ဆင္းသက္လာသည္ကို တုန္လွုပ္စြာ ျကည့္ေနရ၏။ ေလယာဉ္ေပါှမွ ပထမဆံုး ဆင္းလာသူမွာ ကင္ရွာဆာမွ သူ့အထက္ အရာရွိ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္ ျဖစ္၏။ မေန့ကပဲ သူ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္ကို ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံုမွ ကူးစက္ ေရာဂါ ဆိုး အေျကာင္း တယ္လီဖုန္း ဆက္လိုက္ သည္။ အခုေတာ့ ထိုေရာဂါမွာ ေဆးရံု ဝန္ထမ္းမ်ားကိုပါ ကူးစက္ လာျပီ ျဖစ္၏။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ပါတ္ က  ထိုအေျကာင္း သတင္းပို့ထားသည့္ စာ ကို သူရခဲ့သည္ ဆိုျခင္းကိုေတာ့ ထည့္မေျပာ။

ဆရာဝန္ နွစ္ဦး ဖက္လဲ တကင္း နွုတ္ဆက္ျကျပီးေနာက္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ၏ တိုရိုတာ ကိုရိုလာ ကားေပါှ သို့ တက္လိုက္ျကသည္။

ခရီးေရာက္မဆိုက္ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္က ယမ္ဘူကူ သတင္းေမး၏။ ေဒါက္တာ လူဂါဆာ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီေန့မနက္ေရာက္သည့္ သတင္းအရ ရြာသူ ရြာသား တစ္ရာ့ ေလးဆယ္ နွင့္ ေဆးရံု ဝန္ထမ္း (၁၁) ေယာက္ ေသျပီးခဲ့ျပီ။ ေဆးရံုလည္း ပိတ္လိုက္ ျပီ ဟု ဆို၏။

ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္က ဘန္ဘာ ခရိုင္ တစ္ခုလံုးကို ကြာရန္တင္း လုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် လိုက္သည္။ ကြာရန္တင္း ဆိုသည္က ထိုေဒသ တစ္ခုလံုးရွိ လူမ်ားကို ေရာဂါ ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိသူမ်ားဟု သတ္မွတ္၍ အျခား ေဒသမ်ားသို့ ေျပာင္းေရြ့ခြင့္ ပိတ္ပင္ တားဆီးလိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။ အနုနည္းနွင့္ တား၍ မရလ်ွင္၊ ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္၍ အျကမ္းနည္းျဖင့္ တားရလိမ့္မည္။

ဘူးခ်တ္ဒ္ သည္ ကင္ရွာဆာသို့ ဖုန္းအျကိမ္ျကိမ္ေခါှျပီးေနာက္ မနက္ျဖန္ ယမ္ဘူကူ သြားဖို့ အသင့္ျပင္ ထား ရန္ ေဒါက္တာ လူဂါဆာကို ညြွန္ျကား၏။ အေျခအေနကို မ်က္ျမင္ ကိုယ္ေတြ့ ေတြ့ရမွ ျဖစ္မည္။

———————-

၁၉၇၆ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၂၄) ရက္

ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ တိတ္ဆိတ္လ်ွက္ ရွိသည့္ ယမ္ဘူကူ သာသနာျပု ေဆးရံုသည္ ဆရာဝန္ နွစ္ဦးကို ေအးစက္ တုန္လွုပ္ဖြယ္ ျကိုဆိုလ်ွက္ ရွိသည္။ အပုပ္နံ့လွိုင္ေနသည့္ ေဆးရံု။ အဝင္ဝတြင္ ဟိုသည္ ေလ်ွာက္ ေျပး ေန ေသာ ျကြက္တစ္ေကာင္သာ ရွိ၏။ လန္ရိုဗာ ကားေပါှမွ လက္ကိုင္ပုဝါ ကိုယ္စီ နွာေခါင္းစီးျပီး ဆင္းခဲ့ ျကေသာ ဆရာဝန္ျကီး နွစ္ဦးသည္ အနီးဆံုး အေဆာက္အဦးထဲသို့ မရဲတရဲ ေခ်ာင္းျကည့္ လိုက္ျကသည္။ အထဲ တြင္ ပုပ္သိုးစ ျပုေနေသာ အေလာင္း နွစ္ေလာင္း။ တတိယေျမာက္ အေဆာက္အဦးထဲတြင္ေတာ့ ေမ်ွာှလင့္ မထားေသာ ျမင္ကြင္း တစ္ခုကို သြားေတြ့ျက၏။ ေသအံ့မူးမူး အဖ်ားတက္ေနေသာ သူနာျပု ဆရာမ တစ္ဦး။ ဆရာဝန္ နွစ္ဦးသည္ ခြဲစိတ္ခန္းသို့ အျမန္ေျပးသြားျပီး ဝတ္ရံု၊ နွာေခါင္းစည္း နွင့္ လက္အိတ္မ်ားကို အျမန္ ဝတ္ျကျပီး ထို သူနာျပု ဆရာမ ကို အျမန္ သယ္ထုတ္သည္။ ေနာက္ထပ္ အသက္ရွင္သူ ရွိလို ရွိျငား လိုက္ရွာသည္။ သံုးဆယ္ ခန့္ေသာ အေလာင္းမ်ားျကားတြင္ ေသလုေသခင္ လူနာ ေလးေယာက္ကို ထပ္ေတြ့လိုက္ျကရ၏။

ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္သည္ ကင္ရွာဆာသို့ ေရဒီယိုဆက္သြယ္ေရးျဖင့္ အားခ်င္း ဆက္သြယ္ျပီး လူနာမ်ားအား ျမို့ေတာှ ေဆးရံုသို့ ပို့ရန္ ဇိုင္ယာ ေလတပ္ ၏ ေလေျကာင္း အကူအညီကို ေတာင္းခံေလေတာ့သည္။ ေလေျကာင္းခရီးျဖင့္ သယ္ေဆာင္ရာတြင္ စိတ္ခ်ရသည့္ ကာကြယ္ေရး အစီအမံမ်ား အတြက္ တကဿကသိုလ္ ေဆးရံု ကူးစက္ေရာဂါ အထူးကု ဋဿဌာနမွ ညြွန္ျကားခ်က္မ်ား နာခံ အျပီးတြင္ လူနာငါးေယာက္ အနက္ ဘယ္လ္ ဂ်ီယမ္ သူနာျပု တစ္ဦးသာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္ ေတာ့သည္။ အကာအကြယ္ စီမံခ်က္မ်ား မလုပ္၍ မျဖစ္၊ ေဒါက္တာ ဘူးခ်တ္ဒ္၏ အဆို အရ အလြန္ ကူးစက္ လြယ္ျပီး အင္မတန္ အေသျမန္ေသာ ေရာဂနဿတရ ကပ္ ျကီး နွင့္ သူတို့ နဖူးေတြ့ ဒူးေတြ့ ေတြ့ေနျကျပီ ျဖစ္သည္။

————————–

၁၉၇၆ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ (၃ဝ) ရက္

ကင္ရွာဆာသို့ ေလေျကာင္းခရီးျဖင့္ ပို့ေဆာင္ခဲ့ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ သူနာျပုသည္ နံနက္ (၃) နာရီတြင္ အနိစဿစ ေရာက္သြားခဲ့ျပီ။ ေျခာက္ရက္မ်ွ အျပင္းအထန္ အားသြန္ ခြန္စိုက္ ကုသ ေသာှျငားလည္း ဘာေရာဂါ ဟု နာမည္ မတပ္နိုင္ခဲ့။ သူ့ အေလာင္းကို ခြဲစိတ္ျပီးေနာက္ ေသြး၊ အသည္း၊ ေဘလံုး နွင့္ ဦးေဏွာက္ အသားစ နမူနာ မ်ားကို ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ နိုင္ငံ အန္ဝပ္ရွိ အပူပိုင္း ေဆးပညာ တကဿကသိုလ္သို့ လည္းေကာင္း၊ အေမရိကန္ နိုင္ငံ၊ အတဿတလန္တာ ရွိ ဗဟို ေရာဂါ ထိန္းခ်ုပ္ေရး ဋဿဌာန (ဗ ရ ဋဿဌ) သို့ လည္းေကာင္း၊ အဂဿငလန္ နိုင္ငံ ေပါှတြန္ ေဒါင္း ရွိ မိုက္ခရုပ္ ပိုးမြွား သုေတသန ဌာနသို့ လည္းေကာင္း အသီးသီး ပို့လိုက္၏။ ယမ္ဘူကူ တစ္ဝိုက္တြင္ ေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူ နွစ္ရာ ကိုးဆယ့္ ေလးေယာက္ အထိ ရွိလာျပီး ေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးနွုန္း က (၉ဝ) ရာခိုင္နွုန္း အနည္းဆံုး။

——————-

၁၉၇၆ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာ (၁၃) ရက္

အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ဓါတ္ခြဲခန္း သံုးခု က တစ္ျပိုင္နက္ထဲ နီးပါး ယမ္ဘူကူ ေရာဂါ ဆိုး၏ တရားခံ လက္သည္ မွာ ဗိုင္းရပ္စ္ ျဖစ္ေျကာင္း ေဖာှထုတ္နိုင္ခဲ့ျကသည္။ ယူဂနဿဓာေမ်ာက္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ရာမွ တဆင့္ ဓါတ္ခြဲခန္း လုပ္သားမ်ားတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး ၁၉၆၇ ခုနွစ္က ေဖာှထုတ္နိုင္ခဲ့သည့္ မာဘတ္ခ္ ဗိုင္းရပ္စ္ နွင့္ ပံုသဏဿဍာန္ခ်င္း ခပ္ဆင္ဆင္။ သို့ေသာှ မာဘတ္ခ္ထက္ အမ်ားျကီး ပို၍ ဆိုးရြား ေသာင္းက်န္းပံု ရ၏။ သူ့ ကို နာမည္ ေပးရေတာ့မည္။ ဘန္ဘာ ခရိုင္ အီဘိုလာျမစ္၏ ေျမာက္ဖက္မွာ စတင္ ေတြ့ရွိခဲ့သည္ကို အစြဲျပု ၍ သူ့နာမည္ အီဘိုလာ ဗိုင္းရပ္စ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အျကိတ္ပုလိပ္ ကပ္ဆိုး ျပီးေနာက္ အဆိုးဆံုး ဟု ယူ ဆ ရ ေသာ လူသတ္သမား လက္သစ္ တစ္ေကာင္ ေပါှထြက္ လာေခ်ျပီ။

———————–

( ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ ျဖင့္ ေရးသည္)

(၁)

ဤဝတဿတုသည္ နာမည္ေက်ာှ အေမရိကန္ စာေရး ဆရာ (သူတို့ ဆီမွာေတာ့ story teller ဟုသံုးသည္၊ ပံုေျပာဆရာ၊ ဇာတ္ ေျကာင္းေျပာ ဆရာ၊ ကြက္စိတ္ ဆရာ ဟုမ်ား ဘာသာျပန္ရမည္လားမေျပာတတ္) ေရာှဘင္ကြတ္ခ္၏ Outbreak ကို ဘာသာျပန္ ထားျခင္း ျဖစ္သည္။

(၂)

စာေရး ဆရာ၏ အမည္ရင္းမွာ ေရာှဘင္ ဝီလီယမ္ အာသာ ကြတ္ခ္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၄ဝ ခုနွစ္ တြင္ ေမြးဖြားသည္။ ေဆးပညာ ကို သင္ျကားကာ အမ္ဒီ (MD) ဘြဲ့ရသည္။ ေဘာ့စတြန္ တြင္ ေဆးဝါးကုသ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လ်ွက္ ရွိစဉ္ စာေပေရးသားျခင္း အလုပ္ကို တြဲဖက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။ နတ္နြယ္ ဘာသာျပန္ေသာ တဖန္ ျပန္၍ မနိုးေသာ ေဝဒနာ အမည္ရသည့္ ကိုမာ (Coma) အပါအဝင္ ေအာင္ျမင္ေက်ာှျကား ေသာ ေဆးပညာ ေနာက္ခံ ဝတဿတုေပါင္းမ်ားစြာ ေရးသားခဲ့သည္။ သူ့ဝတဿတု မ်ားစြာသည္ ေဟာလီးဝုဒ္ ၏ လူျကိုက္မ်ားေသာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ယခု ဖေလာှရီဒါ တြင္ ေနထိုင္ကာ စာေပ ဆက္လက္ ေရးသား ေနဆဲ၊ ေဆးကုသျခင္း အလုပ္ကို လုပ္ေနဆဲ ဆရာဝန္ စာေရး ဆရာျကီး တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

(၃)

ေရာှဘင္ကြတ္ခ္က ေဆးပညာ ေနာက္ခံ သူ့ ဝတဿတုမ်ားကို Faction ဟု စကားလံုးသစ္ ထြင္၍ အမည္ ေပး ၏။ အခ်က္အလက္ (Facts) နွင့္ စိတ္ကူးယဉ္ (Fiction) တို့ ကို ေရာသမေမြွ ထားျခင္း ဟု ဆိုသည္။ ေရာှဘင္ကြတ္ခ္သည္ ဆရာဝန္ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ အားေလ်ွာှစြာ ေဆးပညာဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို  ဗဟိုျပု၍ နိုင္ငံေရး၊ လူမွုေရး၊ ဘာသာေရး အေျခအေနမ်ားနွင့္ စိတ္ကူးယဉ္ ေပါင္းစပ္ ေရာသမေမြွ ရာတြင္ အလြန္ ထူးခ်ြန္သူ ျဖစ္၏။

(၄)

ဤဝတဿတု မိစဿဆာ သည္ ေရာှဘင္ကြတ္ခ္၏ အျခား အျခား ေသာ ဝတဿတုမ်ား နွင့္ ကြဲျပားျခားနား၏။ အမွန္တကယ္ ရွိခဲ့သည္ ကပ္ေရာဂါ တစ္ခု ျဖစ္ေသာ အီဘိုလာကပ္ေရာဂါ ကို အရင္းတည္ကာ အေမရိကန္ ေဆးေလာက တစ္ခုလံုးကို ေမြွေနွာက္ ေျခာက္ခ်ားေအာင္ ဇာတ္အိမ္တည္ထားျပီး ကပ္ေရာဂါ ေဗဒ (Epidemiology) ပညာရပ္၊ ျပည္သူ့ က်န္းမာေရး ပညာရပ္ (Public Health)၊ အေမရိကန္ ပုဂဿဂလိက ေဆးရံု ေဆးခန္း မ်ား နွင့္ ျကိုတင္ေငြေပး က်န္းမာေရး အာမခံ စနစ္ (Pre-paid health insurance plan) တို့ကို အခ်ိုးက်က် ေမြွေနွာက္ ကာ ေရးသားထား၏။ ေဆးပညာရပ္ကို ေဈးကြက္အတြင္း သြတ္သြင္းျခင္း (Commercialization of medicine) ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္ရပ္မ်ား အေျကာင္း ကို ေဇာင္းေပး ေရးသား ထားသည္ ဆိုလ်ွင္ မွားအံ့ မထင္။

(၅)

တစ္ကမဿဘာလံုး ေဈးကြက္စီးပြားေရးကို က်င့္သံုးလာသည့္ ခုခ်ိန္ ကာလ သမယ ဝယ္ ေဈးကြက္အလိုက် ေဆးကြက္ စီးပြားေရးသည္လည္း ကမဿဘာ့ နိုင္ငံ အသီးသီး တြင္ ျဖစ္ထြန္း လာျက၏။ ျမင္ရံုနွင့္ ရင္တုန္ ေလာက္သည့္၊ ပုဂဿဂလိက ေဆးရံုျကီးမ်ား ေဆးခန္းျကီးမ်ား အျပိုင္း အရိုင္း ေပါှထြန္းလာျက၏။ ထိုအခါဝယ္——————————-။

(၆)

နာမည္ေက်ာှ မင္းသား (The prince) က်မ္းျပုစုသူ မကဿကရာ ဗယ္လီ၏ ေျပာစမွတ္ျပုေလာက္သည့္ စကား တစ္ခြန္း ရွိသည္။ The end justifies the means- လူသားသည္ ဆိုးရြား၏။ ထို ဆိုးရြားေသာ လူသားတို့ စံပါယ္ရာ ဆိုးညစ္ ပုတ္ပြ လူ့ေလာက ကို စိုးမိုး အုပ္ခ်ုပ္ရန္ အာဏာကို ရယူ ထိန္းသိမ္း ရာတြင္ မည္သည့္နည္းနွင့္ ရရ၊ ရျခင္း သည္သာ ပဓာန။ ေျကာင္ျဖူတာ မည္းတာ သာမည၊ ျကြက္ေသဖို့သာ အဓိက ဟု ဆို၏။

က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု လုပ္ငန္း တြင္ ေငြေျကး အက်ိုး အျမတ္ ရလိုစိတ္အားျကီးျပီး ေျကာင္ျဖူ တာ မည္းတာ သာမည၊ ျကြက္ေသဖို့သာ အဓိက ဆိုေသာ အထက္ပါ သေဘာ တရား အတိုင္း က်င့္သံုး လာ ျက ေသာ အခါ- မိစဿဆာ ကဲ့သို့ ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ေပါှေပါက္ လာေလ ေတာ့သည္။

သင့္လူ

မိစဿဆာ

OUTBREAK BY ROBIN COOK

အစ

၁၉၇၆ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာ (၇) ရက္

အာဖရိက၊ ဇိုင္ယာ နိုင္ငံ

အသက္ (၂၁) နွစ္သား ေယး တကဿကသိုလ္ ဇီဝ ေဗဒ ေက်ာင္းသား ဂ်ြန္ေနာ္ဒိုက္သည္ ဇိုင္ယာ နိုင္ငံ၊ ဘန္ဘာ ေဒသ ေျမာက္ဖက္ အစြန္အဖ်ားရွိ ရြာကေလး တစ္ရြာတြင္ အိပ္ေပ်ာှေနရာမွ ရုတ္တရက္ လန့္နိုးလာသည္။ အခ်ိန္က ေဝလီ ေဝလင္း။ ေခ်ြးမ်ားျဖင့္ နစ္ေနေသာ အိပ္ယာေပါှတြင္ လူးလိမ့္ေနရင္း ဂ်ြန္သည္ သူ၏ နိုင္လြန္ ရြက္ဖ်င္တဲ ေခါင္မိုးကို ေငးျကည့္ေန၏။ အပူပိုင္း မိုးသစ္ေတာ၏ အသံ ဗလံမ်ား၊ နိုးထစ ျပုလာေသာ ေက်းရြာမွ အသံမ်ားကို နားထဲတြင္ ျကားေန၏။ ေလညွင္း တစ္ခ်က္ ေနာ့ေလ ေသာ အခါ သူ့ နွာေခါင္းထဲတြင္ နြားေခ်းနံ့မ်ားနွင့္ မီးခိုးနံ့ မ်ား ရလာ၏။

ဂ်ြန္သည္ ျကိုးစားျပီး ထထိုင္လိုက္၏။ လူက ကိုင္ရိုက္ထားသလို နံုးခ်ည့္ျပီး တစ္ကိုယ္လံုး အားအင္ ကုန္ခမ္း ေနသလို ခံစားေနရသည္။ အေျခအေနက ညတုန္းကထက္ ပိုဆိုး၏။ ညစာစားျပီး တစ္နာရီ ခန့္ အျကာတြင္ သူ ေကာက္ခါ ငင္ခါ ဆိုသလို ခ်မ္းတုန္ဖ်ား လာ၏။ ဒီေလာက္ ကလိုရိုကြင္းေတြ ဂရုတစိုက္ ေသာက္ေနတဲ့ ျကားက ဌက္ဖ်ား ငါ့ကို တြယ္ပဟ လို့ အဲဒီတုန္းက သူ့ စိတ္ထဲ ျဖစ္မိေသးသည္။ တြယ္ခ်င္ လည္း တြယ္ေပ မေပါ့။ အင္မတန္ နက္လွ ေခါင္လွသည့္ ဤေတာျကီး မ်က္မည္းထဲတြင္ ဟို တစ္ခု ဒီ တစ္ခု ျပန့္ျကဲ ေနသည့္ ေရအိုင္ငယ္ ေလးမ်ားမွ တပ္ေထာင္တာ ဗိုလ္ထုျဖင့္ ခ်ီတက္လာျကသည့္ ျခင္ ေခါဘဏီတပ္ျကီးကို လြတ္ ေအာင္ေရွာင္ဖို့ရန္ ခက္လွသည္ မဟုတ္လား။

တံု့ေနွးေနွး ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ သူရြာထဲသို့ ေလ်ွာက္လွမ္းသြားျပီး အနီးဆံုး ေဆးကုခန္း ကို စံုစမ္းသည္။ တိုင္းရင္းသား ဘုန္းျကီး တစ္ပါးဆီက အေရွ့ဖက္ ကီလို မီတာ အနည္းငယ္ အကြာရွိ ယမ္ဘူကူ ျမို့တြင္ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ သာသနာျပု ေဆးရံု ရွိမွန္း သိခဲ့ရသည္။ ေနမေကာင္းသျဖင့္ သာေခြယိုင္ ေနေသာ ဂ်ြန္ သည္ ခ်က္ခ်င္း သူ့ပစဿစည္းေတြ သိမ္းဆည္းျပီး ယမ္ဘူကူ သို့ ခရီးထြက္ခဲ့သည္။

ဂ်ြန္တစ္ေယာက္ ေကာလိပ္မွ ခြင့္ ေျခာက္လ ယူ၍ ဇိုင္ယာ လို နိုင္ငံကို ေရာက္ေနရျခင္း အေျကာင္း အရင္း မွာ မ်ိုးတုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ လုဆဲဆဲ ေတာင္ေပါှ ေမ်ာက္ဝံ လို အာဖရိကန္ သတဿတဝါ မ်ိုးစိတ္မ်ား အေျကာင္း ဓါတ္ပံု မွတ္တမ္း ရိုက္ကူးရန္ ျဖစ္သည္။ ဆယ့္ကိုးရာစုနွစ္က လူစြန့္စား ခရီးသြားမ်ားကဲ့သို့ အာဖရိက လို ေဒသ မ်ိုးကို စြန့္စားလာေရာက္ရန္ ကိစဿစမွာ သူ၏ ကေလး ဘဝ ထဲက အိပ္မက္ ျဖစ္သည္။

ယမ္ဘူကူမွာ သူေနခဲ့ေသာ ရြာထက္ မဆို စေလာက္ေလးသာ ျကီး၏။ သာသနာျပုေဆးရံု ဆိုသည္ မွာ လည္း တြန့္လိမ္ ေနေသာ သြပ္မ်ား မိုးထားျပီး စုတ္ျပတ္ ယိုင္ယြဲ့ ေနေသာ အေဆာက္ အဦး ေဟာင္း မ်ား သာ ျဖစ္သည္။ လ်ွပ္စစ္မီးလည္း မရွိ။ အထင္ျကီးစရာလည္း တစ္ကြက္မွ မျမင္။

ျပင္သစ္စကား တစ္မ်ိုးသာ ေျပာတတ္ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္ မယ္သီလရွင္ တစ္ပါးက သူ့ကို အနည္းငယ္ ေမးျမန္းျပီးေနာက္ ဆရာဝန္ အလာကို တသီ တတန္းျကီး ေစာင့္ေနျကေသာ တိုင္းရင္းသား လူနာ မ်ား၏ ေနာက္တြင္ သူ တန္းစီ ရ၏။ အျခား အျခားေသာ ေဝဒနာရွင္ လူနာမ်ားကဲ့သို့ပင္ သူ့မွာ ျဖစ္ေနသည့္ ေရာဂါ သည္ သူထင္သည္ထက္ အမ်ားျကီး ပိုဆိုးမွန္း ထိုအခ်ိန္က သူ သတိမထားမိ။

——————-

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဂဿငလိပ္စကား အနည္းငယ္ ေျပာတတ္ေသာ၊ အျမဲ ပ်ာယာခတ္ေနတတ္ေသာ ဘယ္လ္ဂ်ီ ယမ္ ဆရာဝန္ နွင့္ သူေတြ့ခြင့္ ရျပီ။ ဆရာဝန္က ခပ္ျမန္ျမန္ စမ္းသပ္ျပီး သူထင္သည့္ အတိုင္း ဌက္ဖ်ားဟု ေရာဂါ အမည္ တပ္၏။ ကလိုရိုကြင္း ထိုးေဆး တစ္လံုး ခပ္သြက္သြက္ ထိုးရန္ ညြွန္ျကားသည္။ ေနာက္ေန့ မသက္သာ လ်ွင္ ျပန္လာခဲ့ဟု ညြွန္ျကားသည္။

ဂ်ြန္သည္ ေဆးထိုးဖို့ တန္းစီ ေစာင့္ဆိုင္းရျပန္၏။ အလိုေလး- ေဆးထိုးေနပံုကိုလည္း ျကည့္ပါဦး။ သူနာျပု ဆရာမ သည္ ေဆးထိုးျပြန္ သံုးေခ်ာင္းကို တစ္လွည့္စီ သံုး၍ ေဆးထိုးအပ္မ်ားကို ဘာပိုးမွ မသတ္ပဲ တစ္ျပြတ္ျပြတ္ ထိုးေန၏။ သူ့အလွည့္ေရာက္ေသာှ ေဆးထိုးအပ္မ်ား ပိုးသတ္ေဆးနွင့္ နည္းနည္း စိမ္ရန္ ေျပာခ်င္ေသာှလည္း ျပင္သစ္ စကားျဖင့္ ဘယ္လို ေျပာရမွန္း မသိသည့္ အတြက္ေျကာင့္ လည္းေကာင္း၊ အေရးတျကီး ေဆးထိုးဖို့ လိုေနသည္ဟု ထင္၍ ေသာှလည္းေကာင္း ဒီအတိုင္းသာ အထိုးခံ လိုက္ရသည္။

———————–

သူ့ေရာဂါသည္ ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ အတြင္း သက္သာလာသည္။ သို့ေသာှ ယမ္ဘူကူျမို့မွ သူ မျပန္ ေသး။ ဘက္ဒ္ဇာ လူမ်ိုးစုမ်ားကို လွည့္ပါတ္ ဓါတ္ပံု ရိုက္ေနသည္။ အာဖရိက မုဆိုးမ်ား ျဖစ္ေသာ ဘက္ဒ္ဇာ ေတြကလည္း လူျဖူ တစ္ဦး သူတို့ကို ဓါတ္ပံု လာရိုက္ေနသည္ကို ျမူးတူး ေပ်ာှပါးစြာ ကိုယ္ဟန္ျပ ေနျကသည္။

ယမ္ဘူကူ ေရာက္ျပီး တတိယေန့တြင္ ဟင္နရီ စတန္ေလ သြားခဲ့ သလို ဇိုင္ယာျမစ္ တစ္ေလ်ွာက္ ခရီးသြား ရန္ ျပင္ဆင္ဆဲ မွာပင္ က်န္းမာေရး အေျခအေန သည္ ရုတ္တရက္ ျပန္ဆိုး လာခဲ့ သည္။  ပထမဆံုး သူ စ သတိ ထားမိ သည္က ကြဲထြက္ေတာ့ မတတ္ ေခါင္းကိုက္ျခင္း ျဖစ္၏။ ထို့ေနာက္တြင္ေတာ့ ခိုက္ခိုက္ တုန္ ေအာင္ ခ်မ္းျခင္း၊ အဖ်ားတက္ျခင္း၊ ပ်ို့ျခင္း နွင့္ ဝမ္းေလ်ွာျခင္းတို့ ဖဝါး ေျခထပ္ လိုက္ပါလာျက၏။ မနက္ က်ရင္ ေကာင္းသြားမွာပါေလ ဟုေတြးရင္း အိပ္ယာ ဝင္၏။ အိမ္မွ သန့္ရွင္း သပ္ယပ္ ေမြွးျကိုင္ေသာ သူ့ အိပ္ခန္း ကေလးကို အိပ္မက္ မက္သည္။ မနက္ လင္းအားျကီးတြင္ ပိုဆိုးလာသည္။ အန္ရလြန္းအားျကီး သျဖင့္ ေရဓါတ္ ခန္းေျခာက္ လာသည္။ ဘယ္လိုမွ မေနနိုင္ေတာ့ သျဖင့္ ပစဿစည္းေတြ သိမ္းဆည္းျပီး သာသနာျပု ေဆးရံုကို သြားသည္။ ေဆးရံု အဝင္ မွာ ေဝါကနဲ အန္ခ် လိုက္သည္။ ပူေနြး နီရဲ ပ်စ္ခ်ြဲေသာ ေသြးမ်ား။ သူ သတိေမ့ သြားသည္။

————————

ေနာက္ တစ္နာရီ အျကာ သူ သတိျပန္ရလာေတာ့ ေဆးရံု တြင္းရွိ အခန္း တစ္ခု ထဲတြင္ ေရာက္ေနသည္။ သူ့အခန္းထဲတြင္ ေဆးမတိုးေသာ ဌက္ဖ်ားေရာဂါ ခံစား ေနရသည့္ အျခား လူနာ နွစ္ေယာက္ လည္း ရွိ ေန ၏။

ဂ်ြန့္ကို ပထမအျကိမ္က စမ္းသပ္ စစ္ေဆးခဲ့ေသာ ဆရာဝန္ ကိုပ်ာယာ ေရာက္လာသည္။ ဂ်ြန္၏ ဆိုးရြား ေသာ အေျခ အေနကို ေတြ့လိုက္ရသျဖင့္ ပို၍ ပ်ာယာခတ္ သြားသည္။ အေသးစိတ္ စမ္းသပ္သည္။ ဂ်ြန္၏ ခနဿဓာကိုယ္တြင္ ဆန္းျပားေသာ လကဿခဏာ အခ်ို့ကို သူေတြ့ရွိရသည္။ ရင္ဘတ္ေပါှမွ အစက္ အေျပာက္မ်ား နွင့္ မ်က္လံုးထဲတြင္ ေသြးျခည္ဥ ေနျခင္းမ်ား။ သို့ေသာှ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆရာဝန္၏ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ မွာ ဌက္ဖ်ားသာ ျဖစ္၏။ ပံုမွန္ မဟုတ္ေသာ ပံုမွား ဌက္ဖ်ားဟု သူေကာက္ခ်က္ ခ်၏။ သို့ေသာှ ဆယ္ေရး တစ္ေရး ကိုးေရး တစ္ရာ တိုက္ဖြိုက္ အူေယာင္ ငန္းဖ်ား ကို ကာကြယ္ဖို့ရန္ ေကာင္ကေလးကို ကလိုရမ္ ဖန္နီေကာလ္ ေပးမည္ဟု ဆရာဝန္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။

——————-

( ေဇာ္ဂ်ီ ၂၀၀၉ ျဖင့္ ေရးသည္)

စာရြက္ စာတမ္း တစ္ထပ္ျကီးကို ျပရင္း ပါးစပ္က ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သလို တရစပ္ ေျပာေနေသာ ေဆး ကုမဿပဏီ မွ ေဆးေျကာှျငာ အေရာင္းသမားေလးကို သူေငးျကည့္ေနမိ၏။ ေဆးတကဿကသိုလ္မွ ေက်ာင္းျပီးစ ဆရာဝန္ ငယ္ေလး၊ နုပ်ိုမွု၊ တက္ျကြလန္းဆန္းမွု၊ လူငယ္တို့၏ အားမာန္၊ ဒါေတြကို သူ့မ်က္နွာမွာ အတိုင္း သား ျမင္ေနရသည္။ ေဆးေက်ာင္းစာေမးပြဲတိုင္းကိုသာ ဒင္း ဒီလို ကရားေရလြွတ္ တက္တက္ျကြျကြ ေျဖနိုင္ လို့ကေတာ့ ထြက္လိုက္မဲ့ ဂုဏ္ထူးေတြ အနတဿတဂဿဂမ။

“အခုဆိုရင္ အျခားအျခားေသာ ဖြတ္က်ား ကုမဿပဏီ ေတြက ထုတ္လုပ္တဲ့ အမ်ိုးသာတူျပီး အာနိသင္ျခင္း တစ္ျခားစီ ျဖစ္တဲ့ ေဆးပုတ္၊ ေဆးယုတ္ ေတြထက္ အဖက္ဖက္က သာလြန္ေကာင္းမြန္ျပီး ေဆးအာနိသင္နဲ့ နွိုင္းယွဉ္ရင္ အင္မတန္ ေဈးနွုန္းခ်ိုသာတဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ ဆန္းျပား ကုမဿပဏီရဲ့ ေဆးကို ဆရာျကီးတို့လို နိုင္ငံေက်ာှ ဆရာဝန္ျကီးေတြ အရမ္းကို တန္ဖိုးထားသံုးစြဲလာျကပါျပီ ခင္ဗ်ား”

အလို- အဖက္ဖက္က သာလြန္ ေကာင္းမြန္တယ္ ဆိုပဲ။ အရာ ခပ္သိမ္းထက္ သာလြန္ေသာ ေခ်ာေမြ့မွု ဆိုတဲ့ ေျကာှျငာတစ္ခုကို ဘာမဆိုင္၊ ညာမဆိုင္ သတိရလိုက္မိေသးသည္။ ကိုယ္ေကာင္းဖို့ အျခား တစ္ခု က အျမဲ ညံ့ေပး ေနရေတာ့မွာလား။ ကမဿဘာေက်ာှဆရာဝန္ျကီးေတြရဲ့ သုေတသန ဆိုတာေကာ၊ ဘယ္ ကမဿဘာ ကို ဘယ္လို ေက်ာှတာလဲ၊ ကြဲကြဲျပားျပား မသိ။ အျခားေဆးေတြထက္သာလို့ ဆရာဝန္ျကီးေတြ အရမ္း သံုးျက တာလား၊ ဆရာဝန္ျကီးေတြ အရမ္းသံုးျကလို့ အျခားေဆးေတြထက္သာသြားတာလား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆရာျကီးတို့လို နိုင္ငံေက်ာှ ဆရာဝန္ျကီးေတြ ဆိုပဲ။ ငါ နိုင္ငံ ေတာင္ ေက်ာှေနပါေပါ့လား။ ငါ့ကိုယ္ငါ ေတာင္ သူေျပာမွ နိုင္ငံေက်ာှ ျဖစ္ေနမွန္း သိရသကိုး။

သူဘာျပန္ေျပာရမည္နည္း။ တီဗြီထဲ ျမင္ေနျက ေမာှဒယ္လ္ ေကာင္မေလးေတြလို ငါးပူတင္းျပံုးေလး ျပံုးျပီး ေက်းဇူးပဲ ေပါ့ေနာှ လို့ နွုတ္ခမ္းေလး စူကာ စူကာ ျပန္ေျပာလို့ေတာ့ မျဖစ္ေရးခ် မျဖစ္။

“ဒါက ဆရာျကီး အတြက္ တစ္ဗူးကို ငါးသိန္းတန္ ထူးမျခားနား ေဆးနမူနာ နွစ္ဘူးပါ။ က်ြန္ေတာှတို့ ကုမဿပဏီ ျကီးရဲ့ ေမတဿတာလက္ေဆာင္ပါ ခင္ဗ်။ ဆရာျကီး အလိုရွိ္လို့ အားေပးခ်င္တယ္၊ လူနာေတြ သံုးဖို့ ညြွန္းေပးခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဒီမွာ က်ြန္ေတာှ့ လိပ္စာကဒ္ပါ။ ဟန္းဖုန္းေလးသာ ေက်းဇူးျပုျပီး ဆက္လိုက္ပါ ဆရာ။ ဖိုက္ပလပ္စ္ဝမ္း အထူးနွုန္းနဲ့ ဆရာျကီး အတြက္ က်ြန္ေတာှတို့ စပါယ္ရွယ္ စီစဉ္ထားပါတယ္”

စားပြဲေပါှတင္လိုက္ေသာ ေဆးဘူးေလး နွစ္ဘူးကို သူေငးျကည့္ေနမိသည္။ တန္ဖိုးအားျဖင့္ ဆယ္သိန္း တန္ ေသာ ထိုေဆးနွစ္ဘူး။ အခု နမူနာတဲ့၊ အလကားေပးတာတဲ့။ သူ့လိုပဲ အျခားအျခားေသာ နာမည္ျကီး ဆရာ ဝန္ျကီးမ်ားလည္း ဒီေဆးေတြကို ဒီလို ရျကလိမ့္ဦးမွာပဲ။

ေလာကဿ၌ အလကားရသည္ဆိုေသာ ပစဿစည္းသည္ မရွိ။ ေျကာှျငာတဲ့ အေနနဲ့ သူတို့လို ဆရာဝန္ျကီး ေတြကို ေဆးနမူနာ ေလ်ွာက္ေဝတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ဒီေဆးကုမဿပဏီက ဘယ္သူ့ဆီက ျပန္ေတာင္း မွာလဲ။ လိုအပ္လို့ ေဆးမွာခ်င္ရင္ ဖိုက္ပလပ္စ္ဝမ္း အထူးနွုန္းဆိုတာက ပါလိုက္ေသး။ သေဘာကေတာ့ ငါးဘူးဝယ္ရင္ တစ္ဘူး အလကားေပးမယ္ေပါ့။ အဲဒီ အလကားေပးတဲ့ တစ္ဘူးဖိုးကေရာ ဘယ္သူက စိုက္ေပးမွာလဲ။

ဒီေဆးကို တကယ္သံုးမဲ့လူဟာ ေရြွသမင္ ဘယ္ကထြက္၊ မင္းျကီးတာကထြက္ ဆိုသလို ေရာဂါ ေဝဒနာ ခံစား ေနရတဲ့ လူနာပဲ။ ေျကာှျငာခေတြ၊ အထူးနွုန္းေတြရဲ့ ကုန္က် စရိတ္ အားလံုးဟာ လူနာ့ အိတ္ထဲက ေဆးဖိုး အျဖစ္ထြက္သြားမဲ့ ေငြေတြပဲေပါ့။ ေဆးအတြက္ ကုန္သမ်ွ စရိတ္ေတြ အျပင္ အျမတ္ပါ တင္လိုက္ျပီး အဲဒါကို လူနာက ေပးဆိုေတာ့။

သူ့ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြ တရစပ္၊ နွုတ္ကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိေသး။ အေရာင္းသမားေလးက သူ့ကို အကဲခတ္သလို ျကည့္ေနသည္။

ဖတ္ဖူးေသာ သုေတသန စာတမ္း တစ္ေစာင္ကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရလိုက္မိသည္။ ထိုစာတမ္းက ေဆးဝါး အတြက္ ကုန္က်စရိတ္သည္ သူတို့လို ဖြံ့ျဖိုးဆဲ နိုင္ငံမ်ားမွ သံုးစြဲသူ လူနာမ်ားအတြက္ မနိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္း သည္ ဟု ေဖာှထုတ္ထားသည္။ ထုတ္လုပ္ေသာ ကုမဿပဏီ နာမည္ ေက်ာှျကားေလေလ၊ ေဆးအတြက္ သုေတသန စရိတ္မ်ားေလေလ၊ ေဆးတန္ဖိုးျကီးေလ ျဖစ္ရသည္က လက္ခံနိုင္ေသး၏။ ထို စရိတ္မ်ား ထဲတြင္ သေဘဿငာတင္စရိတ္၊ အေကာက္ခြန္ စရိတ္၊ သိုေလွာင္စရိတ္၊ ပို့ေဆာင္စရိတ္မ်ားကို ထည့္သြင္း လိုက္ေသာ အခါ ေဆးတန္ဖိုးသည္ မူလ ကုမဿပဏီ ထုတ္ေဈးထက္ အေတာှပိုသြားျပီ ျဖစ္၏။ ထိုအထဲသို့ ကေလးေက်ာင္းစရိတ္၊ အိမ္စရိတ္၊ ေက်ာင္းဒကာ ေက်ာင္းအမ ျဖစ္ဖို့ ေက်ာင္းအလွူစရိတ္၊ ကားစရိတ္၊ မယားစရိတ္ စသည့္ ကိုယ့္ တြက္ကိန္း နွင့္ကိုယ္၊ ကိုယ့္ေလာဘ နွင့္ကိုယ္၊ အသီးသီး အသက က အဆင့္ဆင့္ တင္ေသာ အျမတ္မ်ား ထည့္သြင္း လိုက္ေသာ အခါ ေဆးတန္ဖိုးသည္ မ်က္လံုး မ်က္ဆန္ ျပူးစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ မ်ားလာသည္။ မူလ တန္ဖိုးထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ တက္လာသည္။

တကယ္ေတာ့ ေဆးဝါးဆိုသည္မွာ ကုမဿပဏီက စိတ္ျကိုက္နာမည္ေပး၍ မူပိုင္ယူထားေသာ Brand Name Drug မ်ားသာ ရွိသည္ မဟုတ္။ သံုးစြဲသူတို့ အဖိုးနွုန္းခ်ိုသာေရးကို ေရွ့ရွု၍ နိုင္ငံပိုင္ ေဆးဝါး စက္ရံုမ်ား၊ ကမဿဘာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ့နွင့္ နွီးနြယ္ အဖြဲ့အစည္းမ်ားမွ ေဆးမ်ိုးရင္းနာမည္ျဖင့္ ထုတ္လုပ္ေသာ Generic Drug မ်ားလည္း ရွိသည္ပင္။ ပါရာစီတေမာလ္ ဆိုသည့္ အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္ေဆး ဆိုပါစို့၊ ပါရာစီတေမာလ္ သည္ မ်ိုးရင္း နာမည္။ နိုင္ငံပိုင္ ေဆးဝါးထုတ္လုပ္ေရး စက္ရံုမွ ပါရာစီတေမာလ္ ဆိုသည့္ နာမည္ျဖင့္သာ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သည္။ အလြန္ေဈးသက္သာသည္။ တစ္လံုးမွ ၁ဝ က်ပ္ေလာက္သာ က်မည္။ အဆိုပါ ပါရာစီ တေမာလ္ကို ပင္ ဦးထိပ္သီးနွင့္သားမ်ား ေဆးကုမဿပဏီမွ ပါရာသီး ဆိုသည့္ နာမည္နွင့္ ထုတ္သည္ ဆိုပါစို့။ တစ္လံုးကို ၅ဝ က်ပ္ က်မည္။ ဦးနံျပားနွင့္ မယားမ်ား ေဆးကုမဿပဏီမွ ပါရာျပား ဆိုသည့္ နာမည္နွင့္ ထုတ္သည္ ဆိုပါစို့။ တစ္လံုးကို ၁ဝဝ က်ပ္ က်မည္။ ထိုသို့ ေဈးကြာျခားသြားျခင္းမွာ ထိပ္သီး နွင့္ နံျပား တို့၏ ပါရာစီတေမာလ္က အာနိသင္ ပိုရွိ၍ မဟုတ္။ အေျခခံ ေဖာှျမူလာ အတူတူ၊ သံုးစြဲသည့္ ဓါတ္ေပါင္း အတူတူ ထုတ္လုပ္သည့္ ေဆးကို သူရို့က ဘာကိစဿစ ထူးျပီး ပိုျပီး အာနိသင္ ပိုရွိရမတုန္း။ ပါရာစီတေမာလ္ ဆိုတာက အမ်ားသိသည့္ မ်ိုးရင္းနာမည္။ ပါရာသီးတို့ ပါရာျပားတို့က ကုမဿပဏီ နွစ္သက္ရာ ေပးထားသည့္ ကုမဿပဏီ နာမည္။ ပါရာသီးကို ေသာက္ေသာ သူသည္ ပါရာစီတေမာလ္ ၁ဝ ဖိုးေသာက္၍ ပါရာသီး ဆိုသည့္ နာမည္ကို ၄ဝ ဖိုးေသာက္ရသကဲ့သို့ ေငြပိုကုန္ျခင္းသာ အက်ိုးထူးသည္။

ဆရာဝန္ တစ္ဦး အေနျဖင့္ လူနာကို ေဆးဝါး၏ မ်ိုးရင္း နာမည္ျဖင့္သာ ေဆးညြွန္း ေပးအပ္သည္။ ဦးထိပ္သီး က လက္ေဆာင္ေတြ နင္းကန္ ေပးထားလို့ လူနာကို ပါရာသီး ကိုသာ ေသာက္ပါဟု မေျပာအပ္။ ဦးနံျပား က မယား ညီအကို မို့လို့ လူနာကို ပါရာျပားကလြဲရင္ ဖြဲနဲ့ ဆန္ကြဲ လို့ မတိုက္တြန္းအပ္။ ဒါက ဆရာဝန္ ေတြ လိုက္နာ သင့္သည့္ အေျခခံ က်င့္ဝတ္။

သို့ေသာှလည္း၊ သို့ေသာှလည္း ေပါ့ေလ။ ေဈးကြက္စီးပြားေရးေခတ္မွာ သူ့လို ဆရာဝန္ျကီးေတြဟာ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ဘာလုပ္မိမွန္း သတိမထားလိုက္မိခင္မွာပဲ ကုမဿပဏီ နာမည္နဲ့ ေဆးေတြကို သြက္သြက္ျကီး ေဆးညြွန္း ေရးေပးေနမိ ပါပေကာ။

“ဆရာျကီး က်ြန္ေတာှ ေနာက္အပါတ္က် ထပ္လာခဲ့ပါဦးမယ္။ နမူနာေလးေတြ သံုးျကည့္ေပးပါေနာှ၊ ခြင့္ျပု ပါဦး ခင္ဗ်ာ”

သူ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ အေရာင္းသမားေလး ျပန္မွာကို ခြင့္ျပုတဲ့ သေဘာနဲ့လား။ သူေပးခဲ့တဲ့ တန္ဖိုး ျကီး ေဆးနမူနာေတြကို ညေန ေဆးခန္းထိုင္ရင္ တြင္တြင္ျကီး ညြွန္းဖို့ ကတိ ကဝတ္ျပုတဲ့ အေနနဲ့လား။ ေနာက္အပါတ္ ျပန္လာဦးမွာကို ေစာင့္ျကိုေနပါ့မယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ့ ေခါင္းညိတ္ျပမိ တာလား။ သူ့ဟာ သူပင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိ။

အေရာင္းသမားေလး ျပန္သြားေတာ့ အေတြးမ်ွင္ ဆက္တန္းေနမိသည္။ ေဆးဝါးတို့၏ ေဈးနွုန္းသည္ လူနာ တတ္နိုင္သည့္ အဖိုးအခ မ်ွသာ ျဖစ္သင့္သည္တဲ့။ တတ္နိုင္၊ မတတ္နိုင္ ဆိုျခင္းကို အနိမ့္ဆံုး လုပ္ခ လစာ ရ ေန့စား အလုပ္သမား တစ္ဦးရဲ့ တစ္ရက္ဝင္ေငြ ကို စံျပု၍ တိုင္းတာျကသည္တဲ့။ ကိုင္း- အခု ဒီေဆးကို လူနာ့ ကို ေပးေတာ့မယ္ ဆိုပါစို့၊ ငါးသိန္းတန္ ဒီ ေဆးတစ္ဘူးမွာ ေဆးအလံုး ေျခာက္ဆယ္ ပါတယ္။ ေရာဂါ ကုဖုိ့ အတြက္ တစ္ရက္ကို ေဆး (၂) လံုး နဲ့ ဆယ္ရက္ ေသာက္ရမယ္။ အလံုး ၂ဝ။ ေရာဂါေပ်ာက္ဖို့ ေငြ တစ္သိန္း ေျခာက္ေသာင္း ကုန္သြားျပီ။ အဲဒါ ေဆးဖိုး သက္သက္။ ဝင္ေငြ အနည္းဆံုး ေန့စား အလုပ္ သမား တစ္ေယာက္ဟာ တစ္ရက္ကို ေငြ တစ္ေထာင္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ သူ့ေရာဂါ ေပ်ာက္ဖို့ အတြက္ ဒီေဆးကို စားရရင္ ဆယ္ရက္ ေဆးစားဖို့ အတြက္ ရက္ေပါင္း (၁၆ဝ)၊ ေျခာက္လ နီးပါးေလာက္ အလုပ္လုပ္ျပီး ေဆးဖိုး ရွာရမလို ျဖစ္ေနေတာ့မယ္။ စားဖို့၊ ေသာက္ဖို့၊ သူ့ကို မွီခိုေနတဲ့ မိသားစုေတြကို ေက်ြးဖို့ ေမြးဖို့ မတတ္နိုင္ ေတာ့ဘူး။ ဒီေဆးနဲ့ အလားတူ Generic drug ဆိုရင္ အလံုး နွစ္ဆယ္မွ ေငြ ေလးေထာင္ပဲ က်မယ္။ ဒါဆို ေဆးဝယ္နိုင္ဖို့ ေလးရက္ပဲ အလုပ္လုပ္ရမယ္။ ဒီေတာ့——-။ သူတြက္ဆ ေနမိသည္။ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္။

=============

“ဆရာျကီး၊ က်ြန္ေတာှ့ကို ဝင္ခြင့္ျပုပါ ခင္ဗ်ာ”

သူ့အခန္း ခန္းဆီး ကေလးကို လွပ္ရင္း လိုအပ္သည္ထက္ပို၍ ညြွတ္တြား ခယကာ ဝင္ေရာက္လာေသာ ေဆးေျကာှျငာ အေရာင္းသမားေလးကို ေတြ့လိုက္ရမွ တစ္ပါတ္ေတာင္ ျပည့္သြားျပီကိုးဟု သတိရမိသည္။

ထိုင္ပါ ဟူေသာ သူ့အေျပာကို အေသအခ်ာ ေစာင့္စားျပီးမွ သူ့ေရွ့က ဆိုဖာ ကုလားထိုင္ေပါှတြင္ ထိုင္တယ္ ဆိုရံု ျကံု့ျကံု့ရံု့ရံု့ေလး ထိုင္လိုက္သည္။ အေနအထိုင္ ပိျပား ေသသပ္ လိုက္ေလျခင္း။ လြယ္လာေသာ ဧရာမ သားေရအိတ္ အမဲျကီးထဲမွ တစ္စံု တစ္ရာကို ရိုရိုေသေသ ထုတ္ယူေနသည္။ ျပီးေတာ့ သူ့စားပြဲေပါှ အသာ တင္လိုက္သည္။ အလို- ေျပာင္လွ၊ ဝင္းလွ ေခ်လား။

“မနက္ျဖန္ ဆရာျကီးတို့ ဇနီးေမာင္နွံ ရဲ့ ဒန္ရတု နွစ္ပါတ္လည္ မဂဿငလာေန့ မဟုတ္လား ဆရာျကီး။ မမ နဲ့ ဆရာျကီး တို့ အတြက္ က်ြန္ေတာှတို့ ဆန္းျပား ကုမဿပဏီ၊ ထူးမျခားနား ေဆးရဲ့ ေက်းဇူးတင္ ဂါရဝျပု လက္ေဆာင္ ပစဿစည္းေလးေတြပါ ခင္ဗ်ာ။ ဇနီးေမာင္နွံ ရာသက္ပန္ စံုတြဲ ဝတ္ဖို့ ဆြဇ္ မိတ္ နာရီ စံုတြဲ ကေလး ပါ။ ဆရာျကီးတို့ ဇနီးေမာင္နွံ ကို ဝတ္ေစခ်င္လြန္းလို့ တစ္တြဲကို (၅၆) သိန္းနဲ့ ေပးဝယ္ခဲ့တာပါ။ ေက်းဇူးျပု ျပီး လက္ခံေပးပါေနာှ ဆရာျကီး”

အေရာင္းသမားေလးသည္ သူ့ကို စကားေျပာခ်ိန္မေပး။ ေနာက္ထပ္ အရာ ဝတဿတု တစ္ခုကို အိတ္မဲျကီး ထဲမွ မ်က္လွည့္ျပသလို ဘြားကနဲ ေပါှလာေစသည္။ သားေရဖိုင္တြဲ တစ္တြဲ။

“ေနာက္လဆန္း စင္ကာပူ မွာ တစ္ပါတ္ျကာ က်င္းပမဲ့ ဆရာျကီးတို့ရဲ့ ဘာသာရပ္ ဆိုင္ရာ ညီလာခံ ကို က်ြန္ေတာှတို့ တိုင္းျပည္ရဲ့ ဂုဏ္ေဆာင္ အထူးကု ဆရာဝန္ျကီး အေနနဲ့ ဆရာျကီးတက္ေရာက္နိုင္ဖို့ က်ြန္ေတာှတို့ ဆန္းျပား ကုမဿပဏီက အသြားအျပန္ Business class ေလယာဉ္လက္မွတ္၊ ျကယ္ငါးပြင့္ ဟိုတယ္ တည္းခို စရိတ္နဲ့ ေန့စဉ္သံုး စရိတ္ အားလံုးကို က်ခံေပးမဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြပါဆရာ။ မမ ကို လည္း အလည္ ေခါှသြားနိုင္ေအာင္ နွစ္ေယာက္စာ လုပ္လာခဲ့ပါတယ္”

စာရြက္ စာတမ္းမ်ားကို သူ့ေရွ့ အသာထိုးေပးျပီး သူ့ကို ျကည့္ေနသည္။ အေရာင္ တလက္လက္ ထြက္ေန ေသာ အျကည့္။ ဘာကို ကိုယ္စားျပု ေဖာှညြွန္းတဲ့ အျကည့္ေလလဲ။ အေရာင္းသမားေလး၏ ျပံုးေယာင္ေယာင္ နွုတ္ခမ္းမ်ား၊ လိုအပ္သည္ထက္ ပို၍ ညြွတ္ကိုင္းထားေသာ ခါးမ်ား။ သူျပန္ေျပာ လိုက္သည္။

“ေအးေလ၊ ထံုးစံ အတိုင္း သြားတာေပါ့ကြာ၊ မင့္ မမ ကေတာင္ ဟိုတစ္ေန့က စင္ကာပူ မေရာက္ျဖစ္တာ ျကာျပီေနာှလို့ ေျပာေနေသးတယ္။ မင္းလည္း ပူမေနပါနဲ့။ ထံုးစံ အတိုင္း မင့္ေဆးကို ကိုယ္သံုးေပးမွာေပါ့”

သူ့ နွုတ္ခမ္းမ်ားလည္း ျပံုးေယာင္သမ္းလ်ွက္။

++++++++++++

သင့္လူ

အျခား ကုန္ပစဿစည္းမွာ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်သူက ဝယ္ယူ သံုးစြဲသူဆီ တိုက္ရိုက္ သတင္း အခ်က္ အလက္ ေတြေပးျပီး ေရာင္းရေအာင္ ျကိုးပမ္းေလ့ရွိေပမဲ့ ေဆးဝါး ကေတာ့ တစ္မ်ိုး တစ္ဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာ မွာ ေဆးဝါး ဆိုတာကို အေနာက္တိုင္း သို့မဟုတ္ ေဆးသိပဿပံ အတတ္ပညာ အရ တီထြင္ေဖာှထုတ္ထားတဲ့ ေဆးဝါးမ်ားလို့ မွတ္ယူေစခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းေဆးဝါးမ်ား၊ ေဆးျမီးတိုမ်ားကို မဆိုလိုပါ။ ေဆးဝါးဟာ အမ်ိုး အစား နွစ္မ်ိုးရွိပါတယ္။

အိုတီစီ (OTC- Over the counter) ေဆးဝါးမ်ားဆိုတာက ေဆးပညာရွင္ ဆရာဝန္ ရဲ့ ေဆးညြွန္းမလိုပဲ သံုးစြဲသူက မိမိ သေဘာနဲ့ ေဆးဆိုင္မ်ားမွာ ဝယ္ယူသံုးစြဲလို့ ရတဲ့ ေဆးဝါး အမ်ိုး အစားမ်ိုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အိုတီစီ ေဆးဝါးေတြကို ထုတ္လုပ္ ျဖန့္ျဖူးသူက သံုးစြဲသူဆီ တိုက္ရိုက္ ေျကာှျငာေလ့ ရွိျကတယ္။ ရုပ္ျမင္သံျကားေျကာှျငာေတြမွာ အျမဲေတြ့ရတဲ့ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆး၊ တုပ္ေကြး အေအးမိ ေပ်ာက္ေဆး၊ ဗီတာမင္ ေဆးဝါး မ်ား၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အားတိုးေဆးမ်ားဟာ အိုတီစီ ေဆးအမ်ိုးအစားထဲ ပါပါတယ္။ အိမ္သံုးေဆးဝါးမ်ား လို့လည္း ေခါှျကတယ္ ထင္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အဲဒီ ေဆးေျကာှျငာေတြကို ဆရာဝန္ဘြဲ့ရထားတဲ့ အနုပညာရွင္ေတြက အားတက္သေရာ ေျကာှျငာေပးေနတာ ကို လည္း အံ့အားသင့္ ဖြယ္ ေတြ့ျမင္ရပါေသးတယ္။

ဒုတိယ အမ်ိုးအစားကေတာ့ ဆရာဝန္ရဲ့ ေဆးညြွန္းပါမွ ဝယ္ယူသံုးစြဲရတဲ့ Prescription drug လို့ ေခါှပါ တယ္။ ပဋိဇီဝေဆး (Antibiotics) အမ်ိုးမ်ိုး၊ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးသတ္ေဆး အေထြေထြ၊ ကင္ဆာေဆး အျပားျပား၊ ေသြးက်ေဆးမ်ား၊ ဆီးခ်ိုထိန္းေဆးမ်ား တို့ဟာ ဒီအမ်ိုးအစား ေဆးဝါးေတြပဲ။  မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ ေဆးဝါးမ်ား (Essential Drugs) ဆိုတာ အဲဒီ ဒုတိယ အမ်ိုးအစား ေဆးဝါးေတြ အမ်ားဆံုး ပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေဆးအမ်ိုးအစားေတြကို ေျကာှျငာတဲ့ နည္းလမ္းကေတာ့ တစ္မ်ိုး တစ္ဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာဝန္ ညြွန္ျကားခ်က္နဲ့ သံုးရမဲ့ ေဆးဝါး အမ်ိုးအစားလို့ ဆိုထားတဲ့ အတြက္ ဒီေဆးဝါးမ်ားကို ထုတ္လုပ္ ျဖန့္ျဖူး ေရာင္းခ်သူေတြဟာ ဝယ္ယူအားေပးသူ မိတ္သဟာ အေပါင္းျဖစ္တဲ့ လူနာေတြကို တိုက္ရိုက္ ေျကာှျငာ ေရာင္းခ်လို့ မရစေကာင္း။ ဒီေတာ့ကာ အဆိုပါ ေဆးဝါးမ်ားကို ေျကာှျငာ ေရာင္းခ်ဖို့ ပစ္မွတ္ဟာ ေဆးညြွန္း ေရးေပးမဲ့ ဆရာဝန္ျကီးေတြ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ေဆးေျကာှျငာသံ ဆရာဝန့္ထံ ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ဆရာဝန္ျကီးေတြဆီကို ဘယ္ပံု ဘယ္နည္း ေျကာှျငာမလဲ။ တီဗြီမွာ ေျကာှျငာလို့ကေတာ့ အက်ိုးထူးလိမ့္ မယ္ မထင္။ ဆရာဝန္ျကီးေတြဟာ အဲဒီ ေျကာှျငာေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီး ျကည့္ဖို့ ေနေနသာသာ၊ ယားရင္ေတာင္ ယားတဲ့ ေနရာ ထံုးတို့ မွတ္ထားျပီး အားမွ ကုတ္မယ္လို့ ေတးမွတ္ထားရေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္ ဆင္းရဲ ရွာတဲ့ ပုဂဿဂိုလ္ေတြကိုး။ အဲသလို အဲဒီေလာက္ အလုပ္မ်ားျကတဲ့ ဆရာဝန္ျကီးေတြထံကို ကိုယ့္ပစဿစည္း၊ ကိုယ့္ေဆး အေရာက္ ပို့ေဆာင္နိုင္ဖို့ အတြက္ ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္ ျဖန့္ျဖူးေရး ကုမဿပဏီမ်ား၊ ေဆးဝါး လက္ကား လက္လီ အေရာင္းဆိုင္ျကီးမ်ားဟာ ေဆးေျကာှျငာအေရာင္းသမားေတြကို တီထြင္ ဖန္တီး ထုတ္လုပ္ခဲ့ျကတယ္။ Sales Medical Representative လို့ေခါှတဲ့ ေဆးေျကာှျငာ အေရာင္းသမား။ စတိုင္လ္က်တယ္၊ သပ္ယပ္ လွပ တင့္တယ္တယ္၊ လစာေကာင္းတယ္၊ သူ့ရဲ့ ဦးထိပ္ထားရမဲ့ တာဝန္ကေတာ့ တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္ဝိုက္ေသာ နည္းအားျဖင့္ ျဖစ္ေစ၊ ဝယ္သူရေအာင္လုပ္ဖို့နဲ့ ျမဲေအာင္လုပ္ဖို့၊ ကုမဿပဏီအတြက္ ဆီးသီးလံုး ေလာက္ရွိတဲ့ ေငြမိုးျကီးေတြ တေဝါေဝါ ရြာသြန္းေစဖို့ လုပ္ေပးရမဲ့ Rainmaker၊ သူ့ရဲ့ ဝါဒ လမ္းစဉ္က ဝယ္သူ ကို အခ်ိန္တိုင္းရင္ဝယ္ပိုက္ေထြးထားဖို့၊ ေဖာက္သည္ အျကီးစားျကီးေတြ ရွိနိုင္တဲ့ ငါးျကီးေတြ ရွိနိုင္တဲ့ ေနရာ မွာ ငါးမ်ွားတတ္ဖို့၊ ဝယ္သူ အျမဲမွန္ လုပ္တတ္ဖို့၊ ဝယ္သူ့ လိုအင္ကို အစြမ္းကုန္ ျဖည့္ဆည္းဖို့၊ ဝယ္လိုက္ရတဲ့ ပစဿစည္းဟာ အလြန္အင္မတန္ “တန္” ပါတယ္ ဆိုတာကို ဝယ္သူကိုယ္တိုင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံ နိုင္ဖို့၊ ဝယ္သူ ေမ်ွာှလင့္တာထက္ပိုျပီး အပိုေဆာင္းေလး ထည့္ေပးဖို့၊ ဝယ္သူ့ကို အားနာျပီး ေကြးေကာက္ သြားေလာက္ေအာင္ မျငင္းနိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္ပစဿစည္းေတြလည္းေပး၊ ေက်းဇူးတင္ စကားေတြလည္း ခဏ ခဏ ေျပာဖို့၊ ဝယ္သူ အျခား ေရာက္မသြားေအာင္ နည္းမ်ိုးစံုနဲ့ တားဆီးဖို့၊ ေနာက္တစ္ျကိမ္ ထပ္ဝယ္ဖို့ တိုက္တြန္း လုပ္ေဆာင္ရမွာပဲ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီ အရည္အခ်င္းေတြနဲ့ ျပည့္စံုတဲ့ ေဆးေျကာှျငာ အေရာင္းသမားကို အနွီ ကုမဿပဏီျကီးေတြ ဘယ္က သြားရွာျကသလဲ။ ဘယ္ကမွ သြားမရွာျကပါ။ စီးပြားေရး ေလာက မွာ က်င္လည္ က်က္စားေနတာ ျကာျပီ ျဖစ္တဲ့ ေဆးကုမဿပဏီျကီးေတြဟာ ငါးျကင္းဆီ နဲ့ ငါးျကင္းေျကာှ ဆိုသလို ဆရာဝန္ျကီးေတြကို ျမွူဆြယ္ ေဆးေရာင္း ဖို့ တာဝန္ကို ေဆးေက်ာင္းဆင္းျပီးစ ဆရာဝန္ ေပါက္စကေလးေတြကို ေပးလိုက္ျကပါ ေတာ့တယ္။

လစာကေလး စို့စို့ ပို့ပို့လည္းရ၊ လူအထင္ျကီးေလာက္ေအာင္လည္း ဝတ္စား ဆင္ယင္ သြားလာ ေနထိုင္ရ၊ ဆိုေတာ့ အခ်ို့ ဆရာဝန္ ကေလးမ်ားဟာ ေဆးကုမဿပဏီျကီးေတြရဲ့ ေတာှေကာက္ျခင္းကို မျငင္းနိုင္ျကေတာ့ ပဲ အရွင္ေမြးေတာ့ ေန့ခ်င္းျကီးတဲ့ ေဆးေျကာှျငာ အေရာင္းသမားေလးေတြ ျဖစ္လာျကပါတယ္။ အဲဒီ ဆရာဝန္ ကေလးမ်ားဟာ ေဆးေက်ာင္းတုန္းက တစ္ခါဘူးမွ သင္ျကားခဲ့ရျခင္းမရွိတဲ့ အေရာင္းပညာ၊ မားကက္တင္း ပညာမ်ားကို လက္ပူတိုက္ေလ့လာျပီး သကာလ သူတို့ကို ဆရာဝန္ ျဖစ္ေအာင္ စာသင္ ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာဝန္ျကီးေတြဆီကို ေဆးေရာင္းဖို့ သြားျကရပါတယ္။

ေဆးကုသေဆာင္ တစ္ခုရဲ့ ရာထူး အျကီးဆံုး၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အရွိဆံုး ဆရာဝန္ျကီးမ်ားဟာ အဲဒီ ေဆးေျကာှျငာ သမားေတြရဲ့ အေရာင္းပစ္မွတ္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို ေဆးေျကာှျငာ သမား ဆရာဝန္ ကေလး တစ္ေယာက္ က ခ်ဉ္းကပ္ လာတဲ့အခါ ဝါရင့္ သမဿဘာရင့္ ဆရာဝန္ျကီးက ဘယ္လို့ တုန့္ျပန္ လိမ့္မလဲ။ ျမင္ကြင္းေလး တစ္ခု ကို စိတ္ကူးနဲ့ စဉ္းစားျကည့္ခ်င္လိုက္တာ။

+++++++++++++

မ်ားေသာအားျဖင့္ ေဆးဝါး ကုမဿပဏီ တစ္ခုကေန ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်လိုက္တဲ့ ေဆးဝါး ေတြကို သံုးစြဲျကရတဲ့ ေဝဒနာရွင္ အေပါင္းဟာ မူလ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ် လိုက္တဲ့ ကုမဿပဏီေဈးထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ျကီးျမင့္တဲ့ ေဈးနွုန္းေတြနဲ့ ဝယ္ယူ သံုးစြဲရစျမဲပါ။ ေဆးေဈးနွုန္းေတြဟာ ဘယ္ေနရာေတြ မွာ ဘာေျကာင့္ ဘယ္လို ထပ္ထပ္တင္ လိုက္ရတယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူကမွ၊ ဘယ္တုန္းကမွ ေျကျငာေလ့မရွိပါဘူး။ ဘုရားရွင္ ဗ်ာဒိတ္ေပးထားသလို ကိုယ္ေရာင္းခ်င္တဲ့ ေဈးနဲ့ တင္ခ်င္ သလို တင္ျပီး ေရာင္းခ်င္သလို ေရာင္းျကတာပါပဲ။

ေဆးဝါး တင္သြင္း ျဖန့္ျဖူး ေရာင္းခ်တဲ့ အခါ အျခား ကုန္ပစဿစည္းေတြနဲ့ အျကီးအက်ယ္ ျခားနားတဲ့ အခ်က္ျကီး တစ္ခ်က္ ရွိေနပါတယ္။ အျခား  ကုန္ပစဿစည္းေတြမွာ ျဖန့္ျဖူး ေရာင္းခ်သူက ဝယ္ယူအားေပးသူ ဆီ တိုက္ရိုက္ ေျကာှျငာ ေရာင္းခ် ေလ့ရွိပါတယ္။ မားကက္တင္း လုပ္တယ္ လို့ သံုးနွုန္း တတ္ျကပါတယ္။ ကိုယ့္ပစဿစည္း ေရာင္းရဖို့၊ ေဈးကြက္ ေဝစု မ်ားမ်ားရဖို့ သံုးစြဲသူ အမူအက်င့္ (Consumer Behaviour) ဆိုတဲ့ ဝယ္သူကို ဘယ္လို ျမွူမလဲ ဆိုတဲ့ အတတ္ပညာ၊ သစဿစာရွိေသာ ဝယ္ယူအားေပးသူမ်ား (Loyal Customer) ျဖစ္ေအာင္ လုပ္နည္း နိသဿသရည္းမ်ား၊ ေဈးကြက္ကို ပထဝီ ေျမေနရာ အေန အထားအရ၊ ဝယ္ယူအားေပးသူတို့၏ အသက္ အရြယ္၊ လိင္အမ်ိုးအစားအရ၊ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ အေနအထားအရ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခံစားမွု အာရံုအရ၊ ယဉ္ေက်းမွု ဓေလ့ ထံုးစံအရ ခြဲေဝ ပိုင္းျခားျခင္း နည္းပညာမ်ား (Market Segmentation) ဆိုတာေတြကို အတတ္ပညာ တစ္ခု အေနနဲ့ေတာင္ စီးပြားေရး စီမံခန့္ခြဲမွု မဟာဘြဲ့ သင္တန္းေတြမွာ အားပါးတရ သင္ေပးျကပါေသးတယ္။

မ်ားေသာ အားျဖင့္ေတာ့ အထိေရာက္ဆံုး မားကက္တင္းဟာ ေျကာှျငာေပါ့။ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေနတုန္း ျကားျဖတ္ဝင္ရင္ လူေတြ ေတာက္တေခါက္ေခါက္ ျဖစ္တတ္ျကေပမဲ့ စီးပြားေရး သမားေတြ အတြက္ေတာ့ ေျကာှျငာဟာ မရွိမျဖစ္၊ သည္းေျချကိုက္ ျဖစ္ပါတယ္။ မားကက္တင္း သမားတို့ရဲ့ ေခါင္းကိုင္အဖ ဖီးလစ္ ေကာ့တလာ ကေတာ့ “ေျကာှျငာေကာင္းတို့ မည္သည္ တီထြင္ ဖန္တီးနိုင္မွု စြမ္းအား နွင့္ ျပည့္စံုရံုမ်ွ မက သူတို့ ကိုယ္တိုင္ပင္လ်ွင္ ပစဿစည္းေရာင္းနိုင္စြမ္းရွိသည္” ဆိုျပီး ေျကာှျငာကို အလြန္အျကူး အမြွန္းတင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုဟာမ်ိုးတဲ့တုန္း။ ေကာ့တလာကေတာ့ မာလ္ဘိုရို စီးကရက္ ေျကာှျငာဟာ အဲသလို ေျကာှျငာ အမ်ိုးအစားမ်ိုးပါတဲ့။ ေကာင္းဘြိုင္တစ္ေယာက္ ျမင္းစီးေနတာကို ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျမင္ျမင္ မာလ္ဘိုရိုကို သတိရလာေအာင္၊ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပါှလာေအာင္၊ ဝယ္ခ်င္စိတ္ေပါှလာေအာင္ ထိေရာက္ ထက္ျမက္တဲ့၊ ေသာက္က်ိုးနည္း ေကာင္းတဲ့၊ သူ့ထက္ေကာင္းတာေတြေတာင္ သူ့ေလာက္ မေကာင္းတဲ့ မဟာ့ မဟာ ေျကာှျငာေကာင္းတဲ့။

ေျကာှျငာဆိုတာ ကုန္ပစဿစည္း တစ္မ်ိုးမ်ိုး အတြက္ အခ်က္အလက္ ဗဟုသုတကို ေပးရတာမ်ိုး မဟုတ္၊ သံုးစြဲ သူ အေပါင္း ဘဝင္က်စရာ အိပ္မက္ခ်ိုခ်ို တစ္ခုကို ေရာင္းခ်ရတဲ့ အနုပညာတဲ့။ ရက္ဗလြန္ နွုတ္ခမ္းနီ သူေဋဿဌး ခ်ားလ္ ရက္ဗ္ဆြန္က လည္း “က်ြန္ေတာှတို့ စက္ရံုေတြက နွုတ္ခမ္းနီေတြကို ထုတ္လုပ္တယ္။ က်ြန္ေတာှ တို့ရဲ့ ေျကာှျငာေတြကေတာ့ ပ်ိုေမ မဒီတို့ အတြက္ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ေတြကို ေရာင္းတယ္” လို့ ေျကာှျငာကို ေျကာှျငာဝင္ျပန္ပါေသး။

ေျကာှျငာဟာ အိပ္မက္ခ်ိုခ်ိုဆိုပဲ။ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ဂေယာက္ ဂယက္ေရာ မျဖစ္နိုင္ဘူးလား။ နာမည္ျကီး မင္းသားျကီးနဲ့ ေျကာှျငာတဲ့ လက္ပါတ္နာရီကို ဝယ္ပါတ္လို့ ရုပ္ရွင္မင္းသား ေအာှတိုမက္တစ္ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္လို့ လူေတြ တကယ္ပဲ ယံုျကည္ျကသလား။ ဟာသပညာရွင္ စတီဖင္ လီးေကာ့ခ္ ကေတာ့ “ေျကာှျငာဆိုတာ ေျကာှျငာ ေအဂ်င္စီေတြ ပိုက္ဆံ ရေနသမ်ွ ကာလပါတ္လံုး လူေတြရဲ့ အသိဉာဏ္ကို စနစ္ တက် ဖမ္းဆီး ခ်ုပ္ေနွာင္တတ္တဲ့ သိပဿပံဆိုင္ရာ အတတ္ပညာ တစ္ခု” လို့ ေျကာှျငာအေပါှ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ ေျပာင္ထားတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေျကာှျငာ အမ်ားစုဟာ ေျကာှျငာခ်င္တဲ့ ကုန္ပစဿစည္း အေျကာင္းကို လူေတြကို အသိေပးရံု ေလာက္သာ တတ္နိုင္ျကတာပါ။ ရတတ္သမ်ွ စကဿကန့္ပိုင္းေလာက္ အခ်ိန္ေလး အတြင္း ကိုယ့္ ပစဿစည္းရဲ့ အားသာခ်က္ကို စက္ေသနတ္နဲ့ ပစ္သလို တရစပ္ နင္းခြ ေျကာှျငာေလ့ရွိျကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း သီခ်င္းေတြ ဝုန္းဒိုင္းျကဲဖြင့္ျပီး အေျခာက္တိုက္ ကခုန္၊ တဟီဟီ တဟားဟား နဲ့ ဟီလာတိုက္ျပေနတဲ့ ေျကာှျငာေတြကိုလည္း ေတြ့ဖူးျကမွာေပါ့။ ပစဿစည္းေျကာှျငာတာလား၊ လူကို ေျကာှျငာတာလား မခြဲျခားနိုင္ ေလာက္ေအာင္ စိတ္ပ်က္စရာ၊ ေအာ့နွလံုးနာစရာ ေျကာှျငာေတြလို့ ေျပာရင္ စိတ္ဆိုးျကမွာ အမွန္ပဲ။ သီခ်င္း ဆို၍ ငိုရသည္ ဆိုတာ အဲသလို ေျကာှျငာေတြကို ျကည့္ခ်င္ခ်င္ မျကည့္ခ်င္ခ်င္ ထိုင္ျကည့္ရတဲ့ သနားစရာ လူေတြကိုမ်ား ရည္ညြွန္းေလသလား။

အဲသလို ညံ့ေသာ၊ တံုးေသာ၊ ဖ်င္းေသာ၊ ျငီးေငြ့ဖြယ္ ေကာင္းေသာ သီခ်င္းပေဒသာ ေျကာှျငာေတြဟာ ေျကာှျငာရွင္တို့ အလိုက် လိုက္လုပ္ျကရတာမ်ားလား။ ေကာင္းလွပါျပီ လူျကီးမင္းတို့၊ ေျကာှျငာ တစ္ခုကို မစီမံ မဖန္တီးခင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒီလို ေမးျကည့္ျကဖူးပါသလား။

“ေျကာှျငာအသံုးစရိတ္ ဟာ ပစဿစည္း အရည္ အေသြး ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ဖို့၊ စားသံုးသူ အတြက္ ပိုျပီးေကာင္းတဲ့ ဝန္ေဆာင္မွုကို ေပးဖို့ အသံုးစရိတ္ထက္ ဝယ္သူကို ပိုျပီး စိတ္ေက်နပ္မွု ေပးနိုင္ပါသလား”

တကယ္ေတာ့ ဘယ္ေပးနိုင္လိမ့္မတုန္း၊ ဒါေပမဲ့လည္း ခုေခတ္ ေဈးကြက္ စီးပြားေရးမွာ သိျကတဲ့ အတိုင္း ေျကာှျငာမွ ေျကာှျငာ ဆိုတဲ့ ေျကာှျငာ ခေရဇီ ေတြက ဒုနဲ့ေဒးကိုး။ အဲဒီ ပုဂဿဂိုလ္ေတြကေတာ့-

“ေျကာှျငာ မပါေသာ လုပ္ငန္း၊ မေျကာှျငာေသာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းသည္ လမိုက္ည သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္ တြင္ လမ္းမီးမ်ား ပ်က္ေနတုန္း ကုလားမေလး တစ္ေယာက္ကို မ်က္စိမွိတ္ျပမိသလို အျဖစ္မ်ိုး ျကံုေတြ့ရ လိမ့္မည္ ျဖစ္ေျကာင္းကို တြံ- အသင္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္သည္ ဂဏာဟိ- မွတ္ေလေလာ့။ သင္ဘာလုပ္မိ မွန္း သင့္ကိုယ္သင္ သိခ်င္ သိမည္ ျဖစ္ေသာှလည္း အျခား ဘယ္သူမွ မသိ” လို့ ျကံုးဝါး ေျကြးေျကာှျကျပီး ေျကာှျငာဖက္က အစြမ္းကုန္ ေရွ့ေန လိုက္ျကေတာ့တာကိုး။ အဲသလို ဆိုေတာ့လည္း စံုစီ နဖာ ေျကာှ ေအာင္ ျငာ ျကေပါ့ ခင္ဗ်ား။

Possession game ဆိုတာ ေဘာလုံးပိုင္ဆိုင္မွုကို အသားေပးၿပီး ကစားေလ့ ရွိတဲ့ ေဘာလုံး နည္းဗ်ဴဟာ တစ္မ်ိဳးပါ၊ ေဘာလုံးကို ရတာနဲ႔ ကန္တင္ေျပးၿပီး ဂိုးသြင္းဖို႔ႀကိဳးစားေလ့ရွိတဲ့ ကစားနည္းေတြနဲ႔ အေတာ္ကြာျခားပါတယ္၊ ဂိုးသြင္းဖို႔ အခြင့္အေရးမရမခ်င္း ေဘာလုံးကို ကိုယ့္ေျခေထာက္ထဲမွာပဲ ထည့္ထားၿပီးေနရာလြတ္ေတြ ရွာေဖြကာထိုးေဖာက္ကစားေလ့ရွိတဲ့ နည္းဗ်ဴဟာပါ၊ ဒီလိုကစားနည္းမ်ိဳးကို ယေန႔ ကမၻာမွာ ကမၻာ့အေကာင္းဆုံး လက္ေရြးစင္အသင္းလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စပိန္အသင္း၊ ကမၻာ့အေကာင္းဆုံး ကလပ္အသင္းလို႔ နားလည္ထားၾကတဲ့ ဘာစီလိုနာအသင္း၊အဂၤလန္ က ထိပ္သီးကလပ္ျဖစ္တဲ့ အာဆင္နယ္အသင္းတို႔ က စြဲစြဲျမဲျမဲကစားေနၾကပါတယ္၊

ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ကစားနည္းဗ်ဴဟာခ်င္းဆင္တူေပမယ့္ေအာင္ျမင္မွုျခင္း ကြာ ျခား လွတဲ့ အသင္းႏွစ္သင္းျဖစ္တဲ့ ဘာစီလိုနာ အသင္းနဲ႔ အာဆင္နယ္အသင္းတို႔ နဲ႔ ပက္သက္ လို႔ေတြးမိတာေလးေတြပါ၊ အားလုံးသိၾကတဲ့အတိုင္း ဘာစီလိုနာအသင္းဟာ ဒီ ကစားဟန္နဲ႔ပဲ ျပည္တြင္းအမွတ္ေပးခ်န္ပီယံဆုေတြ၊ ဥေရာပခ်န္ပီယံလိဂ္ဖလားေတြ၊ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဆက္တိုက္ရယူေနခဲ့ပါတယ္၊ အာဆင္နယ္အသင္းကေတာ့ ဒီကစားဟန္နဲ႔ပဲ တ စိုက္မက္မက္ ကစားလာခဲ့တာ ၅ႏွစ္ဆက္တိုက္ ဖလားလက္မဲ့ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ဒီႏွစ္လည္း ဖလားလက္မဲ့ျဖစ္ဦးမယ့္အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္၊ ဘာေၾကာင့္မို႔ ဒီႏွစ္သင္းအၾကားမွာဒီေလာက္အထိ ကြာျခားသြားခဲ့ပါသလဲ၊ ကမၻာ့ခ်န္ပီယံစပိန္အသင္းနဲ႔ ကမၻာ့အေကာင္းဆုံးကလပ္ ဘာစီလိုနာတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး Possession Game ေတြဟာ အေတာ့္ကို ေရပန္းစားလာခဲ့တယ္၊ ေဘာလုံးကိုေျခေထာက္ထဲမွာ ထိန္းထားနိင္သေရြ႕ ပြဲရဲ့ရလာဒ္ ဟာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာပဲရွိတယ္ဆိုတဲ့ ဒႆနကို လူေတြအေတာ့ကို စိတ္ဝင္စားလာခဲ့ၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အာဆင္နယ္အသင္းၾကဳံေတြ႕ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဒီ possession gameေတြအေပၚ ပုံၿပီးယုံဖို႔ရာလည္းခက္ေနခဲ့တယ္၊ အဲဒီေတာ့ ဒီpossession game ေတြမွာ ဘာေတြအားသာခ်က္ရွိၿပီး ဘာေတြအားနည္းခ်က္ရွိေနလို႔လဲ၊

ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဘာလုံးပိုင္ဆိုင္မွုကို အသားေပးကစားတဲ့အသင္းဟာ ေဘာလုံးကို ကိုယ့္ေျခေထာက္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုင္ထားရလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မွု ရွိေစပါတယ္၊ တဆက္တည္းမွာ တဖက္လူဟာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျခေထာက္ထဲမွာ ေဘာလုံးမရွိတဲ့အ တြက္သိမ္ငယ္စိတ္ဝင္ပါတယ္၊ ဂိုးအရ မရွုံးေသးပင္မယ့္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ တပန္းရွုံးေနပါတယ္၊ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊ တဖက္အသင္းကကိုယ့္ကို ေဘာလုံးကန္ခြင့္လုံးဝမေပးပဲ ေခြး႐ူးလုပ္တာခံေနရတာ ေတာ္ေတာ္ မခံခ်င္စရာ မေကာင္း ဘူးလား၊ အထူးသျဖင့္ ကမၻာတစ္လႊားက ၾကည့္ေနတဲ့ပိရိသတ္ေတြရဲ့ အေရွ႕မွာကိုယ့္အသင္းဟာ တဖက္အသင္းနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ေအာက္အသင္းလို ျဖစ္ေနတာ ကိုက ေတာ္ေတာ္ ရွက္ဖို႔ေကာင္းေနၿပီမဟုပ္လား၊ ေနာက္တစ္ခါ ေဘာလုံးကိုကိုင္ထားတဲ့အသင္းဟာ ဂိုးသြင္းခြင့္ကိုသူကပဲ ဖန္တီးမယ္၊ တဖက္လူကို လုံးဝအခြင့္အေရးမေပးဘူးဆိုတဲ့မူကို ကိုင္ဆြဲထားတဲ့အတြက္ သီအိုရီအရ နိင္စရာရွိ၊ သူပဲနိင္ဖို႔မ်ားၿပီး ဂိုးမသြင္းနိင္လို႔ သေရက်တာမ်ိဳးကလြဲၿပီး ရွုံးဖို႔အခြင့္အေရးနည္းပါတယ္၊ တကယ္လို႔ ေဘာလုံးကို တဖက္လူက ဝင္လုၿပီးရသြားရင္ေတာင္ ခံစစ္ကစားရာကေန တန္ျပန္တိုက္စစ္ဆင္ဖို႔ အရံသင့္ ျဖစ္မေန တတ္တာ မ်ားပါတယ္၊

ေနာက္ထပ္သူ႔ရဲ့ အားသာခ်က္ကေတာ့ သူကိုင္ထားတဲ့ေဘာလုံးကို တဖက္လူက အျမဲလုဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတဲ့ အတြက္ပင္ပန္းမယ္၊ ေနာက္ၿပီး သူ႔ရဲ့ ေဘာလုံးလာနိင္တဲ့လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလ်ာက္တဖက္လူက စိုးရိမ္ပူပန္စြာလိုက္ၿပီး ပိတ္ဆို႔ ဟန႔္တားေနရတဲ့ အတြက္အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမၽွ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ လာရပါတယ္၊အဲဒီမွာ အမွားအယြင္းေတြ မ်ားလာၿပီး ဟာကြက္လြတ္ကြက္ေတြေပၚလာတတ္ပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့မွ ရလာတဲ့အခြင့္အေရးကို ဂိုးအျဖစ္ ဖန္တီးေလ့ရွိၾကပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ေဘာလုံးပိုင္ဆိုင္မွု အသားေပး ကစားတဲ့ဟန္ဟာ ဒီလိုအျမင္အရ အေတာ့္ကို ျပည့္စုံတဲ့ ကစားနည္းလိုပါပဲ၊ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာ ဘယ္အရာမွ ေျပာစရာမရွိေလာက္ေအာင္ သာလြန္ ေကာင္းမြန္တယ္ဆိုတာမရွိနိုင္ပါဘူး၊

သူ႔သဘာဝအရ ေဘာလုံးပိုင္ဆိုင္မွုကို အသားေပးတတ္တဲ့သူေတြ ဆိုေတာ့ ေဘာလုံးကိုေျခေထာက္ထဲကေန ဆုံးရွုံးသြားတာနဲ႔၊ ေျခေထာက္ထဲမွာေဘာလုံး မရွိေတာ့တာနဲ႔ မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ၊ စိတ္မွာ မလုံျခဳံမွုကို ခံစားရေတာ့တာပါပဲ၊ တစ္ခ်ိန္လုံး အေပၚစီးကေနကစားလာခဲ့သမၽွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆရာႀကီးထင္ေနတဲ့စိတ္ေတြ ဘယ္ထြက္ေျပးသြားၾကမွန္းမသိ၊ ကိုယ့္အစြမ္းအစကိုယ္ ပုံမွန္ ယုံၾကည္ တာေလးေတာင္ ေပ်ာက္ဆုံးၿပီး ပူပန္မွုေတြဝင္ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ ပ်ာယာခတ္ေတာ့တာပါပဲ၊ အဲဒီမွာ အမွားအယြင္းေတြ စလုပ္မိတတ္ၾကပါတယ္၊ အဲဒီမွာ ကံဆိုးလို႔ မထင္မွတ္ပဲ ဂိုးေပးလိုက္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ဘဝင္ႂကြေနတဲ့ စိတ္က မခံခ်ိမခံသာ ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီး အမွားအယြင္းေတြ ပိုလုပ္မိတတ္ေတာ့တယ္၊

ဒီရာသီအာဆင္နယ္အသင္းရဲ့ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ရလာဒ္ေတြ ထြက္ခဲ့တဲ့ပြဲေတြကို အစအဆုံးထိုင္ၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာကို ပိုသေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္၊ စပါးအသင္းကို ေစာေစာစီးစီး သုံးဂိုးျပတ္ထည့္ၿပီးပြဲအၿပီးမွာ ေလးဂိုးျပန္ေပးလိုက္ရတာေတြ၊ နယူးကာဆယ္အသင္းကို သုံးဂိုးျပတ္ထည့္ၿပီး မယုံနိုင္စရာ သေရက်သြားတာေတြ ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ ေဘာလုံးကို မကိုင္ထားနိင္တာနဲ႔ ယုံၾကည္မွု ေပ်ာက္သြားတဲ့ အာဆင္နယ္အသင္းရဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာကို သတိျပဳမိနိုင္ပါတယ္၊ တျခားအသင္းေတြလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ေဘာလုံးမပါပဲ ခံစစ္သက္သက္ မကစားတတ္တာကိုသြားေတြ႕ရပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ခ်က္က ပိုင္ဆိုင္မွုအသားေပးတဲ့ အသင္းေတြဟာ ပိုင္ဆိုင္မွု မဆုံးရွုံးေအာင္ အရမ္းအာ႐ုံစိုက္ေနရတဲ့အတြက္ဂိုးရဖို႔ အခြင့္အေရးကို ရဖို႔ အေတာ္ အခ်ိန္ယူရပါတယ္၊  နိင္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဂိုးရဖို႔ အေရးမႀကီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိုင္ဆိုင္မွုအသားေပးၿပီး လွလွပပ အခ်ိန္ဆြဲကစားလို႔ေကာင္းေပမယ့္ ဂိုးရဖို႔အသည္းအသန္ လိုေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အလုပ္မျဖစ္တာ မၾကာခဏေတြ႕ရပါတယ္၊

ပိုင္ဆိုင္မွုအသားေပးကစားေနတဲ့ ဒီအသင္းႏွစ္ခုကို ႏွိုင္းယွဥ္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ဆြဲရယင္ေတာ့ ဒီကစားနည္းဟာ မိမိကိုယ္ကိုယုံၾကည္မွု၊ အာ႐ုံစူးစိုက္မွု၊ေဘာလုံး အထိန္းအသိမ္းကၽြမ္းက်င္မွု၊ အသင္းလိုက္ညီညြတ္နားလည္မွု စတဲ့အရာ ေတြအားလုံး ျပည့္စုံဖို႔လိုေနတာေတြ႕ရပါတယ္၊ တစ္ခုခု ခ်ိဳ႕ယြင္းတာနဲ႔ အလုပ္ မျဖစ္ ေတာ့ပါဘူး၊

အဲဒီေတာ့ ဒီ ေဘာလုံးကစားနည္း ေတြကေန စပ္ဆက္ေတြးလိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဟာဘဝမွာ ကိုယ့္ရဲ့ ပိုင္ဆိုင္မွု ေတြကို မဆုံးရွုံးေအာင္ possession game ေတြကို ကစားေနၾကတဲ့လူေတြနဲ႔ တူေနခဲ့တယ္၊ ကိုယ့္ရဲ့ ပိုင္ဆိုင္မွုေတြကို တျပားတခ်ပ္မွ မဆုံးရွုံးရေအာင္ ျဖစ္နိုင္ရင္ သူမ်ားဆီကပဲ ရသေလာက္ယူရေအာင္ အဆက္ မျပတ္ ႀကိဳးစားေနခဲ့ၾကတယ္၊ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရမယ္မွန္းမသိတဲ့ ကစားပြဲမွာ ကိုယ့္နည္း နဲ႔ကိုအနိင္ယူဖို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္မွုဟာ ေအာင္ျမင္မွုနဲ႔အျမဲ ထပ္တူက်မေနဘူးဆိုတာ သေဘာမေပါက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ထဲ ေဘာလုံးရွိေနယုံနဲ႔ပဲ သာယာေနတတ္ၾကပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဆရာ ဝင္းမင္းေထြး ရဲ့ ဂ်စ္ပစီမိုးတိမ္သီခ်င္းထဲကလိုပါပဲ၊ အေျဖဟာ ဝိုင္းသိမ္းေတာ့မွ သိမယ့္ကိစၥပါ၊ ပြဲသိမ္းဝီစီမမွုတ္မခ်င္းေတာ့ ဘယ္အသင္းမွ အနိုင္မရေသးဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလုံး မေမ့ၾကဖို႔လိုပါတယ္။          ။

သူသူငါငါ

၆ ေမ ၂၀၁၁

ေျမြကိုက္လို့ ေအာှတဲ့ ဖား

ရွဉ့္လည္း ေလ်ွာက္သာ၊ ပ်ားလည္း စြဲသာ

က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု လုပ္ငန္းရဲ့ ကုန္က် စရိတ္ေတြဟာ စီးပြားေရး စနစ္ လြတ္လပ္ေလေလ၊ အျပိုင္ အဆိုင္ အနိုင္ျကဲျကတဲ့ ပုဂဿဂလိက က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု ေတြ ထြန္းကားလာေလေလ၊ တစ္ထစ္ျပီး တစ္ထစ္ တစ္ရစ္ျပီး တစ္ရစ္ ျမင့္တက္လာေလ ဆိုတာကို အထက္မွာ ေဆြးေနြးခဲ့ျပီးပါျပီ။ အဲသလို မိုးထိ ေအာင္ ေလွကားေထာင္ေနတဲ့ က်န္းမာေရး ဆိုင္ရာ ကုန္က် စရိတ္မ်ားကို ေဆးကုမဿပဏီျကီးမ်ားက တစ္တပ္ တစ္အား ပါဝင္ ကူညီ ျကျပန္ပါတယ္။ ေဈးကြက္ စီးပြားေရး ေခတ္မွာ မည္သူ မဆို ေဈးကြက္ အတြင္း လြတ္လပ္စြာ ဝင္ေရာက္ ေရာင္းဝယ္ ေဖာက္ကား ျပီး ထင္တိုင္းျကဲ နိုင္သည္လို့ ဆိုထားေလေတာ့ အဲဒီ အထဲမွာ နိုင္ငံျခား ေဆးကုမဿပဏီ ေတြက ေဆးဝါး မ်ား မပါလို့ ပိတ္ပင္ တားဆီးလို့ ဘယ္ရလိမ့္မလဲ။ ဒီေတာ့ ေဆးကြက္ စီးပြားေရး ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ ဆိုတာ စိတ္ဝင္စား စရာ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ် မွုဟာ အရင္း အနွီးျကီးသလို အျမတ္ အစြန္းလည္း အင္မတန္ ျကီးတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းျကီး တစ္ခုပါ။ အသိဉာဏ္ ပညာဆိုင္ရာ မူပိုင္ခြင့္ (Intellectual Property Right) ဆိုတဲ့ မိမိ တီထြင္ ထုတ္လုပ္ေသာ ပစဿစည္း ကို မိမိ စိတ္ျကိုက္ စီမံ ခန့္ခြဲ ပိုင္ခြင့္ ရထားတဲ့ အတြက္ ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္ေရးဟာ အျခား စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြ ထက္ပိုျပီး အာမခံခ်က္ ရွိတာလည္း အမွန္ပဲ။ သို့ေသာှ အဲဒီ အခြင့္အေရး ေတြကို အျပည့္အဝ ယူျပီး ငါတီထြင္တဲ့ ေဆး၊ ငါ့ဖာသာ ျကိုက္သေလာက္ ထုတ္လုပ္ျပီး ျကိုက္တဲ့ ေဈးနဲ့ ေရာင္းမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ စဥ္းစားစရာေတြ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

တကယ္တမ္းက ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္ေရး ကုမဿပဏီျကီးေတြမွာ Equitable Pricing Policy လို့ ေခါှတဲ့ သာတူ ညီမ်ွ ေဈးနွုန္းေပါှလစီ ဆိုတာရွိပါတယ္။ ဒီေဆးတစ္မ်ိုးတည္းကိုပဲ ခ်မ္းသာတဲ့ နိုင္ငံ၊ တတ္နိုင္တဲ့ လူတန္းစား ေတြကို ေဈးတစ္မ်ိုး၊ ဆင္းရဲတဲ့ နိုင္ငံ၊ မတတ္နိုင္တဲ့ လူတန္းစား ေတြ အတြက္ ေဈးတစ္မ်ိုး ထားျပီး ေရာင္းခ်ေပးျခင္းကို ဆိုလိုတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေပါှလစီကို တကယ္တမ္း လက္ေတြ့က်င့္သံုးတဲ့ ကုမဿပဏီ ကေတာ့ လက္ခ်ိုးေရတြက္လို့ ရပါသတဲ့။

စီးပြားေရး လုပ္ငန္း လုပ္ရာမွာ ေကာင္းမြန္ မွန္ကန္တဲ့ က်င့္ဝတ္ တရား (Business Ethics) ရွိဖို့ လိုအပ္ပါတယ္။ က်င့္ဝတ္တရားနဲ့ ညီတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားဟာ ျပည္သူ့ အတြက္ တာဝန္သိတတ္မွု (Corporate Social Responsibility) ဆိုတဲ့ စကားလံုး ျကီးျကီး ကို သံုးေလ့ရွိတယ္။ ဒီလိုေျပာေတာ့ တို့က စီးပြားေရး လုပ္ေနတာ၊ ပရဟိတ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဖူး လို့ ေစာဒက တက္ခ်င္လည္း တက္ျကပါ လိမ့္မယ္။ စီးပြားေရး နဲ့ စီမံခန့္ခြဲမွု ပညာရွင္အခ်ို့ ကလည္း ဘိဇနက္ ဆိုတာ အတဿတဟိတ သေဘာ၊ က်င့္ဝတ္ တရား ဆိုတာ ပရဟိတ သေဘာ၊ ဒီနွစ္ခု ဟာ ပဋိပကဿခ သေဘာကို ေဆာင္တယ္ လို့ မီးေလာင္ရာ ေလပင့္ျကပါေသး။ တကယ္ပဲ ပရိဟိတ နဲ့ အတဿတဟိတ ဟာ ယွဉ္တြဲ လို့ မရတဲ့ အရာေတြလား၊ ပ်ားလည္းစြဲသာ ရွဉ့္လည္း ေလ်ွာက္သာ ဆိုတဲ့ လမ္း မရွိေတာ့ဘူးလား။

++++++++++++++

၁၉၇ဝ ျပည့္လြန္နွစ္မ်ားတုန္းက အာဖရိက နဲ့ လက္တင္ အေမရိက အပူပိုင္း ေဒသေတြက ျမစ္နား ကမ္းနားမွာ ေနတဲ့ ရြာသူ ရြာသား (၁၈) သန္း ေလာက္ကို ျခိမ္းေခ်ာက္ေနတဲ့ ေရာဂါဆိုး တစ္ခု ရွိခဲ့တယ္။

အဲဒီ ရြာသား ေတြဟာ ျမစ္ကမ္းစပ္ က ညစ္ပါတ္တဲ့ ေရထဲမွာ ေပါက္ဖြားတဲ့ ယင္မည္းရိုင္းျကီးေတြ ရဲ့ ကိုက္ခဲျခင္းကို မျကာခဏ ခံရေလ့ရွိတယ္။ ယင္ေကာင္ကိုက္ခံရတာေလာက္မ်ား၊ ဝါးဟားဟား လို့ မထင္ေလနဲ့။ ဒီယင္ေကာင္ေတြရဲ့ ခနဿဓာကိုယ္ထဲမွာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြ ရွိတယ္။ လူကို ကိုက္လိုက္ရင္ အဲဒီ ကပ္ပါးေကာင္ေတြ ဟာ လူ့ခနဿဓာကိုယ္ထဲ ဝင္သြားျပီး အေရျပားေအာက္မွာ တျဖည္းျဖည္း ျကီးထြား လာလိုက္တာ တစ္ခါ တစ္ေလ (၂) ေပေလာက္ အထိ ရွည္လာတယ္။ အဲဒီ ကပ္ပါးေကာင္ေတြ ေခြေနတဲ့အတြက္ အေရျပားမွာ တစ္လက္မ ပါတ္လည္ေလာက္ ရွိတဲ့ ဘုလံုးျကီးေတြ ထလာတယ္။ မခံမရပ္ နိုင္ေအာင္ ယားတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ မ်က္လံုးထဲ ဝင္သြားျပီး မ်က္စိကန္းသြားတတ္လို့ ဒီေရာဂါကို ျမစ္နား ကမ္းနား မ်က္ကန္း ေရာဂါ လို့ အမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္ထားျကတယ္။

သက္ဆိုင္ရာ က်န္းမာေရး အာဏာပိုင္ ေတြဟာ ဒီေရာဂါကို အျမစ္ျပတ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမွန္းကို မသိ ခဲ့ျကဘူး။ ကပ္ပါးေကာင္ေတြကို နွိမ္နင္းနိုင္တဲ့ ေဆးေတြ ရွိေပမဲ့ အလြန္ ေဈးျကီးတယ္။ ေဆးရံု ရက္ရွည္ တက္ျပီး အသည္း အသန္ ကုသမွ ေပ်ာက္မယ္။ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိုး ေတြလည္း မ်ားတဲ့ အတြက္ အနဿတရာယ္ လည္း မကင္းဘူး။ တစ္ေန့လုပ္မွ တစ္ေန့စားရတဲ့ ယာသမား ကိုင္းသမား ေတြအဖို့ ေဆးရံု ရက္ရွည္တက္ျပီး ေဆးကုသမွုခံယူ ဖို့ ဆိုတာ လူ့ျပည္က အပ္တစ္စင္းနဲ့ ျဗဟဿမာ့ျပည္က အပ္တစ္စင္း ထိရသေလာက္ကို ခက္ခဲ ျကရရွာတယ္။

ကပ္ပါးေကာင္ေတြကို သယ္ေဆာင္တဲ့ ယင္မည္းရိုင္းေတြကို ပိုးသတ္ေဆးေတြနဲ့ နွိမ္နင္း ျပန္ေတာ့လည္း မျကာခင္မွာပဲ ယင္ေကာင္ေတြဟာ ပိုးသတ္ေဆး ယဉ္ကုန္ျပီး ပိုးသာကုန္ ေမာင္ပံု ေစာင္း မတတ္ ျဖစ္ရ ျပန္တယ္။

ဒီလိုနဲ့ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာေနတဲ့ လူေတြဟာ ဒီေရာဂါဆိုးရဲ့ နွိပ္စက္မွုကို ေျကာက္လို့ ကုန္းတြင္းပိုင္းကို ေျပာင္းေရြ့ ေနထိုင္ျက၊ ေျမဆီ ဩဇာ မေကာင္းတဲ့ ကုန္းတြင္းပိုင္းမွာ စိုက္ေရး ပ်ိုးေရး ကခက္၊ ဝမ္းေရး ျပသဿသနာေတြျဖစ္၊ ျမစ္ေဘး ျပန္ေျပာင္း၊ ေရာဂါ ရဲ့ ဒဏ္ကို ခံရနဲ့ ေက်ာက္စရစ္ေတာ ေနြေခါင္ေခါင္မွာ အေတာင္က်ြတ္ေသာ ျကိုးျကာ ေရရွာ၍ မရသကဲ့သို့ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိုးနဲ့ ရင္ဆိုင္ေနျကရပါတယ္။

+++++++++++++

၁၉၇၉ ခုနွစ္မွာ အေမရိကန္ ေဆးဝါးထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းျကီးျဖစ္တဲ့ မာ့ခ္ (Merck) ကုမဿပဏီက သုေတသန ပညာရွင္ ေဒါက္တာ ဝီလီယမ္ ကမ္းဘဲလ္ နဲ့ အဖြဲ့ဟာ ကုမဿပဏီက ထုတ္လုပ္တဲ့ ေရာင္းအားျမင့္ တိရိစဿတာန္ ေဆးဝါး တစ္မ်ိုး ျဖစ္တဲ့ အိုင္ဗာမက္တင္ (Ivermectin) ဟာ ခုနက ျမစ္နား ကမ္းနား မ်က္ကန္း ေရာဂါ ရဲ့ လက္သည္ ကပ္ပါးေကာင္ ကို နွိမ္နင္းနိုင္စြမ္းရွိေျကာင္း ေတြ့ရွိခဲ့ျကတယ္။ ျပသဿသနာ တစ္ခု က အိုင္ဗာ မက္တင္ ေဆးဟာ တိရိစဿဆာန္ ေရာဂါ ေတြ အတြက္ပဲ ထုတ္လုပ္ထားတာ ျဖစ္တယ္။ လူေတြ အတြက္ ထုတ္လုပ္ထားတာ မဟုတ္ဖူး။ ေဒါက္တာ ကမ္းဘဲလ္ နဲ့ အဖြဲ့ဟာ အိုင္ဗာမက္တင္ကို လူေတြ အတြက္ ထုတ္လုပ္ခြင့္ ျပုဖို့ မာ့ခ္ ကုမဿပဏီ ဥကဿကဋဿဌ ေဒါက္တာ ပီ ရြိုင္း ဗက္ဂ်ီလို့စ္ ကိုတင္ျပျကတယ္။

မာ့ခ္ရဲ့ ထိပ္တန္း အဆင့္ စီမံခန့္ခြဲသူ အရာရွိျကီးမ်ား အားလံုးအေနနဲ့ ဒီကိစဿစဟာ ဓါးေတာင္ကို ေက်ာှျပီး မီးပင္လယ္ကို ျဖတ္ရမဲ့ ကိစဿစမွန္း သေဘာေပါက္ျကပါတယ္။ ထုတ္လုပ္ထားျပီးသား တိရိစဿဆာန္ေဆးကို လူမွာ သံုးဖို့ တစ္ခါတည္း တန္းေျပာင္းလို့ ရတဲ့ ကိစဿစ မဟုတ္ဘူး။ အဆင့္ဆင့္ေသာ ေဆးသုေတသန ေတြ လုပ္ျကည့္ရမယ္။ စမ္းသပ္မွု အမ်ိုးမ်ိုး ကို ေက်ာှျဖတ္ရမယ္။ ခြင့္ျပုခ်က္ အေထြေထြကို ေတာင္းခံရမယ္။ အဲဒါေတြ အားလံုး အတြက္ ကုန္က်စရိတ္ဟာ အနည္းဆံုး ေဒါှလာ သန္း တစ္ရာ ေက်ာှ။ တစ္ခါ လူမွာသံုးလို့ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိုး မဖြယ္မရာ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားရင္ အင္မတန္ ေရာင္းေကာင္းတဲ့ တိရိစဿဆာန္ေဆး အေရာင္းပါက်သြားဦးမယ္။ အဲဒီ အတြက္ တစ္နွစ္ကို ေဒါှလာ သန္း သံုးရာေလာက္ နစ္နာ စရာ အေျကာင္းရွိေသးတယ္။

ဒီေဆးကို သံုးမဲ့ လူေတြ ျကည့္ေတာ့ အမြဲတကာ့ ထြဋ္ေခါင္ ဖြတ္မင္းေနာင္မွာ ျပာေတာင္ျကီး ေပါက္ကေရာ့ ဆိုေလာက္ ေအာင္ စီးပြားေရး ခ်ူခ်ာတဲ့ လူေတြ။ ေဆးဖိုးကို ဘယ္လိုနည္းနဲ့မွ တတ္နိုင္စရာ အေျကာင္း မျမင္၊ တကယ္လို့ တတ္နိုင္တယ္ ဆိုဦးေတာ့ အင္မတန္ ေခါင္လွတဲ့ ျမစ္ေဘးမွာ ေနတဲ့ ဒီလူေတြမွာ ဆရာဝန္ မရွိ၊ က်န္းမာေရး ဋဿဌာနမရွိ၊ ေဆးေပးခန္း မရွိ၊ ေဆးရံု နတဿထိ၊ ေဆးေရာက္ေအာင္ ပို့ေပးဖို့ ဆိုတာ ကိုက ျမင့္မိုရ္ေတာင္ တက္ရသေလာက္ ခက္ခဲတဲ့ ကိစဿစျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခါ မဖြံ့ျဖိုးေသးတဲ့ နိုင္ငံေတြမို့လို့ အနဿတရာယ္မကင္းတဲ့ ေဆးေတြကို လာစမ္းသပ္ေနသလား ဆိုတဲ့ ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္မ်ားရဲ့ ေရြွစိတ္ေတာှ ျငိုျငင္မွုကိုလည္း ခံေကာင္း ခံရလိမ့္ဦးမယ္။ မာ့ခ္ကုမဿပဏီက လူေတြကို တိရိစဿဆာန္သဖြယ္ စမ္းသပ္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းထြက္သြားျပန္ရင္ အနွစ္နွစ္ အလလ ထူေထာင္ထားရတဲ့ နာမည္ တစ္လံုးဟာ အမ်ား တံေထြးခြက္မွာ ေမွာက္ခံု၊ ပက္လက္ ေမ်ာလိမ့္ဦးမယ္။ မထုတ္လုပ္ပဲ ထားလိုက္ျပန္ရင္လည္း ဒီေလာက္ လူေတြ ေသေျကပ်က္စီးေနတဲ့ ေရာဂါဆိုးကို ကယ္တင္နိုင္စြမ္း ရွိပါလ်ွက္နဲ့ မကယ္တင္ပဲ ေခြးစားစား၊ က်ီးထိုးထိုး ပစ္ထားရက္တဲ့ မုဆိုးတစ္ပိုင္း ဝိသမ ေလာဘသား လူအရိုင္းေတြလို့ အေျပာခံရလိမ့္ဦးမယ္။ မတတ္နိုင္တဲ့ လူေတြမို့ ေဈးေပါေပါနဲ့၊ ဒါမွ မဟုတ္ အလကား ေပးလိုက္ျပန္ရင္ မာ့ခ္ ကထုတ္တဲ့ တိရိစဿတာန္ေဆး အိုင္ဗာမက္တင္ ဟာ အလြန့္ အလြန္ ေဈးျကီးတဲ့ အတြက္ လူေတြသံုးဖို့ အိုင္ဗာ မက္တင္ကို တိရိစဿဆာန္ ဆရာဝန္ေတြကို ျပန္ေရာင္းျပီး အိုင္ဗာမက္တင္ ေမွာင္ခို ေဈးကြက္ျကီး ေပါှလာျပန္ရင္ ခက္ရခ်ည့္။

+++++++++++

ဒီလိုနဲ့ မာ့ခ္ရဲ့ စီမံခန့္ခြဲသူမ်ားဟာ ဘာလုပ္လို့ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ အက်ပ္ရိုက္ခဲ့ျကပါတယ္။ မာ့ခ္ အေနနဲ့ ကမဿဘာတစ္ဝွမ္းမွာ တစ္နွစ္ကို ေဒါှလာ နွစ္ဘီလ်ွံဘိုးေလာက္ အထိ ေရာင္းအားေကာင္းတဲ့ ေဂါှဇီလာ ေဆးကုမဿပဏီျကီး ျဖစ္ေပမဲ့ ေဆးဝါး အသစ္ေတြ အတြက္ သုေတသန ကုန္က် စရိတ္နဲ့ ထုတ္လုပ္ မွုဆိုင္ရာ ကုန္က် စရိတ္ေတြေျကာင့္ အသားတင္ အျမတ္ေငြဟာ က်ဆင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ျဖစ္ေန ပါတယ္။ တစ္ပူေပါှ နွစ္ပူဆင့္ ဆိုသလိုပဲ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ အစိုးရဟာ အမ်ားျပည္သူ အက်ိုး အတြက္ ကုမဿပဏီျကီးေတြက မူပိုင္ခြင့္ ရထားတဲ့ ေဆးဝါး ေဖာှျမူလာေတြကို ေဈးခ်ိုခ်ို၊ မ်ိုးရင္းနာမည္နဲ့ ထုတ္လုပ္နိုင္စြမ္း ရွိတဲ့ ကုမဿပဏီေလးေတြကို ျဖန့္ျဖူးေပးရမယ္ဆိုတဲ့ ေဆးဝါး ထိန္းခ်ုပ္ေရး အက္ဥပေဒ ကို ျပဋဿဌာန္းဖို့ စိုင္းျပင္းဆဲကာလမို့ မာ့ခ္လို ေဆးေကာင္းေကာင္းကို နာမည္ျကီး တံဆိပ္တပ္ျပီး ေဈးေကာင္း ေကာင္းနဲ့ ေရာင္းတဲ့ ကုမဿပဏီျကီးေတြမွာ ေရွ့ေလ်ွာက္ အျမတ္ေငြ နည္းသထက္ နည္းသြားစရာ အေျကာင္း က ရွိေနျပန္ေရာ။ အဲသလို အေျခအေနမ်ိုးမွာ ဘာမွ စီးပြားေရး အရ အက်ိုး အျမတ္မရွိပဲ အက်ိုးယုတ္ ဖို့သာ ရွိတဲ့ ျမစ္နား ကမ္းနား မ်က္ကန္းေရာဂါ ကုသေဆးကို ေဒါှလာသန္း ရာခ်ီရင္းျပီး ထုတ္လုပ္ေပးရဦးမယ္ ဆိုေတာ့———————။

ဒါေပမဲ့ ဥကဿကဋဿဌ ဗက္ဂ်ီလို့စ္ နဲ့ မာ့ခ္ ထိပ္တန္း စီမံ ခန့္ခြဲသူမ်ားဟာ အျကိမ္ျကိမ္ ဒူးတိုက္ေဆြးေနြးျပီးတဲ့ ေနာက္ မာ့ခ္ အေနနဲ့ ျမစ္နားကမ္းနား မ်က္ကန္းေရာဂါ ကုသေဆး အျဖစ္ အိုင္ဗာမက္တင္ ကို ထုတ္လုပ္နိုင္စြမ္း ရွိပါလ်ွက္နဲ့ ကိုယ္နဲ့ မဆိုင္သလို ေဘးထြက္ထိုင္ေနျပီး လ်စ္လ်ွူရွုနိုင္စြမ္း မရွိပါလို့ ထုတ္ျပန္ ေျကျငာခဲ့ျက ပါတယ္။ ကုန္က် စရိတ္မ်ားလြန္းျပီး အက်ိုးအျမတ္ မေမ်ွာှမွန္းနိုင္ေလာက္ေအာင္ နည္းပါးမွန္း သိရဲ့သားနဲ့ ကို ၁၉ဂဝ ခုနွစ္မွာ အိုင္ဗာမက္တင္ကို လူသားေတြ အသံုးျပုနိုင္တဲ့ ေဆးအျဖစ္ ထုတ္လုပ္ဖို့ ဘတ္ဂ်က္ ခ်ေပး ခဲ့ျကပါတယ္။

(၇) နွစ္တိတိ ပင္ပန္းျကီးစြာ အျကိမ္ျကိမ္ သုေတသန ျပုခဲ့ျကျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ လူေတြ အသံုးျပုနိုင္တဲ့ အိုင္ဗာ မက္တင္ ကို ထုတ္လုပ္နိုင္ခဲ့ျကတယ္။ မာ့ခ္ရဲ့ အိုင္ဗာမက္တင္ဟာ ဘယ္ေလာက္ အစြမ္းထက္ သလဲ ဆိုရင္ ေဆးတစ္လံုး ကို တစ္ျကိမ္တည္း ေသာက္ရံုနဲ့ စြဲကပ္ေနတဲ့ ျမစ္နား ကမ္းနား မ်က္ကန္း ေရာဂါ ပိုးကို ထာဝရ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစနိုင္သလို၊ မစြဲကပ္ေသးတဲ့ လူေတြ အတြက္လည္း ေနာင္ တစ္သက္လံုး အဲဒီ ေရာဂါ မစြဲကပ္ေအာင္ ကာကြယ္နိုင္စြမ္းရွိခဲ့တယ္။

တကယ္တမ္း ထုတ္လုပ္ျပီးတဲ့ အခါမွာလည္း ကနဦးက စိုးရိမ္ခဲ့ျကသလိုပဲ သူတို့ေဆးကို ဝယ္မဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ ေပါှမလာခဲ့ဘူး။ မာ့ခ္ ကုမဿပဏီ အရာရွိေတြ အေနနဲ့ ေရာင္းရလို၊ ေရာင္းရျငား ဆိုျပီး ကမဿဘာ့ က်န္းမာေရး အဖြဲ့၊ အေမရိကန္ အစိုးရနဲ့ ေရာဂါပ်ံ့နွံ့ရာ အာဖရိက နဲ့ လက္တင္ အေမရိက အစိုးရ ဆီကို ေရာဂါ ရနိုင္ေခ် ရွိတဲ့ လူေပါင္း ၈၅ သန္းကို ကယ္တင္နိုင္တဲ့ ေဆးျဖစ္ေျကာင္း၊ ရင္းနွီးျမွုပ္နွံဖို့ အင္မတန္ ထိုက္တန္တဲ့ ေဆးျဖစ္ေျကာင္း အိုင္ဗာ မက္တင္ ေျကာှျငာေတြ ဝင္ခဲ့ျကေပမဲ့ ဘယ္သူမွ တုပ္တုပ္ မလွုပ္ျက၊ ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ့ လို အေျပာမခံရတာေတာင္ ကံေကာင္းလွျပီလို့ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အိုင္ဗာ မက္တင္ ကို စိတ္မဝင္စားခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ ေနခဲ့ျကတယ္။ တကယ္ေတာ့ စိတ္မဝင္စားျကလို့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရင္းနွီး ျမွုပ္နွံဖို့ မဝံ့ရဲျကလို့ပါ။ မာ့ခ္လို ထိပ္ထိပ္ျကဲ ေဆးဝါးေတြကို ထုတ္လုပ္တဲ့ ကုမဿပဏီရဲ့ နွစ္ရွည္လမ်ား သုေတသန ျပုျပီး ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ ေဆးဟာ အင္မတန္ ေကာင္းမယ္မွန္း သိျကသားပဲ။ ေဆးေကာင္း သလို ေဈးလည္း ေကာင္းမယ္ ဆိုတာ သိျကတဲ့ အတြက္ ကုန္က် စရိတ္ကို တစ္ျပားမွ မေပးနိုင္တဲ့ တိုင္းသူ ျပည္သားမ်ားအတြက္ အစိုးရက ဝင္ျပီး အကုန္ အက် ခံရမွာကို တြန့္ေနျကတယ္။ တစ္ကမဿဘာလံုးက က်န္းမာ ေရး ျပသဿသနာ မွန္သမ်ွ ငါနဲ့ ဆိုင္သကြ ဆိုတဲ့ ကမဿဘာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ့အတြက္ေတာင္ အိုင္ဗာ မက္တင္ ဟာ ဆြတ္ခ်င္ေပမဲ့ မလွမ္းဝံ့ေအာင္ ေဈးျကီးတဲ့ မဥဿဇူသက နတ္ပန္း ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့အိတ္ထဲက ထြက္နိုးနိုး၊ ကိုယ့္အိတ္ထဲက ထြက္နိုးနိုးနဲ့ ေထာင္ေပါင္း ေသာင္းေပါင္း မ်ားစြာေသာ အာဖရိကန္ နဲ့ လက္တင္ အေမရိကန္ ျမစ္ဝ က်ြန္းေပါှသားမ်ားရဲ့ စကဿခုအာရံုနဲ့ ဇီဝိန္ ေတြဟာ ျမစ္နား ကမ္းနား မ်က္ကန္း ေရာဂါ အတြက္ ေပးဆပ္ေနရတာကို ျမင္ျကရတဲ့ အခါ မာ့ခ္ရဲ့ စီမံခန့္ခြဲသူမ်ားဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခု ကို ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ခ်လိုက္ျကပါေတာ့တယ္။

အိုင္ဗာမက္တင္ေဆးကို ေရာဂါ ရနိုင္ေခ် ရွိသူမ်ား အားလံုးနဲ့ ေရာဂါ ျဖစ္ပြားေနသူ အားလံုးကို တစ္ျပားမွ မယူပဲ အလကား ေပးေဝမယ္ ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။ ဒီလို ဆံုးျဖတ္ျပီးတာေတာင္ ျပသဿသနာက မျပီးေသးဘူး။ ဆိုခဲ့ျပီးတဲ့ အတိုင္း အဲဒီ ေဒသက လူေတြမွာ ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း မရွိ၊ ဆရာဝန္ မရွိ ဆိုတဲ့ အတြက္ေျကာင့္ ေဆးကို သူတို့ လက္ဝယ္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လို ျဖန့္ျဖူးမလဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မာ့ခ္ဟာ အိုင္ဗာမက္တင္ ကို ပို့မဲ့ပို့ ကူးတို့ ေရာက္ေအာင္ ပို့ဖို့ စီမံလိုက္ျကပါေတာ့တယ္။

မာ့ခ္ဟာ ေငြေျကးစိုက္ထုတ္ျပီး အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေကာှမတီ တစ္ခု ဖြဲ့တယ္။ ကမဿဘာ့က်န္းမာေရး အဖြဲ့ နဲ့ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ အစိုးရ မဟုတ္ေသာ အဖြဲ့အစည္းမ်ား ကတစ္ဆင့္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ အိုင္ဗာမက္တင္ လိုအပ္သူမ်ား အားလံုးကို ေဆးအလကား ျဖန့္ျဖူးျခင္း လုပ္ငန္းျကီးကို ၁၉၉၆ ခုနွစ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို့မ်ား ဓါးခုတ္ရာ လက္ဝင္လ်ွိုခ်င္ရတာလဲ၊ ‘အ’ ရန္ေကာ၊ ‘ညံ့’ ရန္ေကာ ဆိုတဲ့ ဘဝတူ ေဆးကုမဿပဏီေတြရဲ့ ကဲ့ရဲ့ သျဂဿငိုလ္ အတင္းဆိုသံေတြကို ဥကဿကဋဿဌ ျဖစ္သူ  ေဒါက္တာ ပီ ရြိုင္း ဗက္ဂ်ီလို့စ္ က အခုလို တုန့္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။

“က်ြန္ေတာှတို့ အျကိမ္ျကိမ္ စဉ္းစားခဲ့ျကပါတယ္။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူသားေတြ ခံစားေနရတဲ့ ေရာဂါ ေဝဒနာကို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ လုပ္နိုင္စြမ္း ရွိတဲ့ အရာကို ျပုလုပ္နိုင္စြမ္း ရွိရဲ့သားနဲ့ မလုပ္မိခဲ့ဘူး ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှတို့ ကုမဿပဏီ အေနနဲ့ တစ္သက္လံုး ေနာင္တ ရလို့ ဆံုးမွာ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ နွစ္ ေလာက္တုန္းက က်ြန္ေတာှ ဂ်ပန္ ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ျကီးမ်ားက က်ြန္ေတာှ့ ကို ဘာေျပာ သလဲ ဆိုရင္ ဒုတိယ ကမဿဘာစစ္အျပီး သူတို့ တိုင္းျပည္ ျပာပံုထဲေရာက္ေနစဉ္တုန္းက ဘူးေလးရာ ဖရံုဆင့္ ဆိုသလို တီဘီ ေရာဂါရဲ့ နွိပ္စက္မွုကို အျကီးအက်ယ္ ခံေနခဲ့ျကရတယ္တဲ့။ အဲဒီတုန္းက မာ့ခ္ ကုမဿပဏီက လွူဒါန္းခဲ့တဲ့ စထရက္တိုမိုင္စင္ (Streptomycin) ထိုးေဆးေတြေျကာင့္ ဂ်ပန္လူမ်ိုးေတြ တီဘီ ကို အနိုင္ယူနိုင္ခဲ့တာ သူတို့ အျမဲတမ္း သတိရေနမွာပါတဲ့။ အဲဒီတုန္းကလည္း က်ြန္ေတာှတို့ အက်ိုးအျမတ္ ရယ္လို့ တစ္ျပားမွ မရခဲ့ပါဘူး။ ရေကာင္းေစရယ္လို့လည္း မေမ်ွာှမွန္းခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခုဂ်ပန္မွာ အျကီးဆံုး အေမရိကန္ ေဆးဝါး ကုမဿပဏီဟာ မာ့ခ္ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ တိုက္ဆိုင္မွု သက္သက္ မဟုတ္ဖူးေပါ့ေလ။ ခုလည္း တတိယ ကမဿဘာကို က်ြန္ေတာှတို့ အလွူအတန္း တစ္ခု လုပ္လိုက္ျပန္ျပီ။ အက်ိုးလိုလို့ ေညာင္ေရ ေလာင္းခဲ့တာ မဟုတ္ေပမဲ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာှတို့ ကုမဿပဏီ အေနနဲ့ အဲဒီ ေဒသမွာ အက်ိုး အျမတ္ ရွိလာမယ္ ဆိုတာ က်ြန္ေတာှေျပာရဲပါတယ္။ ေမတဿတာဟာ အသြား အျပန္ ရွိတယ္ေလ”

++++++++++++++++

လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ ႏွစ္ဦးထဲနဲ႔ ပြဲထြက္လာတဲ့ တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္ တစ္ခုပါပဲ။ ေရာင္းလို႔၊ ဝယ္လို႔၊ လဲလွယ္လို႔ရတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို ေရာင္းမဲ့သူ (Seller) နဲ႔ ဝယ္မဲ့သူ (Buyer) တို႔ႏွစ္ဦး သေဘာတူတဲ့ ေဈးနွုန္း တစ္ခုနဲ့ အေရာင္း အဝယ္ ျဖစ္ရင္ ကိစၥၿပီးၿပီ။ ဒီေနရာမွာ ေစ်းကြက္ကို တြန္းအားေပးတဲ့ အဓိက အခ်က္ဟာ ေရာင္းသူဖက္က ေရာင္းလိုအား (Supply) နဲ႔ ဝယ္သူဖက္က ဝယ္လိုအား၊ ေတာင္းဆိုအား (Demand) ဆိုတဲ့ ႏွစ္ခ်က္တည္းရွိပါတယ္။ ဘယ္လိုေစ်းကြက္မ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ supply and demand တို႔ရဲ့ သေဘာ သဘာဝကို သိရင္ အလုပ္ျဖစ္ၿပီလို႔ စမစ္ ေနာက္လိုက္ မ်ားက အေသအေၾကယံုၾကည္ၾကတယ္ေလ။

ဒါျဖင့္ အဲဒီေရာင္းလိုအား၊ ဝယ္လိုအားေတြကို ဘယ္သူထိန္းခ်ဳပ္သလဲ။ အစိုးရက ထိန္းခ်ဳပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆက ေတာ့ တစ္လမ္းသြားဗဟိုဦးစီးစနစ္ မာ့ခ္၊ လီနင္၊ ေမာှစီတုန္း စီးပြားေရးမူဝါဒေပါ့။ ေကာင္း၊ မ ေကာင္း ကေတာ့ ေရႊအေၾကာင္း ဖေယာင္းသက္ေသထူၿပီးပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ သံုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစ်းကြက္ကို အစိုးရထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းရဲ့ အရသာေတြကို အီေန၊ ဆိမ့္ေနေအာင္ ခံစား ဖူးၾကၿပီလို႔ဆိုရမယ္။ လူျကီးမင္း ဘာအလို ရွိပါသလဲ။ အိမ္ေထာင္စု တစ္စု ကို တစ္အုပ္ရတဲ့ ကုန္ဝယ္ စာအုပ္နဲ့ အတူ သမဝါယမ လူသံုးကုန္ ပစဿစည္းဆိုင္သို့ျကြ၊ ျကိုက္တဲ့ ပစဿစည္းကို ကိုယ့္စိတ္ျကိုက္ ဝယ္ပစ္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးကို ခနဿဓာကိုယ္ထဲက ခဏ ျဖစ္ျဖစ္ ရြာျပင္ထုတ္ထား၊ သင့္ေတာှ သလို ခြဲတမ္း ခ်ေပးတဲ့ ပစဿစည္းကို ဝယ္ခြင့္ရမယ္၊ ဒီပစဿစည္း လိုခ်င္ရင္ ဟိုဖက္က အေရာင္းထိုင္း ပစဿစည္းကိုပါ မဝယ္မေနရ တြဲဝယ္မွ ရလိမ့္မယ္ ဆိုတာ နွလံုးသြင္းထား၊ တစ္ကိုယ္တည္း အပ်ိုျကီး မမ က နို့ဆီ တစ္ဗူး ဝယ္ခ်င္လို့ မဝယ္မေနရ ေယာကဿင်ားဝတ္ စြတ္က်ယ္ အကဿင်ီျကီးကို ေအာင့္သက္သက္နဲ့ ဝယ္လား ဝယ္ရ၊ သျကားတစ္ပိသာ လိုခ်င္လို့ သူနဲ့ တြဲေရာင္းတဲ့ နို့သီးေခါင္းျကီး ကို ဂေယာင္ ဂယင္နဲ့ ဝယ္လာရျပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ့ လူပ်ိုျကီး ေတြ ဗရပြ၊ အဲဒါဟာ အစိုးရက အလံုးစံု ထိန္းခ်ုပ္တဲ့ ဗဟို ဦးစီး စနစ္ရဲ့ အနွစ္သာရ။

စမစ္ရဲ့ သေဘာ အရ ဆိုရင္ အစိုးရကို စီးပြားေရးမွာ ခပ္ခြာခြာေလးေနစမ္းပါလို႔ အၿမဲတမ္း ႀကံဳတိုင္း ထည့္ထည့္ ေျပာတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေစ်းကြက္ဆိုတာကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္တာေတာင္-

A market is simply an adjustment mechanism for supply and demand which permits the exchange of goods and services between consumers and producers without the need for government intervention လို႔ အျပတ္ေျပာထား၊ ေရးထားတယ္။

ဒီလိုေျပာခဲ့ေရးခဲ့ေပမဲ့ ၂ဝဝ၈ ႏွစ္လည္ပိုင္းကစခဲ့တဲ့ ၂၁ ရာစု စီးပြားပ်က္ကပ္ဆိုးႀကီးက ေစ်းကြက္ကို ပြဲသိမ္းဒူးနဲ႔ တိုက္မယ္တကဲကဲလုပ္လာေတာ့ အေမရိကန္အစိုးရက AIG တို႔၊ Citigroup တို႔လို ဘဏ္ျကီးေတြကို ေဒဝါလီ ခံသြားမွာစိုးလို့ ေငြထုတ္ေခ်းက်ားကန္ေပးရတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေစ်းကြက္မွာ အစိုးရရဲ့ ပါဝင္ပါတ္သက္မႈ တစ္စံုတစ္ရာ ပါရင္ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာလာၾက ျပန္ၿပီ။ ခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ၾကာ တစ္မ်ိဳး၊ ဒါသည္ ပင္လွ်င္ ခါးသီးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေပၚမူတည္ သင္ခန္းစာယူရတဲ့ ေျပာင္းလဲျခင္း (Empirical based reform) ပဲမဟုတ္လား။

ကဲ-ထားပါ။ ခုနက စကားျပန္ဆက္ရရင္ အဒမ္စမစ္က ေရာင္းလိုအား၊ ဝယ္လိုအားေတြကို ဘယ္သူမွ သီးသန္႔ အေထြ အထူး ထိန္းေနခ်ဳပ္ေနစရာ မလိုပါဘူး၊ ေစ်းကြက္က သူ႔သေဘာသူေဆာင္၊ သူ႔ဖာသာ ၾကည့္လုပ္ သြားပါ လိမ့္မယ္။ ေဘးကသာ အသာေလး ထိုင္ၾကည့္ ေနစမ္းပါ လို႔ေျပာတယ္၊ ေရးတယ္။ ဒါကိုမွ မေက်နပ္ရင္ေတာ့ ေစ်းကြက္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနတဲ့ အရာကို မျမင္ရတဲ့ ကိုယ္ေပ်ာက္လက္ (Invisible hand) လို႔သာ ေခၚၾကပါေတာ့တဲ့။

ဘာတုန္း ကိုယ္ေပ်ာက္လက္။ စမစ္ရဲ့ အလိုအရ မျမင္ရတဲ့လက္ သို့တည္း မဟုတ္ ကိုယ္ေပ်ာက္ လက္ဆိုတာ ပစၥည္းေစ်း ႏႈန္း နဲ႔ အေရအတြက္၊ ကုန္ပစဿစည္း အမ်ိဳးအစားဆိုတဲ့ အရာေတြ ပါပဲတဲ့။ အဲဒီ အရာေတြကေန ဝယ္လိုအား၊ ေရာင္းလိုအား ကို ထိန္းခ်ဳပ္ ထားလို႔ အခ်ိန္တန္ရင္ ေစ်းကြက္တစ္ခုဟာ သူ႔ဆရာနဲ႔ သူ႔ဒကာ အလိုလို ေျပလည္စၿမဲ ဆိုတာေတြကို ဥပမာ၊ ဥပေမယ် ေတြလိႈင္လႈိင္ႀကီးေပးၿပီး အားပါး တရ ရွင္းျပပါတယ္။

ကိုင္း- အခု က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု ကို ေဈးကြက္ထဲ သြတ္သြင္းလိုက္ျပီ။ ဘယ္လို ေစ်းကြက္ မ်ိဳးထဲ ဝင္သလဲ ဆိုေတာ့ ဘိဇနက္ လုပ္ငန္း အားလံုးရဲ ႔ ထိပ္ေခါင္တင္ ျဖစ္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း (Service Business) အမ်ိဳးအစား ထဲမွာ ပါပါ သတဲ့။

ဝန္ေဆာင္မႈ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း ဆိုတာ လြယ္လြယ္ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ စားသံုးသူ (Consumer) အလိုက် ဝယ္သူ အၿမဲမွန္ (Customer is always right) ရတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ိဳးပါ။ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ မွာ ဝန္ေဆာင္မႈ ေပးသူ (Service provider) ျဖစ္တဲ့ ဆရာဝန္ နဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈ ကိုရယူသူ (Consumer) ျဖစ္တဲ့ လူနာ၊ ႏွစ္ဦး ႏွစ္ဖက္ ျပည့္စံု ေနေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း ဆိုတဲ့ ေစ်းကြက္ သေဘာ တရား နဲ႔ ဇြတ္တန္းညႇိ ပစ္လိုက္ ပံုရပါတယ္။

တကယ္တန္း အႏုလံု၊ ပဋိလံု သံုးသပ္ ၾကတဲ့ အခါ မေတာ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္းဟာ အျခားအျခားေသာ ဝန္ေဆာင္မႈ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း မ်ားနဲ႔ ဖီလာ ကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနတာ ကို ေတြ႔လာ ၾကရ တယ္။ အျခားေသာ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္း မ်ားမွာ service provider က customer ကိုအၿမဲ အလိုလိုက္ အႀကိဳက္ေဆာင္ ၾကရတယ္။ ေအာက္က်ို့ ခယျပီး ကိုယ္ေရာင္းခ်င္တဲ့ ပစဿစည္း၊ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့ ဝန္ေဆာင္မွု ကို အစြံ ထုတ္ရတယ္။ တစ္နည္း ေျပာရရင္ service provider ကေအာက္စည္း၊ customer ကအထက္စီး ကေနရာယူ ထားတယ္ေပါ့၊ ဒါကလည္း ရွင္းပါတယ္၊ သူ႔အိတ္ ထဲက ေငြ ကိုယ့္အိတ္ ထဲ ေရာက္ဖို႔ အတြက္ လူ႔ေအာက္က်ိဳ ႔လို႔ လူပိ မေသ ေဆာင္ပုဒ္ ကိုလက္ကိုင္ ထားရ ေပမေပါ့။

က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္း ကေတာ့ ေျပာေတာ့လည္း ဝန္ေဆာင္မႈစီးပြားေရး၊ service provider ျဖစ္တဲ့ ဆရာဝန္ က အထက္စီး ကေန တစ္ျပားသား မွမေလွ်ာ့ပဲ “ခင္ဗ်ား ကဆရာဝန္ လား၊ က်ဳပ္ ကဆရာဝန္လား၊ က်ဳပ္ေျပာ တာလုပ္၊ က်ဴပ္ကုေပးတာခံ” ဒီလို ဆက္ဆံတာကို consumer ျဖစ္တဲ့ လူနာ ကတစ္ခြန္းမခံ ဟုတ္ကဲ့၊ ဟုတ္ကဲ့ နဲ႔ျပန္ေျပာ ရင္း က်သမွ် ေငြကို ရိုရိုေသေသ ကမ္းေပးလို႔ ဆရာဝန္ အခန္းက ေခါင္းလွ်ိဳ ထြက္လာရ တဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ မ်ိဳးကိုး ခင္ဗ်။ “မ်ားလိုက္တာ ဆရာရယ္၊ ေလ်ွာ့ပါဦး၊ ဒစ္စေကာင့္ မေပးဘူးလား၊ ဘာညာ” ဆိုျပီး ေစာကဒ တက္ရိုး ထံုးစံ မရွိ။ ဒါေၾကာင့္ လည္းေစ်းကြက္ စီးပြားေရး စံေတြ အရ က်န္းမာေရး ဝန္ေဆာင္မႈ ဟာနားမလည္ ႏိုင္စရာ ဝန္ေဆာင္မႈ မ်ိဳးေပါ့။ customer ကေအာက္က်ိဳ ႔ခယ ၿပီး ဝန္ေဆာင္ခ ေပးရတယ္ ဆိုတာ စီးပြားေရး သေဘာမွာ မရွိပါ ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာေရး ေစ်းကြက္ ဟာ ဘယ္လိုဟာျကီးလဲ ဆိုတာကို ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္မ်ား စိတ္ဝင္ စားလာၾကတယ္။ သုေတ သန ေတြ ေလ်ွာက္ လုပ္ၾကည့္ ၾကတယ္။ ဘာေတြ ေတြ႔ရိွ ၾကသလဲ ဆိုေတာ့-

(က) က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္း သည္ ဝန္ေဆာင္မႈ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း အမ်ိဳး အစားတြင္ ႁခြင္းခ်က္ ျဖင့္ ပါဝင္သည္။

(ခ) ပံုမွန္ ဝန္ေဆာင္မႈ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း ၏ ဝိေသသ လကၡဏာ မ်ားႏွင့္ ဖီလာကန့္လန့္ ဆန္က်င္သည္၊ ထိုသို့ ျဖစ္ရျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္း မွာ သတင္း အခ်က္ အလက္ တစ္ဖက္ ေစာင္းနင္း ႏိုင္မႈ (Asymmetry of Information) ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

(ဂ) ဤလုပ္ငန္း ကိုအလြန္ အကြ်ံ မျဖစ္ေအာင္ ေကာင္းမြန္ မွန္ကန္ေသာ က်န္းမာေရး စံနစ္ (Good Health System) ကို က်င့္သံုး၍ ထိန္းေက်ာင္း ေပးႏိုင္ရ မည္- ရယ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာ မွာ သတင္းအခ်က္ အလက္ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ႏိုင္မႈ ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ Laptop ကြန္ျပူတာေလး တစ္လံုး ဝယ္ခ်င္ တယ္ဆိုပါစို႔။ ဘယ္ ကြန္ျပူတာ အေရာင္း ဆိုင္သြားဝယ္ဝယ္ ရပါတယ္။ Laptop နဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ သတင္း အခ်က္ အလက္ ေတြကို အေရာင္း ဝန္ထမ္း ေတြကို ေမးမလား၊ စာရြက္ စာတမ္း ေတြ ေလ့လာ မလား၊ အြန္လိုင္း တက္ၿပီး ၾကည့္ဦး မလား။ ေစ်းႏႈန္း ကိုလြတ္လပ္ စြာ ႏိႈင္းယွဥ္ ေလ့လာၿပီး စိတ္ၾကိဳက္ အျဖစ္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုး နဲ့ ကိုယ္ေပးရတဲ့ ေငြနဲ့ အတန္ဆံုး ဆိုတဲ့ ပစဿစည္း ကိုမွ ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူမယ္ မဟုတ္လား။ ဒါမ်ိဳး ကိုေရာင္းသူ နဲ႔ ဝယ္သူ ၾကား သတင္း အခ်က္ အလက္ ညီမွ်မႈ (Symmetry of Information) ရွိတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။

အဲ-လူတစ္ေယာက္ ႏွလံုး ေရာဂါ ရလို႔ ႏွလံုး အထူးကု သမားေတာှျကီး နဲ႔ ျပခ်င္တယ္ ဆိုပါစို႔၊ ကိုယ့္ေရာဂါ နဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ သတင္း အခ်က္ အလက္ ေတြကို ေဆးခန္းစာေရး ဆီ ေမးလို႔ ရမလား၊ စာအုပ္ ေတြဖတ္ ေတာ့ေရာ နားလည္မွာလား၊ အြန္လိုင္း ေပၚတက္ျပီး ေစ်းသက္သာ၊ အေျပာခ်ိုသာ၊ ကုသမႈ ေကာင္းတဲ့ သမားေတာ္ ကို စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ လို႔ရမွာလား။ ကိုယ့္ ဖက္က ဘာမွမသိတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကို provider ျဖစ္တဲ့ ဆရာဝန္ ျပဳသမွ် ႏုရ ၿပီး ေဈးမဆစ္ စတမ္း က်သေလာက္ေပး ရတဲ့ အတြက္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရပဲ ဝယ္ရတဲ့ ပစၥည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေၾကာင္း ကေတာ့ ကိုယ္ ဝယ္ယူရမဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ နဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ သတင္း အခ်က္ အလက္ ေတြကို ေရာင္းသူ ဆရာဝန္ က ဝယ္သူ လူနာ ထက္ အဆ ေပါင္းမ်ားစြာ ပိုမို သိရွိ ေနျခင္းေၾကာင့္ပါ။ ဒါကို ပဲ asymmetry of information လို႔ ဆိုၾကတာပါပဲ။

ဆိုေတာ့ အဒမ္ စမစ္ ရဲ့ အလိုအရ ေဈးကြက္ရဲ့ ဝယ္လိုအားနဲ့ ေရာင္းလိုအားကို ကိုယ္ေပ်ာက္လက္က ျကည့္ထိန္းသြားလိမ့္မယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆ ဟာ ေဆးကြက္ စီးပြားေရး မွာ ဘယ္နည္းနဲ့မွ မမွန္နိုင္ပါ။ ကိုယ္ေပ်ာက္လက္ကိုသာ ထိန္းခိုင္းထားရင္ ေဈးကြက္ထဲ ဝင္ေနတဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွုဟာ လိုဘ နဲ့ အာလ်ွ ကို မထိန္းနိုင္ပဲ ကိုယ္ရဖို့အေရး ျပူးျပဲ ရွာေဖြေနျကတဲ့ ဇီးကြက္ စီးပြားေရး ျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ေဈးကြက္ထဲ ဇြတ္အတင္းဝင္လာတဲ့ ေဆးကြက္ စီးပြားေရးရဲ့ ထူးေထြသည့္ အံ့ရာေသာှဝ္ ဝိေသသ  မ်ားေျကာင့္ ပစဿစည္းမွန္ရင္ လြတ္လပ္စြာ ေရာင္းဝယ္ ေဖာက္ကားလို့ ရရမယ္ ဆိုတဲ့ စမစ္ရဲ့ အယူ အဆဟာ ကိုယ္ေမြးတဲ့ ေမ်ာက္ ကိုယ့္ျပန္ေျခာက္တဲ့ အေျခ အေနနဲ့ ရင္ဆိုင္ရပါေတာ့တယ္။

ျကံတိုင္းေအာင္လို့ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္

သို့ေသာှ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေစ်းကြက္ ထဲမွာ ေအာင္ပန္းပန္ လို႔ ေအာင္လံ တံခြန္ လႊင့္ထူ ထားတဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ ေရွာက္မႈ လုပ္ငန္း ဟာ အေမ ရိကန္ တစ္ႏိုင္ငံ လံုးကို လြန္ခဲ့ တဲ့ အႏွစ္ ေလးဆယ္ ေလာက္က စလို႔ ဝါးမ်ိဳ ပစ္လိုက္ တယ္။ အိုဘာမား ျကီးက ဒါကို ေျမလွန္ ေျပာင္းလဲ ပစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ေျကြးေျကာှသံ နဲ့ သမတ ျဖစ္လာသူေပါ့။ ခုေတာ့ ေျမလည္း မလွန္နိုင္၊ ေျပာင္းလဲ မေျပာင္းနိုင္ပဲ နွာေခါင္း က်ည္ေပြ့ ေတြ့ေနရွာျပီ။ ေရႊျပည္ႀကီး မွာလည္း ယခင္ စာဘူးေတာင္း သာသာ ပုဂၢလိက ေဆးခန္း ေလးမ်ား ရန္ကုန္ ေရႊဘံု သာလမ္း ေလာက္ မွာပဲ က်ိဳးတို႔ က်ဲတဲ ရွိခဲ့ ရာက ေစ်းကြက္ လိႈင္းလံုး ႀကီးေတြ စတင္ ရိုက္ခတ္တဲ့ ၁၉၉ဝ ျပည့္လြန္ ႏွစ္မ်ား ကစလို႔ ပုဂၢလိက ေဆးရံု ေဆးခန္း မ်ားဟာ ကလလ ရည္ၾကည္ သေႏၶ တည္လာ လိုက္တာ အခ်ိန္ တိုတို အတြင္း အေျခ ခိုင္ အသားက် လာၾကတယ္။ ဘယ္စီးပြား ေရးလုပ္ငန္း မွ မယွဥ္ ႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ ဖြံ႔ၿဖိဳး လာတယ္။ ခႏၶာ ရွိသေရြ ႔ ေဝဒနာ ရွိမွာ မို႔ ေဖာက္သည္ မရွိမွာ ဘယ္ေတာ့ မွ ပူစရာ မလိုတဲ့ လုပ္ငန္း မ်ိုးကိုး။

ဝန္ေဆာင္မႈ သေဘာလည္းပါ၊ ေစ်းကြက္ စံနစ္ လည္းျဖစ္လို႔ ဒီေဈးကြက္ျကီး ငါ့တစ္ေယာက္ထဲ ျကိတ္ပစ္ မယ္ ဆိုျပီး လက္ဝါးႀကီး အုပ္ (Monopolize) ထားလို့ မရတဲ့ အတြက္ အၿပိဳင္ အဆိုင္ ေတြမ်ား လာတယ္။ ဒီလို ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း ကို ဝင္လာမစဲ တသဲသဲ ျဖစ္ဖို့၊ ေနအထြက္မွာ ေရြွခြက္နဲ့ ေငြ အျပည့္ ခပ္နိုင္ဖို့ ဆြဲေဆာင္ တဲ့ နည္းလမ္း ေတြ၊ မာယာ တစ္သိန္း အပလိန္း အနနဿတနဲ့ ေျကာှျငာေတြကို  သံုးလာၾကရ ၿပီေပါ့။ ျပည္တြင္း ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း ေတြတင္ ေျကာှျငာရတာ အားမရလို့ ခုေနာက္ပိုင္း ထိုင္း၊ စင္ကာပူ၊ အိနဿဒိယ တို့က ေဆးရံု ေဆးခန္း မ်ိုးစံု ေရြွျပည္ျကီးမွာ ေျခခ်င္းလိမ္ေအာင္ စံုစီ နဖာ လာေျကာှျငာ ျကတာ မေတြ့ခ်င္မွ အဆံုး မဟုတ္လား။ ဆရာဝန္ေတြ ေရွာင္ျကဉ္အပ္တဲ့ မသူေတာှ တရား ေျခာက္ပါးမွာ ေျကာှျငာဝင္ျခင္း (Advertising) ကို ထိပ္ဆံုး က ထည့္သြင္းျပီး ဟစ္ပိုကေရးတီးျကီး ကိုယ္တိုင္ ရွံု့ခ် ထားေပမဲ့ ေဈးကြက္ စီးပြားေရး ေခတ္မွာ အဲဒီ ဆရာဝန္ျကီးေတြ ကိုယ္တိုင္ပဲ သူရို့ ေဆးရံု၊ ေဆးခန္းမ်ား လူဝင္မ်ားေစရန္ အလို့ဌာ ေမတဿတာ တရား ေရွ့ထားလို့ ေျကာှျငာဝင္ျခင္း အလုပ္ကို ျပုျကရရွာပါတယ္။ ေဒသနာ အာပါတ္ လို့ သေဘာထားျပီး ေနာက္မွ အာပါတ္ ျပန္ေျဖျကမယ္ ထင္ပါရဲ့။

ဒီလို ေျကာှျငာ ျကတဲ့ အခါ လူနာ ေတြကို ကံစမ္းမဲ နဲ႔၊ ေမာ္ဒယ္ ရွိဳးပြဲ နဲ႔ ဆြဲေဆာင္လို႔ မရဘူး။ လူနာ ႏွစ္ေယာက္ က်ဳပ္တို႔ ေဆးရံု တက္ရင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ အလကား တက္ခြင့္ ေပးမယ္ တူးပလပ္စ္ဝမ္း ပါလို႔ ပရိုမိုးရွင္း လုပ္လို႔ မရတာလဲ ေသခ်ာ တယ္။ ဒီမွာ တင္ပဲ အရည္ အေသြးျမင့္ ကုသေရး လုပ္ငန္း (Quality Health Care) ဆိုတဲ့ စကားလံုး ကိုႏႈတ္တက္ ရြရြ ရြတ္ဆို ၾကေတာ့တယ္။ ကုသမႈ အရည္ အေသြး ျမင့္ေလ၊ ေဝဒနာ ေပ်ာက္ကင္း ခ်မ္းသာ ဖို႔အာမခံ ခ်က္ေပးႏိုင္ ေလ၊ လူနာမ်ားမ်ား ရဖို႔ ေသခ်ာေလ၊ ဆိုေတာ့ ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲ အေတြ႔အႀကံဳ ရင့္ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ား၊ ေနာက္ဆံုးေပၚ ေရာဂါ ရွာေဖြေရး စက္ကရိယာ မ်ား၊ ျပည္သူ႔ ေဆးရံုမ်ား မွာ ခုထိ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဝံ့ တဲ့ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကုသေရး အသံုး အေဆာင္မ်ား၊ လိႈက္လွဲ ပ်ဴဌာ ယဥ္ေက်း ၿပီးျမင္ရံု နဲ႔ ရင္တုန္ သြားရမဲ့ ဧည့္ႀကိဳ မယ္ကေလးမ်ား၊ အပ်ံစား လူနာ နားေန ခန္းမ်ား၊ မ်က္စိပႆာဒ ရွိဖို႔ စံုစီ နဖာ အကြန္႔ အညြန္႔ ေတြကို အၿပိဳင္ အဆိုင္ ထင္တိုင္းႀကဲ ၾကေတာ့တယ္။ ဟိုတယ္ ေဆးရံု ဝန္ေဆာင္မႈ (Hotel Hospital Service) ဆိုတဲ့ စကားလံုး ေတာင္သံုးလာ ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာင္ အျမတ္ အစြန္း ကိုေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ထည့္လိုက္ ရတဲ့ အရင္း အႏွီး ကေၾကာက္ စရာေကာင္း ေလာက္ေအာင္ ႀကီးလာတယ္။ ေဆးရံု ေၾကာ္ျငာ ေလးတစ္ခု ဖတ္ၾကည့္ ၾကပါစို႔————–။

“အကြ်ႏ္ုပ္ တို႔၏ တာဝတိံသာ ေဆးရံုႀကီး သည္ ႏိုင္ငံ တကာ အဆင့္မွီ ေဆးကုသ မႈကို ေပးစြမ္း ႏိုင္ယံု မွ်မက ေဆးရံုတြင္း ႂကြေရာက္ လာသူ သဗၼဴရိသ အႏြယ္ဝင္ သူေတာ္စင္ မိတ္သဟာ အေပါင္းအား ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္းလွၿပီး ခ်ိဴသာ ယဥ္ေက်း လြန္းလွ သည့္ ဧည့္ႀကိဳမယ္ ကေလးမ်ား၏ အၿပံဳးပန္း မ်ားျဖင့္ ပထမ ဆံုးႀကိဳဆို ပါရေစ။ ရာေဂါ ဝါဒေန ထြာထြာေရ ကို အေျကာင္း မညီညြတ္၍ ေဘာင္းဘီက်ြတ္ မတတ္ ခံစား ေနရေသာ မိတ္ေဆြ၏ ေဆာင္ရြက္ စရာ ကိစၥရပ္ အားလံုး ကို ေဆးရံု ဝန္ထမ္းမ်ားက ေသခ်ာ ေစ့စပ္စြာ လုပ္ေဆာင္ေပးပါမည္။ ေရႁမႇဳပ္ ဆိုဖာ တြင္ထိုင္ရင္း ဧည့္ ခန္း ေဆာင္ အတြင္း မွစိမ္းလန္း စိုေျပေသာ ေရာင္စံု ပန္းမာန္ မ်ား ႏွင့္ ေရပန္း မ်ားကို ၾကည့္ရႈ ခံစားရင္း မိတ္ေဆြ စိတ္ခ်မ္း သာစြာ ေနထိုင္ပါေလ။ ခံစားေနရ ေသာေဝဒနာ အားလံုးကို ပိန္းၾကာ ဖက္တြင္ ေရမတင္ သလို ေလွ်ာက် ေပ်ာက္ကင္း ေအာင္ ကုသ ေပးႏိုင္ စြမ္းရွိ သည့္ ဝါရင့္၊ သမၻာရင့္ ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲ၊ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္၊ လက္လက္ထ၊ ဆရာဝန္ ႀကီး ႏွင့္ အားမနာ စတမ္း စိတ္ျကိုက္ ေဆြးေႏြးပါ။ ေဆးရံု တြင္ တက္ေရာက္ ကုသရန္ လိုအပ္ ပါက ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ ဟိုတယ္ ဝန္ေဆာင္မႈ ထက္ သာလွ်င္သာမည္၊ မညံ့ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္ တို႔၏ လူနာခန္း မ်ားက မိတ္ေဆြ ကို ဖရဏ ပီတိ ဂြမ္းဆီထိ သလို အေျကာေပါင္း တစ္ေထာင္ ေျပေလ်ွာ့ေစဖို့ အသင့္ ေစာင့္ျကို ေနပါရေစ။ ေကဘယ္ တီဗြီ မွ ၂၄ နာရီ ေဖ်ာ္ေျဖေရး အစီအစဥ္ မ်ားကို ၾကည့္ရင္း သက္သာစြာ အပန္းေျဖပါ။ ေဂါက္ရိုက္ခ်င္ ေသးသည္ ဆိုလွ်င္ အနီးနားမွာ ကိုးက်င္း မီနီေဂါက္ကြင္း ကေလးႏွင့္————————”

ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ေရာဂါ သာမရွိခဲ့ ရင္ေပါ့ေလ။ ေဆးရံု လာပါတယ္ ဆိုမွ ေရာဂါ မရွိတဲ့ လူရွိမလား ဗ်၊ ကြာလတီ ဝန္ေဆာင္ မႈ ဆိုတဲ့ သေဘာကို ထင္သာေအာင္ ေျပာျပ တာပါ။ ဒီလို ကြာလတီ့ ကြာလတီ ဝန္ေဆာင္မႈ ေတြ အတြက္ ရင္းႏွီး ျမဳပ္ ႏွံ လုိက္ရတဲ့ ကုန္က် စရိတ္ ေတြဟာ သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္ အဆိုင္ ေခတ္ႀကီး မွာ ေက်သြားတယ္ရယ္ လို႔ မရွိေလာက္ေအာင္ ထပ္ထပ္ ၿပီးတက္တက္ လာလို႔ စက္ေလွကား အရင္း အႏွီး (Escalated cost) လို႔ အမည္ ကင္ပြန္း ေတာင္ တပ္ေပး ထားရေသး။

ဒီကုန္က် စရိတ္ ေတြကို ဒီဝန္ေဆာင္မႈ ကိုေနာက္ဆံုး သံုးစြဲ သူ (End User) လည္းျဖစ္၊ ငါ့ဝမ္း ပူဆာ မေနသာ သူလည္း ျဖစ္တဲ့ လူနာ မ်ားက က်ခံ ရမွာ ကေတာ့ အေသ အခ်ာ ပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ဒီအတြက္ သင္အိတ္ ေဖာင္း ေနဖို႔ ေတာ့ လိုသည္ လို႔ ထည့္ေၾကာ္ျငာ စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာ ေပါက္ နားလည္ၿပီးသား။

ေဈးကြက္ဝင္ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မွု ဟာ ႀကိဳက္သေလာက္ သံုး၊ က်သေလာက္ ေပး စနစ္ဆိုေတာ့ လူနာေတြကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔အတြက္ လိုလို မလိုလို လုပ္ထားတဲ့ အပို ဝန္ေဆာင္မႈ စရိတ္ စက ေတြ အားလံုး ကို အခ်ိဳးက် ေပါင္းထည့္လိုက္ တဲ့အခါ အမွန္ တကယ္ က်သင့္ က်ထိုက္ တဲ့ ေဆးဖိုး ၀ါးခ ဆိုတာ ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုက် သြားပါေတာ့တယ္။ ဧည့္ႀကိဳ မယ္ကေလး ေတြရဲ ႔ အၿပံဳး တစ္စ အတြက္၊ ဧည့္ခန္း ထဲက ေရႁမႇဳပ္ ဆိုဖာမွာ ထိုင္ၿပီး စတား ရုပ္ရွင္ ကိုမ်က္စိ ပႆာဒ ခံစား မိတဲ့ အတြက္၊ အခန္း ထဲကေန ထမင္း ပြဲေရွ့ေရာက္ မွာစား မိတဲ့ အတြက္၊ ေရခ်ိဳး ဇလံု ႀကီး ထဲ ေရေမႊး ဆပ္ျပာ ေတြထည့္ၿပီး ဇိမ္ခံ ေရခ်ိဳးမိတဲ့ အတြက္၊ နာလန္ ထစ မွာၿငိမ္ၿငိမ္ မေနႏိုင္ ပဲ ဒရိုက္ဗာ တုတ္နဲ႔ ဟန္လုပ္ၿပီး ေဂါက္သီး ကိုအုပ္မိ တဲ့ အတြက္၊ ဟိုဟာ အတြက္၊ ဒီဟာ အတြက္၊ အားလံုး အတြက္ ေပးဖို႔ တာဝန္ဟာ သံုးစြဲသူ လူနာ မိတ္ေဆြထံ မွာရွိေန သည္မဟုတ္ ပါလား။

(အခန္း ၂ ဆက္ရန္)

အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မွု အေပၚသေဘာထား

ဦးစိတၱ။              ။ ကို႐ူပေရ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ၉၁၁ ကေန စလိုက္တဲ့  ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု နီးပါးရွိၿပီ ျဖစ္တဲ့ နိင္ငံတကာ အၾကမ္းဖက္ မွု တိုက္ဖ်က္ေရး စစ္ပြဲေတြကို မွတ္မွတ္ရရ ရွိတဲ့အေနနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မွုေတြနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြး ၾကရေအာင္ လားဗ်ာ၊ကို႐ူပ။               ။ ခင္ဗ်ား ဆိုလိုတာ နိင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုကို ျပည့္၀ဖို႔ အၾကမ္းဖက္တဲ့ နည္းကို သုံးၿပီး ေတာင္းဆို တာကို ေျပာတာ မဟုပ္လား၊ ေကာင္းတာ ေပါ့ဗ်ာ၊ ၂၁ရာစုရဲ့ အဖြင့္ စာမ်က္ႏွာ ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွန္ေလွာ ၾကည့္ၾက တာေပါ့၊

ဦးစိတၱ။              ။ ဒီေနရာမွာ ေဆြးေႏြးပြဲ မစခင္ တစ္ခုေတာ့ ႀကိဳ ေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ၊ ေဆြးေႏြးမယ့္ အေၾကာင္းအရာက အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မွု ဆိုေတာ့ လူအမ်ားစု လက္မခံတဲ့ အရာ မဟုပ္လား၊ ခင္ဗ်ားေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အၾကမ္းဖက္ မွုကို ေထာက္ခံ အားေပးမယ့္ သူေတြ မဟုပ္ၾက တာလည္း ေသခ်ာ ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေဆြးေႏြး ပြဲရဲ့ သေဘာအရ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေဆြးေႏြးဖို႔ေတာ့လိုမယ္၊

ကို႐ူပ။               ။ ခင္ဗ်ား ဆိုလို တာက Academic Freedom ကို ဆိုလိုတာ မဟုပ္လား၊ က်ဳပ္ သေဘာတူ ပါတယ္၊ Idea ေတြ ေဆြးေႏြးတဲ့ အခါ တတ္နိုင္သမၽွ ကြဲျပား ျခားနားတဲ့ ေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက ေဆြးေႏြး သုံးသပ္ ဖို႔ေတာ့ လိုတာ ေပါ့ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ သေဘာေပါက္ ပါတယ္၊

ဦးစိတၱ။              ။ ကဲ ဒါဆိုလည္း စလိုက္ ၾကရေအာင္ ၊ခင္ဗ်ားကေတာ့ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ တာကို ဘယ္လို ျမင္မလဲေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အဲဒီ တိုက္ခိုက္ မွုေတြရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ လုံေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြ ရွိတယ္လို႔ ထင္တယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ေတြမွာ ဘာသာေရးအရ ျဖစ္ေစ လူမ်ိဳးေရးအရ ျဖစ္ေစ လူနည္းစု ျဖစ္ေနတဲ့၊ ဒါမွမဟုပ္ မီဒီယာေတြ၊ နိုင္ငံေရး စနစ္ေတြ မွာ ပါ၀င္ခြင့္ မရတဲ့၊ ျပင္ပ ကမ႓ာနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ ခံထား ရတဲ့ သူေတြရဲ့ သူတို႔ ျပႆနာ ေတြကို ေဖာ္ျပဖို႔ တစ္ျခား နည္းလမ္း မရွိတဲ့ အခါမွာ သုံးတဲ့ နည္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ယူဆတယ္။ ဥပမာ လူျဖဴ အစိုးရ ႀကီးစိုးတဲ့ ေတာင္အာဖရိက မွာ ANC ေတြရဲ့ တိုက္ခိုက္မွု လိုမ်ိဳး ေပါ့ဗ်ာ၊

ကို႐ူပ။               ။ဒီေနရာမွာ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ တစ္ျခားနည္း မရွိေတာ့လို႔ အျပစ္မဲ့တဲ့ သူေတြကို ထိခိုက္ ေစတယ္ ဆိုတာ လုံေလာက္တဲ့ ဆင္ေျခလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့္ မထင္ဘူး၊ ဂႏၶီႀကီး အပါအ၀င္ လူအေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ၿငိမ္ခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပ ၿပီး ေအာင္ျမင္မွု ကို အရ ယူသြား ၾကတာပဲ မဟုပ္လား၊ မြန္ျမတ္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုဟာ အၾကမ္းဖက္မွု ေၾကာင့္ တန္ဖိုး က်ဆင္း သြားနိင္တယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထင္တယ္။

ဦးစိတၱ။              ။ ဘယ္ ကိစၥမွာ မဆို ရလာဒ္က နည္းလမ္းကို ျပဌါန္း ေနတာ မဟုတ္လား၊ အၾကမ္းဖက္ နည္းလမ္း ကို က်င့္သုံးလို႔ ေအာင္ျမင္ သြားရင္၊ ထိခိုက္ ေသဆုံးမွုကို လူေတြ လစ္လွူရွု လိုက္ၾက မွာပဲေလ၊ ဒီကိစၥမ်ိဳးမွာ သမိုင္းက အေကာင္းဆုံး တရားသူႀကီး ပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တယ္၊ အေရွ႕ ပါကစၥတန္ မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မွု ေတြ၊ ပါလက္စတိုင္း မွာ ဂ်ဴးေတြရဲ့ ၿဗိတိသၽွ ေတြကို အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္ ေမာင္းထုပ္မွု ေတြဟာ ၊ ဘင္ဂလာေဒ့ရွ္ တို႔ အစၥေရးတို႔ နိုင္ငံ ျဖစ္လာတဲ့ အခါ ေမ့ေပ်ာက္ သြားၾက တာပဲ မဟုပ္လား။

ကို႐ူပ။               ။ မွန္ပါတယ္၊အၾကမ္းဖက္ နည္းလမ္းကို သုံးၿပီး ေအာင္ျမင္မွု ရခဲ့ ဖူးတာ ရွိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေရအတြက္ အားျဖင့္ အင္မတန္ နည္းပါတယ္၊ ဒါေတာင္မွ အၾကမ္းဖက္ မွုကို လူသိ ရွင္ၾကား စြန႔္လႊတ္ ၿပီးမွသာ အလုပ္ ျဖစ္တာပါ၊ ဥပမာ PLO ေပါ့၊ အမ်ားစု ကေတာ့ မၿပီးဆုံး နိုင္တဲ့ အၾကမ္းဖက္ စစ္ပြဲ ထဲမွာပဲ တဝဲ လည္လည္ ရွိေန တာပါပဲ၊ ဥပမာ IRA ကိုပဲၾကည့္ အႏွစ္၇၀ ေလာက္ အၾကမ္းဖက္ နည္းနဲ႔ ေတာင္းဆို ခဲ့ေပမယ့္ ၿဗိတိသၽွ အစိုးရရဲ့ အေလ်ာ့ေပး လိုက္ေလ်ာ မွုကို မရခဲ့ပါဘူး၊

ဦးစိတၱ။              ။ ဒါေပမယ့္ တဖက္က ၾကည့္ရင္ အၾကမ္းဖက္ နည္းလမ္းေလာက္ နိုင္ငံတကာ အာ႐ုံ စိုက္မွုကို ရနိုင္တဲ့ နည္း မရွိ ဘူးေလ၊ ဗုံးတစ္လုံး ေဖာက္ လိုက္တာနဲ႔ နိင္ငံတကာ မီဒီယာေတြ အေပၚ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္သြားတာ မဟုပ္လား၊

ကို႐ူပ။               ။ အာ႐ုံ စိုက္မွု ဆိုတာ ထက္ နိုင္ငံတကာ ရဲ့ ျပစ္တင္ ရွုံ႔ခ်မွု ကိုသာ ရေစ တာပါ၊ အၾကမ္းဖက္ အုပ္စု ေတြကို ေထာက္ခံတဲ့ အစိုးရ ေတြရဲ့ နိုင္ငံျခားေရး ေပၚလစီကို က်င့္ဝတ္နဲ႔ မညီဘူးလို႔ နိင္ငံတကာက ရွုတ္ခ် ၾကတယ္ မဟုပ္လား၊

ဦးစိတၱ။              ။ ဒါကေတာ့ အရာရာ သူ႔ဘက္ ကိုယ့္ဘက္ ေတာ့ ရွိမွာပဲ၊ သူ႔ဘက္က ၾကည့္ရင္ လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ တိုက္ပြဲ ဝင္သူ အျခား တဖက္က ၾကည့္ရင္ေတာ့္ အၾကမ္းဖက္ သမား ေပါ့၊ သူ႔ဘက္ ကေတာ့ စစ္ဘက္ ဆိုင္ရာ ပစ္မွတ္ ေတြကို ဦးတည္တဲ့ တကယ့္ စစ္ပြဲ တစ္ခုလို ယူဆ မွာပဲ၊ တကယ့္ စစ္ပြဲ ေတြမွာ ဒီ့ထက္ ပိုမ်ားတဲ့ အရပ္သား ေသဆုံး မွုေတြ ကိုေတာ့ အားလုံးက လိုက္လိုက္ ေလ်ာေလ်ာ လက္ခံ ထားၾကတယ္ မဟုပ္လား၊

ကို႐ူပ။               ။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အၾကမ္းဖက္မွု ကို စစ္ပြဲလို႔ မျမင္ဘူး၊ စစ္ပြဲ ဆိုတာ ကေတာ့ ႏွစ္ဘက္ လုံးက တိုက္မွသာ စစ္ပြဲလို႔ ေျပာလို႔ ရမယ္၊ စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ ပစ္မွတ္ ေတြကို တိုက္႐ုံ သက္သက္ နဲ႔ေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး၊ စစ္ဘက္ ဆိုင္ရာ ပစ္မွတ္ ေတြက သူ႔ကို သြားမတိုက္ ပဲနဲ႔ေတာ့ စစ္ပြဲလို႔ ေျပာလို႔ မရဘူး၊ မဟုပ္ရင္ စိတ္႐ူးေပါက္ ေနသူ တစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ တိုက္ပြဲဝင္ စစ္သည္ လို႔ ေၾကာ္ညာၿပီး တရားဝင္ လူသတ္ ေနမွာေပါ့၊ စစ္ပြဲ အတြင္းမွာ ၾကဳံရတဲ့ အရပ္သား ေသဆုံး ထိခိုက္မွု ဆိုတာ လည္း မေတာ္တဆ ျဖစ္တဲ့ သေဘာပါ၊ ဒါကို ေရာခ်ၿပီး တကယ္လို႔ အရပ္ ဘက္ ပစ္မွတ္ကိုပဲ တမင္ ဦးတည္ တိုက္ခိုက္ လာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပြဲဝင္သူ ဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္ သံကို ထိခိုက္လာ ဖို႔ပဲ ရွိမယ္ေလ၊

ဦးစိတၱ။              ။ တကယ္ေတာ့ ျပန္ စဥ္းစား ၾကည့္ရင္ အၾကမ္းဖက္ နည္းလမ္းဟာ လူေတြ ထင္သလို လူေတြ အေျမာက္အျမား ေသဆုံး ေစဖို႔ မဟုပ္ပါ ဘူး ၊အၾကမ္းဖက္ နည္းလမ္းရဲ့ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ က လူေတြရဲ့ အေၾကာက္တရားကို ႀကီးထြား လာေစ ဖို႔ပါ၊ အမွန္တကယ္ ေသေပ်ာက္တဲ့ လူ အေရအတြက္က သိပ္ မမ်ား ပါဘူး၊ ဥပမာ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ တုန္းက IRA က အဂၤလန္ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္းက ဘူတာ႐ုံ ေတြမွာ ဗုံးေဖာက္ မယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ ခဲ့ပင္မယ့္ အမွန္တကယ္ေတာ့ မေဖာက္ခဲ့ ပါဘူး၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေဖာက္ခြဲ မွုေတြ ကေန လူေတြရဲ့ စိတ္ထဲ ကိန္းေအာင္း ေနတဲ့ စိုးရိမ္ ေၾကာက္လန႔္ မွုကို အသုံးခ် လိုက္တာ ပါပဲ၊ အမွန္တကယ္ မွာေတာ့ အၾကမ္းဖက္မွု ကို နည္းနိုင္သမၽွ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေအာင္ လိုအပ္ သေလာက္ပဲ လုပ္ၾက တာပါ၊လူ အေသအေပ်ာက္ မ်ားေစ ခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳး သူတို႔ ဆီမွာ မရွိ ပါဘူး၊

ကို႐ူပ။               ။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ အနိမ္ဆုံး အနည္းဆုံး အၾကမ္းဖက္မွု ဆိုတာေတာင္ လက္မခံနိုင္ ပါဘူး၊ ေျခာက္လွန႔္႐ုံ သက္သက္ ဟာ ခဏပဲ ထိေရာက္ မွာပါ၊ ၾကာလာတဲ့ အခါ လူေတြ ယဥ္ပါး သြားၿပီး ေနာက္ထပ္ အၾကမ္းဖက္မွု ေတြကို လိုကို လိုေန ဦးမွာပါပဲ၊

ဦးစိတၱ။              ။ ကို႐ူပ တို႔ကေတာ့ ဘူးဆို ဖ႐ုံ မသီးဘူး ဆိုတဲ့ အထဲက ပါပဲလား၊ မွန္ပါတယ္ အၾကမ္းဖက္မွု နည္းလမ္းဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ နည္းလမ္း မဟုပ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ခံပါတယ္၊ ျဖစ္နိုင္ ယင္ေတာ့ ျပႆနာ ေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ နည္းလမ္း နဲ႔ ေျဖရွင္း ၾကရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံး ေပါ့၊ အဲဒီ အတြက္ေတာ့ သက္ဆိုင္တဲ့ သူေတြ အကုန္လုံးမွာ တာဝန္ ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ထင္တယ္၊

ကို႐ူပ။               ။ မွန္ပါတယ္၊ အၾကမ္းဖက္ မွုေတြဟာ ျပႆနာရဲ့ အေျခခံကို ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းဖို႔ မႀကိဳးစားတဲ့ အတြက္ ထြက္ေပၚ လာတဲ့ ရလာဒ္ပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း နားလည္ ထားပါတယ္၊ အဲသည္ အတြက္ အၾကမ္းဖက္အုပ္စု တစ္ခုတည္း တင္မကပါဘူး ျပႆနာမွာ ပါဝင္ ေနတဲ့ သူေတြ အကုန္လုံးမွာ တာဝန္ ရွိပါတယ္။

ဦးစိတၱ။              ။ ဟုပ္ပါၿပီ၊ ကို႐ူပေရ၊ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ အနိ႒ာ႐ုံေတြပဲ ေျပာေန ရတာ မေကာင္း ပါဘူးဗ်ာ၊ ေနာက္တစ္ပတ္ က်မွ ဆက္ၾကရေအာင္လား။                   ။

နီမို

Pros and Cons; A debater’s handbook by Trevor Sather